Old Boy

Caro amico ti scrivo

2012-03-02T00:27:00.000+02:00

Πληροφορίες, πληροφορίες, πληροφορίες. Λινκ, λινκ, λινκ. Τόσα για τα οποία αξίζει να γράψεις, τόσα για τα οποία πρέπει να πεις - να τα επιλέξεις, να τα φιλτράρεις, ίσως να τα συνθέσεις. Μέχρι που καταλαβαίνεις ότι μαζεύτηκαν πάρα πολλά, ότι αδυνατείς να τα διαχειριστείς, ότι καταπλακώνεσαι κάτω από τον όγκο της πληροφορίας.
Όλα κι όλα, υπερπληροφορημένοι εγκαταλείψαμε -υλικά και ψυχικά- τον μάταιο τούτο μεταπολιτευτικό κόσμο και υπερπληροφορημένοι εισήλθαμε -υλικά και ψυχικά- στον μνημονιακό. Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο που θα έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε στο ίντερνετ θα συλλέγουμε πληροφορίες και θα σχηματίζουμε εικόνα. Ακόμα και η πληροφορία ότι δεν θα μπορούμε πια να είμαστε στο ίντερνετ, δεν θα μας διαφύγει. Θα τη λινκάρουμε, θα την ποστάρουμε, θα την κοινοποιήσουμε, θα τη σχολιάσουν, θα κάνουν λάικ χωρίς να εννοούν ότι τους αρέσει - αρέσει.
Τι να φταίει άραγε που δεν αντιδρούμε αλλιώς; Είμαστε καλομαθημένες κότες που λέει ο Καλύβας; Περιμένουμε να καεί ό,τι λίπος έχει απομείνει σε όσους έχει απομείνει; Είμαστε φανατικοί της δημοκρατίας και ελπίζουμε πως, αν όχι αυτόν τον Απριλομάη, πάντως κάποιον προσεχή Απριλομάη θα κάνουν πέτρα την καρδιά τους και θα μας επιτρέψουν να ψηφίσουμε; Είμαστε απλά ανοργάνωτοι; Είμαστε απλά συγχυσμένοι; Είμαστε απλά τρομοκρατημένοι;
Μα ποιοί είμαστε εμείς, ποιούς περιλαμβάνει ο πρώτος πληθυντικός μου; Έλα, ντε. Ούτε αυτό δεν ξέρω. Περιμένω και εδώ να λάβω πρώτα όλον τον απαιτούμενο όγκο των πληροφοριών, ώστε να το καταλάβω μετά πάσης βεβαιότητος. Όσο αργά κι αν είναι, εκείνο που πρώτα απ' όλα προέχει είναι να μην πούμε καμιά μαλακία, μην παρασυρθούμε σε υπερβολές, μην μας κερδίσει η ανακρίβεια (στο σημείο αυτό γελάνε όσοι ήδη με αποκαλούν αυριανιστή, αλλά αδιαφορώ για το γέλιο τους).
Ή μάλλον ψέμματα. Δεν αδιαφορώ ακόμα αρκετά. Ένα κομμάτι μου -σαφώς μικρότερο απ' ό,τι στο παρελθόν, πάντως ακόμη υπαρκτό- κάθε φορά ανασκουμπώνεται: ρε μπας και το έχω παρακάνει; Ρε μπας και το ανεύθυνο είναι αυτό που κάνω εγώ και το υπεύθυνο είναι αυτό που κάνει ο Βενιζέλος (στο σημείο αυτό ανατριχιάζουν όσοι φοβούνται πως θα το γυρίσω πάλι στο "ναι μεν αλλά" και θα ψάξω να βρω τα δίκια του αντιπροέδρου σε αντιδιαστολή με τα δικά μας άδικα).
Nα μην ανατριχιάζουν, δεν θέλω να πω αυτό. Θέλω να πω όμως, πως οσοδήποτε φανατικά και να ενστερνίζομαι την μια πλευρά του δημόσιου λόγου, δεν παύει να με διαβρώνει υπόγεια και η αντίθετη πλευρά. Κάποτε θα θεωρούσα αυτή τη διάβρωση ζωτικά απαραίτητη. Τώρα ούτε αυτό δεν ξέρω.
Ας πω τι ξέρω. Ξέρω πως έχουμε φτάσει όλοι στα όριά μας και πως αν επιχειρήσουν πάλι καμιά μαγκιά προκειμένου να ξαναμαναπάνε τις εκλογές προς τα πίσω, αυτά τα όρια θα διαρραγούν οριστικά και αμετάκλητα.
Κλείνω με τραγούδι. Ο Λούτσιο Ντάλα μας μιλά για τον χρόνο που θα ΄ρθει. Θα 'χει τρεις φορές Χριστούγεννα και κάθε μέρα γιορτή. Το πλήθος παραληρεί. Ένα πλήθος προηγούμενων δεκαετιών και νοσηρής νοοτροπίας. Ευτυχώς στους χρόνους που από εδώ και μπρος έρχονται όλα θα αλλάξουν στα αλήθεια και τα πλήθη θα συμφιλιωθούν με την ιδέα πως ακόμη και το τραγούδι δεν είναι αυτονόητο, πως ακόμη και το να τραγουδάς δεν είναι έτσι απλά δικαίωμά σου χωρίς αντίστοιχη υποχρέωση, πως ακόμη και στα τραγούδια των προηγούμενων δεκαετιών υπάρχει ένα σπέρμα συλλογικής ευθύνης. Γιατί όποιος νομίζει πως η δημοσιονομική αντίληψη και η ταξική αναδιευθέτηση της ζωής θα αρκεστεί να καταπιεί την δημοκρατία και τα εργατικά δικαιώματα και δεν θα συνεχίσει μέχρι να καταπιεί ό,τι περισσότερο μπορέσει, κάνει λάθος (στο σημείο αυτό μέχρι κι εγώ ξέρω ότι είμαι υπερβολικός. Στ' αρχίδια μου όμως. Αλήθεια).
Αντίο Λούτσιο Ντάλα, σαν κωμωδία αμερικάνικη δεν περνάνε πια οι βδομάδες.

Η Διαρκής Επιστροφή

2012-02-29T18:43:00.001+02:00

Λέωστον ολντ ότι τo Shame θα μου αρέσει μόνονεάν ξεπεράσει σαν έργο την ίδια τηνατζέντα του: ότι το σεξ μπορεί να γίνειπαράγοντας αλλοτρίωσης, ενδεχομένωςκαι αιτία της. Όχι γιατί αυτή η προκείμενηείναι εσφαλμένη, αλλά γιατί η πραγμάτευσήτης φιλμικά το 2011 είναι υποκριτική καιάκαιρη σε έναν κόσμο που υποφέρει απόα) τις συνεπειες του πουριτανισμού, τηςσεξουαλικής στέρησης και του rape cultureκαι β) κυριότατατα από τη φτώχεια, τονολοκληρωτισμό, την απληστία των ελίταλλά και τον καταναλωτισμό ως όρο καισκοπό ζωής των "μαζών". Όλα αυτάβεβαίως ισχύουν εάν δεν είναι ωραίαταινία: ως γνωστόν, το έργο τέχνης ξεπερνάκαι τις προθέσεις του και την ατζέντατου.

---

Καταλαβαίνεις λοιπόν ποια είναι η διαφορά μας από τους Σραόσες αυτής της γης. Εκείνοι πριν καν δουν μια ταινία έχουν ιδεολογικοποιήσει το ζήτημα, έχουν αποφανθεί ότι η ταινία έχει ατζέντα με συγκεκριμένο περιεχόμενο και θα μας κάνουν τη χάρη να της δώσουν το μπένεφιτ οφ ε ντάουτ, μπας και παρ' ελπίδα είναι ωραία και ξεπεράσει τις προθέσεις της, τις οποίες εκ των προτέρων έχουν δικάσει.

---

Πες όχι, αναγνώστη, στο Νεοδανίκα του Δώδεκα, γύρνα την πλάτη σε αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισης των ταινιών, διάγραψε τον Σραόσα από το ρίντερ σου, το φίντερ σου, τον πρίντερ σου, το κίντερ σου, όπου εν πάση περιπτώσει τον έχεις γραμμένο, και μείνε εδώ, κοντά μου, γιατί έχω έρμα και αρχές που δεν γίνονται κουρελόχαρτο με το πρώτο κοινωνικοοικονομικό κραχούλι. Θυμάμαι όταν είχαν πρωτοπροβληθεί στην Αθήνα οι «Ώρες», ήταν η εποχή που είχαν εισβάλλει οι ΗΠΑ στο Ιράκ πάλι και γίνονταν εδώ αντιπολεμικές διαδηλώσεις κι άλλα συναφή και κάποιος κάτι είχε γράψει με κόκκινη μπογιά σε μια αφίσα της ταινίας. Κάτι του στυλ "δολοφόνοι" κλπ. Είχα διαφωνήσει έντονα τότε με έναν αδελφικό φίλο που μου έλεγε για το Χόλιγουντ ως προπαγανδιστικό μηχανισμό κλπ κι εγώ του απαντούσα για την τέχνη που δεν πρέπει να μπαίνει σε αυτού του είδους την κριτική, για την αυτονομία του κινηματογραφικού έργου κλπ. Εννιά χρόνια αργότερα, μπορεί να έβαζα πολύ νερό στο κρασί της αυτονομίας (και εκείνος βέβαια να κατηγορεί πλέον εμένα ότι είμαι ανευθυνοαριστερίζων κλπ), ωστόσο η βασική μου θέση παραμένει η ίδια: αν μου αρέσει μια ταινία μου αρέσει μια ταινία και όλα τα υπόλοιπα είναι σχεδόν εκτός θέματος ή σωστότερα αφορούν ένα θέμα παράπλευρο, που το συζητάμε, πάντως δεν πρέπει να θολώνει την ματιά μας για την ταινία.

---

Μα τελικά κι ο Σραόσα το ίδιο δεν λέει; Ναι, αλλά έχει ήδη προσδώσει στο "Shame" τον ρόλο του ιδεολογικά υπόπτου. Δες την ταινία, αναγνώστη, χωρίς υποψίες στο μυαλό. Δες την και αν -αφού την δεις- έχεις θέματα σαν αυτά που εγείρει ο Σρου, εδώ είμαι να τα συζητήσουμε και να σου πω, γιατί, κατά τη γνώμη μου, τέτοιου είδους ατζέντα δεν υπάρχει ούτε με σφαίρες.

---

Σε πρώτη φάση πάντως, μπορείς να δεις και το τι εισέπραξα εγώ απ' τη Ντροπή, στο ελculture.

Σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

2012-02-28T17:38:00.001+02:00

"Δέχτηκα τηλεφώνημα από τον αντιπρόεδρο της Βουλής κ. Ευάγγελο Αργύρη ο οποίος με ρώτησε για ένα έμβασμα του συζύγου μου στο εξωτερικό τον Μάρτιο του 2011. Το ποσό αυτό προέρχεται από πώληση μετοχών στις ΗΠΑ το οποίο έπρεπε να περάσει από την Ελλάδα. Το ποσό αυτό προορίζεται για αγορά πλοίου και αποτελεί μία απολύτως νόμιμη επιχειρηματική δραστηριότητα του συζύγου μου".

----

Η Ντόρα έπαιζε, παίζει και θα παίζει με την Ελλάδα του Ευρώ. Ό,τι κι αν λέτε, κι όσες φαρσοκωμωδίες κι αν στήνετε, δεν θα την εντάξετε στην Ελλάδα της Δραχμής. Το πλοίο του Ισίδωρου την πάει σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε. Μένει μονάχη στο παρόν της να σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται από το τελευταίο σοβιετικό κράτος της Ευρώπης. Το παλεύει, το προσπαθεί, αλλά υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να βγούμε από το Ευρώ ώστε να αγοράσουν κοψοχρονιά τη χώρα, με τα κεφάλαια που έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό. Αντιστέκεται σε αυτές τις δυνάμεις και επειδή πείθει, επειδή ο λαός βλέπει πως κάτι νέο και ελπιδοφόρο γεννιέται, ανταμείβοντάς την στις δημοσκοπήσεις, την χτυπούν ύπουλα μέσω του συζύγου της. Σεξιστικό μέσα σε όλα τα άλλα, συγγενική ευθύνη μέσα σε όλα τα άλλα, ο σιχαμένος λαϊκίστικος ελληνικός πολιτικός λόγος στο αποκορύφωμά του. Ισίδωρε, αγόρασε το πλοίο, πάρε το κορίτσι σου κρουαζιέρα και φύγετε μακριά από αυτή τη χώρα που δεν σώζεται με τίποτα.

(Πλοίο, δραχμοτυπία, αγνώστου καλλιτέχνη)

Με ξεπερνά

2012-02-25T01:26:00.000+02:00

Ό,τι κι αν ήταν αυτό που τον ξεπερνούσε, τον ξεπερνούσε τόσο πολύ, που δεν το έγραψε καν, αφήνοντας το μήνυμα στην κολώνα μετέωρο. Μετέωρο αλλά ταυτόχρονα και αυτάρκες: τον ξεπερνά. Τέλος. Ή μάλλον όχι τέλος. Γιατί ίσως δεν "τον" ξεπερνά, αλλά "την" ξεπερνά. Τι; Πιθανώς το τέλος. Ίσως γράφει "με ξεπερνά" μπας και αρχίσει να τον ή την ξεπερνά.
Εμένα πάλι με ξεπερνά πως περπατώντας το απόγευμα από Κάνιγγος μέχρι Σύνταγμα με σταμάτησαν κυριολεκτικά στο δρόμο πόσοι; Πέντε; Έξι; Τον ένα τον κοίταξα, του απάντησα κιόλας, μου ανταπάντησε. Ήταν, λέει, από το Μπαγκλαντές. Κρατούσε ένα μάτσο πορτοκαλί λουλούδια. Τους υπόλοιπους απλώς τους ξεπέρασα, χωρίς να τους κοιτάξω, χωρίς να τους απαντήσω. Ίσως επειδή ήταν Έλληνες. Δεν θέλω πολλά πάρε δώσε μαζί τους, κατέστρεψαν τη χώρα μου, κατέστρεψαν το μέλλον των νέων γενιών, όπως καταγγέλλεται εμφατικά από το Protagon και αναπαράγεται δοξαστικά από το Buzz. Κοιτούσα όμως στη θέση τους πολλούς άλλους, που είτε κάθονταν κουρνιασμένοι στις θέσεις τους στα πεζοδρόμια, είτε περιφέρονταν σαν πρεζωμένος χορός αρχαίας τραγωδίας, όπως π.χ. έξω από το Πνευματικό Κέντρο, πάνω στο οποίο τόσες γόνιμες και συναρπαστικές συζητήσεις διεξήχθησαν προ ημερών.
Σκέφτομαι πως ήταν σαν ταινία. Σαν σκηνή όμως που ο ήρωας βλέπει εφιάλτη μέσα στην ταινία. Πού θα πάει, θα κόψουμε στο καραμπανάλ πλάνο που πετάγεται από το κρεβάτι του ιδρωμένος. Αυτό το πλάνο περιμένω, αυτό το πλάνο μπορεί να περιμένεις κι εσύ: τα σχέδια μάρσαλ που αρέσουν και στον πρόεδρο Παπούλια, τα ευρωομόλογα, το χρήμα που θα αρχίσει να πέφτει από τον ουρανό ή από την ΕΚΤ, επειδή ο καπιταλισμός θα ξαναβρεί τα λογικά του και η γερμανική Ευρώπη τα δικά της, και θα αποφασίσει να μην τραβήξει άλλο το σκοινί, ώστε το σύστημα να ξαναρχίσει να γίνεται βιώσιμο και να μπορέσει να εξυπηρετείται και στις επόμενες δεκαετίες.
Με ξεπερνά, βλέπεις, περισσότερο απ' όλα η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος στον οποίο ζούσαμε έφυγε ανεπιστρεπτί, έφυγε και δεν πρόκειται να επιστρέψει. Και πως αλυχτάμε από την μία και την άλλη πλευρά του πτώματός του, με εκατέρωθεν -αντικρουόμενες- προσδοκίες, με εκατέρωθεν -καλπάζον- μίσος, αλλά και με εκατέρωθεν -απωθημένο- τρόμο.
Με ξεπερνά πως μέσα στην ζεστασιά της παλιάς εποχής -της μόνης εποχής που είχα γνωρίσει, της εποχής που θεωρούσα αυτονόητης- ήμουν σχετικιστής ως το μεδούλι, ενώ τώρα οτιδήποτε λιγότερο από το απόλυτο μου φαίνεται νερόβραστο.
Με ξεπερνά έτσι αυτή η πλήρης δυσανεξία που έχω αναπτύξει απέναντι ... Απέναντι σε τι; Εσύ θα πεις απέναντι στην αντίθετη οπτική, στην αντίθετη άποψη, εγώ θα το αρνηθώ και θα πω πως, όχι, πως είναι δυσανεξία απέναντι στο unfair play των ιδεών, πως είναι δυσανεξία απέναντι στη συμπλεγματική χυδαιότητα που μασκαρεύτηκε σε ιδεολογία, πως είναι τέλος δυσανεξία απέναντι στην πρόταση να τα βάλουμε όλα κάτω να τα συζητήσουμε από την αρχή.
Με ξεπερνά για το λόγο ότι η συζήτηση διεξαγόταν μερικούς αιώνες, αν όχι χιλιετίες, και είχαμε, υποτίθεται, καταλήξει σε μερικά συμπεράσματα και γενικές αρχές που συνιστούσαν την καρδιά του πολιτισμού και της κοινωνικής συμβίωσης. Με ξεπερνά η αντίληψη πως όλα ξαναμπήκαν στο τραπέζι, άπαξ κι έπαψαν να μας δανείζουν οι αγορές.
Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει και τίποτα λιγότερο από αυτό. Όλα έχουν ξαναμπεί στο τραπέζι, θεωρητικώς αλλά και εμπράκτως: από την θέση που έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα στις κοινωνίες μας, ως τον χαρακτήρα του κράτους και τη χρησιμότητα του πολιτεύματος.
Τίποτα δεν είναι πλέον εκτός συζήτησης, τίποτα δεν είναι πλέον αυτονόητο, οι πολιτισμοί συγκροτούνται πάνω σε κοινά παραδεκτές αντιλήψεις και ο δικός μας ο πολιτισμός έδειξε πως νοσεί ως εκεί που δεν παίρνει, από τη στιγμή που αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε το κράτος μας ως καθαρά λογιστικό μέγεθος που μπήκε μέσα, από τη στιγμή που πάψαμε να προτάσσουμε ως ύψιστη αξία την δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης έως και επιβίωσης μεγάλων κομματιών του πληθυσμού του, από τη στιγμή που ο επίσημος λόγος έπαψε να μιλά στο όνομα ιδανικών και μετατράπηκε σε μηχανή υπολογισμού εσόδων και εξόδων, από τη στιγμή που ο επίσημος λόγος έπαψε να μιλά στο όνομά σου και άρχισε να υπαινίσσεται -έως και να διαλαλεί- πως, αντίθετα, εσύ ήσουν το πρόβλημα, πως 36 χρόνια που μιλούσε στο όνομά σου λερώθηκε με λαϊκισμό, πολιτικό κόστος και εξουθενωτική πολυφωνία, πως αν είχε απεξαρτηθεί νωρίτερα από τα δικά σου θέλω και τις δικές σου ανάγκες, δεν θα είχε φτάσει σε τόσο άσχημη κατάσταση το μαγαζί εξυπηρέτησης χρέους το οποίο διευθύνει.
Με ξεπερνά τέλος πως επιμένω να θεωρητικολογώ -αερολογώντας ή μη, δεν είναι αυτό το θέμα- και να μην πράττω, πως επιμένω να παραμένω βυθισμένος στο εγώ αντί να κάνω οτιδήποτε θα εντασσόταν στο εμείς, πως επιμένω να παραμένω δέσμιος της εποχής που πέρασε, περιμένοντας απεγνωσμένα το καραμπανάλ πλάνο του ιδρωμένου τινάγματος απ' το κρεβάτι.
Με ξεπερνά ότι ένα από τα δύο συμβαίνει: είτε αυτά που γράφω δεν είναι σε όλους ορατά μολονότι πλέον θα έπρεπε, είτε αντιδρώ υστερικά, δυσανάλογα, αυτιστικά, κάνοντας σαν παιδί που του πήραν το γλυκό από τα χέρια, με το γλυκό να μην είναι η αστική δημοκρατία και το κοινωνικό κράτος δικαίου μέσα σε καπιταλιστικό περιβάλλον, αλλά οι ελληνικές παθογένειες, οι υπερτιμολογήσεις στα φάρμακα, οι μαϊμού ανάπηροι, άντε και η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα.
Με ξεπερνά ότι αυτό είναι ένα ακόμα ποστ ανάμεσα στα χιλιάδες ποστ, μερικές ακόμα λέξεις ανάμεσα στους ωκεανούς των γραμμένων λέξεων, με ξεπερνά πως ό,τι είμαι κι ό,τι δεν είμαι είναι γραμμένες λέξεις, και πως πέρα από αυτές δεν υπάρχει υπόσταση, δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει συνέπεια, δεν υπάρχει φως.

Unfollow #3: στη ρωγμή του χρόνου

2012-02-22T19:04:00.001+02:00

Από τον Σταμάτη Μαλέλη ως τον Πέτρο Κωστόπουλο, εδώ στη ρωγμή του χρόνου μια αφήγηση μας αποχαιρετά, μια νέα έρχεται να πάρει τη θέση της, αλλά όχι ότι έχει σχηματιστεί εντελώς ακόμα, τώρα σχηματίζεται, τώρα προσπαθεί να αποκρυσταλλώσει το στίγμά της, και ίσως το Unfollow να εντάσσεται μέσα σε αυτό το νέο στίγμα, ίσως και όχι, είναι νωρίς ακόμα, θα δείξει, όλα θα δείξουν, η ζωή είναι και μικρή για να είναι θλιβερή και μεγάλη για να την κάνεις καρναβάλι, ποτέ δεν είναι ένα μόνο πράγμα η ζωή, μισολιωμένος ως τότε στη Χιροσίμα μου, θάβομαι για να μεστώσω μες του Ψυχάρη το πιθάρι.

---

Δελτίο Τύπου:

«Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και “αξιοποίησης” της δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας είναι αυτή την περίοδο το μεγαλύτερο στον κόσμο. Αλλά το πρόγραμμα έχει παλαιότερες ρίζες: από την κυβέρνηση της ΝΔ του 1990-93 περνάει στις “μετοχοποιήσεις” του Κώστα Σημίτη και στις απαιτήσεις των Κοινωνικών Πλαισίων Στήριξης και των Ολυμπιακών Έργων, για να κορυφωθεί με την τρόικα και το ΔΝΤ.» - Ο Λεωνίδας Βατικιώτης παρακολουθεί τις Ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα: Από τον Μητσοτάκη στον Παπαδήμο.
«Η γη είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο παραγωγής. Και στην Ελλάδα, ειδικά χάρη στις “στρατηγικές επενδύσεις εθνικής σημασίας”, που σύμφωνα με τη νομοθεσία “fast-track” επιτρέπουν αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, χρήση δασών και αιγιαλού, η γη σήμερα δίνεται φτηνά. Πολύ φτηνά…» - Η Νέλλη Ψαρρού ερευνά το Μεγάλο πλιάτσικο με την «Αξιοποίηση Δημόσιας Περιουσίας».
«Τους είπαν κοπρίτες, άχρηστους και γραφειοκράτες. Ένας καλοστημένος μηχανισμός προπαγάνδας ανέλαβε τα τελευταία χρόνια να στιγματίσει κοινωνικά τους δημοσίους υπαλλήλους αναζητώντας αποδιοπομπαίους τράγους και ανοίγοντας τις πύλες της ιδιωτικοποίησης.» - Ο Άρης Χατζηστεφάνου περιγράφει πώς κατασκευάστηκαν Οι «άθλιοι» του δημοσίου.
«Οι λέξεις “ιδιωτικός” (private) και “αποστέρηση” (privation) έχουν κοινή ρίζα στα λατινικά, έγραψε κάποτε ο Τέρι Ίγκλετον. Σήμερα, αυτό είναι εμφανέστερο από ποτέ, καθώς, μετά τις δημόσιες υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά, κάποιοι επιχειρούν να ιδιωτικοποιήσουν το σώμα και τη σκέψη μας.» - Η Κατερίνα Κιτίδη περιγράφει τον Homo privatus
«Οι απολογητές του νέου μνημονίου ισχυρίζονται ότι αποτελεί τη μόνη ελπίδα της χώρας απέναντι στην άτακτη χρεοκοπία. Η αλήθεια είναι ότι το φάρμακό τους είναι πιο θανατηφόρο από την αρρώστια. Τα νέα μέτρα συνεχίζουν τις ίδιες πολιτικές του πρώτου μνημονίου, που δεν είναι μόνο άδικες και αντικοινωνικές, αλλά και βαθύτατα αναποτελεσματικές. Θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε άτακτη χρεοκοπία, στην οποία θα οδηγηθούμε άκοντες, χωρίς να την έχουμε εμείς οι ίδιοι επιλέξει, χωρίς προετοιμασία, με την οικονομία διαλυμένη και το κοινωνικό κράτος κατεδαφισμένο.» - Ο Γιώργος Κατρούγκαλος καταγράφει Τα καταστροφικά αδιέξοδα του νέου μνημονίου.
«Πριν από μερικούς μήνες, σε μια δίκη μεγάλου δημόσιου ενδιαφέροντος στο Εφετείο, από εκείνες τις δίκες όπου οι κατηγορούμενοι είναι «αναγνωρίσιμοι» και οι δικαστές τίμιοι και θαρραλέοι, η απόφαση ήταν καταδικαστική. Στην αγόρευσή του μάλιστα ο εισαγγελέας δεν περιορίστηκε μόνο σε νομική ανάλυση, αλλά επεκτάθηκε και στον τρόπο που οι κατηγορούμενοι είχαν χρησιμοποιήσει την κοινωνική τους θέση ως κάλυψη στην παρανομία. Η απόφαση ήταν ιστορική, όπως και η αγόρευση. Την ίδια μέρα, εισαγγελείς από όλη την Ελλάδα έπαιρναν τηλέφωνο τον συνάδελφό τους για να τον συγχαρούν τόσο για την αγόρευσή του όσο και συνολικά για τη στάση του δικαστηρίου. Εκείνος τους άκουγε όλους, τους ευχαριστούσε και στο τέλος έλεγε: “Τι να το κάνεις, θα τους βγάλει ο Άρειος Πάγος…”» - Ο Κώστας Βαξεβάνης αναρωτιέται Ποιoς θα βάλει πάγο στον Άρειο Πάγο;
«“Στο νέο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο «όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στο ότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια ‘τυφλή’ κοινωνική έκρηξη βίας”. Αυτά έγραφε ο πολιτικός επιστήμονας Χριστόφορος Βερναρδάκης στο Twitter στις 13 Ιανουαρίου. Αντλώντας από δημοσκοπικά στοιχεία, εξηγεί ότι προς αυτήν τη διαπίστωση μας οδηγεί ο βαθμός απονομιμοποίησης της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, η εντεινόμενη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και η απότομη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου.» - Ο Παναγιώτης Φραντζής βλέπει Συντηρητική Αριστερά, αντικαπιταλιστική Δεξιά, και στο βάθος… βία.
«Ο γενικός διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης του Star Channel έχει ανάγκη από ψυχανάλυση, ασχολείται “με τα κοινά” στη ΔΗΜΑΡ αλλά δεν θα θέσει υποψηφιότητα, λέει ότι “ο Παπανδρέου μπορεί να είναι κλέφτης”, ότι “το ΛΑΟΣ είναι φασίστες”, ότι ο ίδιος “δεν έχει φράγκο”, “δεν έπρεπε να κάνει τηλεόραση” και “ψάχνει εξιλέωση στην πολιτική”. Γνώρισε τον Πάμπλο και τον Καστοριάδη αλλά έβγαλε στην τηλεόραση τη Μαλβίνα Κάραλη και την Πετρούλα. Παλιότερα τον γοήτευε ο Γιώργος Παπανδρέου και σήμερα τον γοητεύει ο Φώτης Κουβέλης.» - Ο Σταμάτης Μαλέλης μιλάει στον Πιτσιρίκο και στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο και λέει ότι «Με γάμησε η τηλεόραση».
«Οι τελευταίες δεκαετίες σήμαναν για το Συγκρότημα τεράστια επέκταση και δυσθεώρητα κέρδη στο Χρηματιστήριο. Αλλά ορισμένα πράγματα δεν άλλαξαν. Τα ΜΜΕ της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης συνέχισαν τον στενό εναγκαλισμό τους με την πολιτική και την οικονομική εξουσία, δίχως ωστόσο αυτό να τα σώσει από την φθορά: οι κυκλοφορίες τους καταποντίζονται, η απαξίωση του κοινού τους αυξάνει, και οι άλλοτε κραταιοί άρχοντές τους πασχίζουν να διασώσουν ό,τι κέρδισαν, θυσιάζοντας τους εργαζομένους τους και αδιαφορώντας για τους αναγνώστες τους.» - Η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου και ο Αυγουστίνος Ζενάκος ολοκληρώνουν, με το Μέρος Β’, την Παντοδυναμία και παρακμή του ΔΟΛ.
«“Είμαι κι εγώ μαλάκας”. Πολλοί θα μπορούσαν να πουν: το ξέραμε. Οι περισσότεροι, όμως, δεν το ήξεραν – ή, τουλάχιστον, δεν τους ένοιαζε και κατανάλωσαν με βουλιμία το όνειρο που τους πούλησε ο αρχιερέας του ελληνικού lifestyle, ο άνθρωπος που μας έψησε ότι αν δεν είναι στη Μύκονο, δεν είναι διακοπές, ο εκδότης που μας μύησε στα ακριβά ρολόγια, στα χοντρά πούρα, στα γρήγορα αυτοκίνητα και στις πλαστικές γκόμενες… Και γιατί όχι; Το τσιτάτο η “ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή” υπήρξε επί σειρά ετών το ατράνταχτο επιχείρημά του. Μικρή δεν είναι άλλωστε η ζωή; Ποιος μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρέπει να είναι θλιβερή;» - Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος φιλοτεχνεί την προσωπογραφία του Πέτρου Κωστόπουλου.
«Πλήθος σχολιαστών στηλίτευσαν την κατάληψη του καφενείου του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων, υποστηρίζοντας ότι κίνητρό της ήταν η πολιτική εκμετάλλευση της συγκυρίας. Ωστόσο, η κίνηση ενός “Συντονιστικού αστέγων” να παραβιάσει τις πόρτες ενός δημόσιου κτιρίου είναι εξ ορισμού πολιτική κίνηση. Αυτή είναι εξάλλου και η διαφορά μεταξύ φιλανθρωπίας και πολιτικής: η πρώτη δεν παράγει άλλο νόημα παρά τον εαυτό της · η δεύτερη είναι ένα σημαίνον του οποίου η σημασιοδότητηση αφορά το πολιτικό.» Ο Θεόφιλος Τραμπούλης γράφει για όσους ασκούν κριτική Παραβιάζοντας ανοιχτές πόρτες.
Ελληνοφρένεια: Η δημοφιλής πολιτική σάτιρα, τώρα στις σελίδες του UNFOLLOW! Από τον Θύμιο Καλαμούκη.
Κοσμικά: Σύντομα σχόλια για τη διεθνή επικαιρότητα. Από την Κατερίνα Κιτίδη.
Μουσείο: Κάθε μήνα, ένα έργο τέχνης. Στο τεύχος #3 τη στήλη έχει ο Πέτρος Ευσταθιάδης.
Διήγημα του Νίκου Κάγια & ποίημα του Γιώργου Αλισάνογλου.

Η αξιοπρέπεια της μυστικότητας.

2012-02-22T17:02:00.004+02:00

Λονδίνο, αρχές δεκαετίας 70, ψυχρός πόλεμος. Ο αρχηγός της υπηρεσίας πληροφοριών καλεί εξωυπηρεσιακά έναν πράκτορά του. Του αναθέτει μια αποστολή εκτός πρωτοκόλλου και μυστική σε όλους. Να πάει στην Ουγγαρία να συναντήσει έναν πληροφοριοδότη που ισχυρίζεται ότι έχει στοιχεία για την ύπαρξη διπλού πράκτορα στην υπηρεσία τους. Και μάλιστα στα υψηλότερα κλιμάκιά της. Ο αρχηγός έχει καταλήξει ότι ο διπλός πράκτορας είναι ένας από τους πέντε κορυφαίους επιτελείς του. Η αποστολή καταλήγει σε φιάσκο, ο επικεφαλής αποστρατεύεται, και μαζί του το δεξί του χέρι, ο μεσήλικος πράκτορας Τζορτζ Σμάιλι (που ήταν κι ένας από τους πέντε υπόπτους). Λίγο καιρό μετά, φτάνουν και στο υπουργείο που εποπτεύει την υπηρεσία πληροφορίες για την ύπαρξη διπλού πράκτορα. Ο Σμάιλι καλείται να επανέλθει ανεπίσημα στην ενεργό δράση, προκειμένου να ερευνήσει αν ευσταθούν και σε περίπτωση πού ευσταθούν να ανακαλύψει ποιός είναι αυτός που παίζει το διπλό παιχνίδι.

----------

Το "Τinker Tailor Soldier Spy", το μπεστ σέλερ του 1974 του Τζον Λε Καρέ, είχε μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία το 1979 σε μίνι σειρά επτά επεισοδίων του ΒΒC, με τον Άλεκ Γκίνες στο ρόλο του Σμάιλι. Ό,τι κι αν κόψεις στην προσαρμογή και όσα κι αν αφαιρέσεις, πώς χωράς ένα υλικό που στην τηλεοπτική μεταφορά του διήρκεσε έξι - επτά ώρες σε δύο ώρες και κάτι, χωρίς να το κατακρεουργήσεις; Στο «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι», ο Σουηδός σκηνοθέτης Τόμας Άλφρεντσον (του πειραγμένα βαμπιρικού «Άσε το κακό να μπει») μαζί με τους σεναριογράφους του (που είναι και υποψήφιοι για το όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου) δίνουν την απάντηση με ένα μάθημα κινηματογραφικής αφήγησης. Ελλειπτικότητα, πυκνότητα, απρόσμενες λύσεις. Ένας ήρωας μιλάει για κάτι που έγινε στο παρελθόν, μεταφερόμαστε στο παρελθόν, πριν τελειώσει η πρόταση έχουμε ξαναγυρίσει στο παρόν, υπάρχει ένα συχνό πηγαινέλα ανάμεσα στο τώρα και στο τότε, αλλά όχι για να μπερδευτούμε ή να εντυπωσιάσει ο σκηνοθέτης, αλλά επειδή έτσι καταφέρνει να πει σε ένα λεπτό κάτι που θα χρειαζόταν υπό πιο συμβατικές λύσεις δύο και τρία. Επανερχόμαστε σε σκηνές που έχουμε δει και τις ξαναβλέπουμε από άλλες γωνίες τους, υπό άλλο μάτι. Η προσοχή σου πρέπει να είναι τεταμένη, γιατί οι πληροφορίες δεν σου σερβίρονται στο πιάτο, αλλά απαιτούν κι από σένα να συμμετέχεις λίγο πιο ενεργά. Αν ακούγεται αγχωτικό, όχι, δεν είναι. Ίσως και ο θεατής να καλείται να γίνει κατάσκοπος της ταινίας που παρακολουθεί, να παρατηρεί, να συνάγει, να ενώνει μόνος του κομμάτια πληροφοριών. Από την άλλη δεν αποκλείεται να χάσεις και πράγματα. Αν τα χάσεις όμως δεν θα τα χάσεις επειδή το έργο είναι μπερδεμένο και χαοτικό, αλλά επειδή σου προσφέρεται ένα πλουσιότατο υλικού πληροφοριών, μέσω μιας απαιτητικής κινηματογραφικής αφήγησης.

Εκτός από την δεξιοτεχνία στην αφήγηση, η ταινία ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρά της (η υπέροχη μουσική είναι του -επίσης υποψήφιου για όσκαρ- Αλμπέρτο Ινγκλέσιας) και φυσικά τους ηθοποιούς της. Ο Γκάρι Όλντμαν με κοκκάλινα γυαλιά, ανέκφραστος αλλά ταυτόχρονα εκφραστικός (ας τον πούμε εκφραστικά ανέκφραστο), υποδύεται έναν κατάσκοπο που δεν τρέχει, δεν σκαρφαλώνει, δεν κάνει ακροβατικά, αλλά κινεί νήματα και αποκρυπρογραφεί ανθρώπους, κερδίζοντας την πρώτη υποψηφιότητα της καριέρας του (μιας καριέρας γεμάτης φωνακλάδικων ρόλων), για έναν ήρωα που μιλάει μόνο όταν έχει κάτι να πει. Δίπλα του, ένα καστ με Κόλιν Φερθ, Τομ Χάρντι, Τζον Χερτ, Σιάραν Χιντς, να μην παραδίνουν ερμηνείες αντάξιες του Όλντμαν, αλλά μόνο και μόνο που είναι εκεί φτάνει και περισσεύει.

--------

Η κρυμένη αμφιβολία του φανατικού: Το μυθιστόρημα ανήκει στην λεγόμενη "τριλογία του Κάρλα". Ο Κάρλα είναι ο επικεφαλής των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών και ο Σμάιλι λέει ότι προσπαθούν να χτυπήσουν ο ένας τις αδυναμίες του άλλου. Αφηγείται λοιπόν ότι πριν από αρκετά χρόνια είχαν βρεθεί για λίγο πρόσωπο με πρόσωπο και είχε ανεπιτυχώς προσπαθήσει να τον κάνει να "σπάσει" και να τον προσηλυτίσει. Δεν τα κατάφερε γιατί αποδείχτηκε φανατικός ιδεολόγος. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι μπορεί να νικηθεί, συνεχίζει. Γιατί; Επειδή, όπως λέει, «ο φανατικός κρύβει πάντα μια μυστική αμφιβολία». Περίεργη εκ πρώτη όψης η συλλογιστική του. Τον συμφεροντολόγο μπορείς να τον πάρεις με το μέρος σου προσφέροντάς του καλύτερες συνθήκες ζωής. Τον φανατικό όμως όχι. Κι έπειτα τι παραδοξολογία είναι αυτή για την αμφιβολία μέσα στο φανατισμό; Αφού ο φανατισμός συνίσταται ακριβώς στην εξάλειψη των αμφιβολιών, στον καθαρισμό του πεδίου από δεύτερες σκέψεις, στην πίστη. Ίσως όμως όταν ο αντίπαλός σου νοηματοδοτείται από ένα αξιακό σύστημα και βασίζει τη ζωή του πάνω στην πίστη του σε αυτό, τότε το έδαφος που στηρίζεται είναι δεδομένο και ξέρεις πού να στοχεύσεις, τι να προσπαθήσεις να υπονομεύσεις. Αντίθετα οι συμφεροντολόγοι είναι πιο απρόβλεπτοι, το έδαφος που πατάνε δεν είναι σταθερό, αφού το συμφέρον είναι κάτι που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και μεταβλητές.

Έπειτα, όσο τυφλά κι αν πιστεύει ο φανατικός, κάθε πίστη κουβαλά μαζί της και την αμφιβολία, αφού προϋποθέτει την ύπαρξή της. Φανατικός νοείται μόνο σε έδαφος που αντικειμενικά ανθίζει η αμφιβολία. Γιατί αν αμφιβολία εξαρχής δεν υπάρχει, τότε δεν έχει νόημα να μιλάμε και για πίστη. Δεν έχει π.χ. νόημα να πούμε ότι πιστεύουμε πως μια μέρα θα πεθάνουμε (αφού αυτό είναι αναμφίβολο). Δεν έχει επίσης νόημα να πούμε ότι πιστεύουμε πως αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν ζούμε (αφού ούτε εδώ υπάρχει αμφιβολία κι αν το πιστεύαμε δεν θα βρισκόμασταν στη σφαίρα του φανατισμού, αλλά στη σφαίρα της ψυχικής διαταραχής). Τι συμβαίνει όμως μετά το θάνατο; Εκεί, επειδή υπάρχει η αμφιβολία, έχει νόημα να πούμε ότι πιστεύουμε φανατικά πως υπάρχει ή δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Τι συμβαίνει με τη ζωή που ζούμε; Πώς μπορεί να γίνει καλύτερη; Εκεί κι αν υπάρχει αμφιβολία. Έχει λοιπόν νόημα να πούμε ότι, όπως ο Κάρλα, πιστεύουμε φανατικά πως έχουμε βρει την απάντηση για το σύστημα που θα την κάνει καλύτερη. Αυτό λοιπόν που μοιάζει με παραδοξολόγημα μπορεί να είναι αλήθεια, υπό την έννοια ότι η αμφιβολία προσδιορίζει την ταυτότητά του φανατικού. Είναι ό,τι είναι επειδή δεν αμφιβάλλει πια. Εξαρτάται λοιπόν πολύ περισσότερο από την αμφιβολία, από ό,τι ο αδιάφορος. Ο κόσμος του αδιάφορου δεν στηρίζεται στην νικημένη αμφιβολία, άρα δεν μπορεί και να γκρεμιστεί από την επάνοδό της.

-------

Η αξιοπρέπεια της μεγάλης μυστικότητας: Ο Λε Καρέ ήταν και ο ίδιος κατάσκοπος. Τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα είχαν ήρωα τον Σμάιλι, αλλά ήταν μετά το τρίτο, τον «Κατάσκοπο που γύρισε απ' το κρύο» που εγκατέλειψε το πρακτοριλίκι για να γίνει φουλ τάιμ συγγραφέας. Σε συνέντευξή που έδωσε πριν μερικά χρόνια λέει την εξής εκπληκτική φράση εξηγώντας το γιατί έγινε κατάσκοπος: Ι longed for the dignity which great secrecy confers upon you. Λαχταρούσα την αξιοπρέπεια που σου προσδίδει η μεγάλη μυστικότητα. Εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι αναξιοπρεπές να ζεις στα μυστικά, να κρύβεσαι, να παριστάνεις ότι είσαι κάτι που δεν είσαι. Ίσως όμως η φτιαξιά του κατασκόπου να είναι αυτή: να βρίσκει σε αυτή τη συνθήκη όχι κάτι που σε κάνει να ντρέπεσαι, αλλά κάτι που σε κάνει να νιώθεις αξιοπρεπής. Κουβαλάς τα μυστικά σου σαν παράσημα και το ότι τους είσαι πιστός, ότι τα σέβεσαι, ότι δεν τα αποκαλύπτεις, σε γεμίζει αυτοεκτίμηση.

--------

Το χέρι στην κουπαστή: Δράση, όπως έχουμε συνηθίσει να την σκεφτόμαστε σε κατασκοπευτικές ταινίες, υπάρχει πολύ λίγη. Η ταινία βασικά στο μυαλό απευθύνεται και το μυαλό αποζημιώνει και με το παραπάνω. Μόνο το μυαλό και όχι και την καρδιά; Υπάρχει ένας διακριτικός χώρος και για αυτήν. Και δεν αναφέρομαι τόσο στο τι συμβαίνει στις ματιές αλλά και κάτω από τα μάτια του Μαρκ Στρονγκ και του Κόλιν Φερθ, όσο στο χέρι του Γκάρι Όλντμαν, που όταν γυρνά σπίτι του και διαπιστώνει ότι στο σαλόνι του κάποιος τον περιμένει, πιάνεται με ταραχή από την κουπαστή της σκάλας.

(Kείμενο γραμμένο για το ελculture)

Ι' m easy

2012-02-21T01:37:00.001+02:00

Kάθομαι κι απομαγνητοφωνώ τον κυριακάτικο Σταύρο Θεοδωράκη. "Μια γενιά ζητά εξηγήσεις" κι έτσι. Ωραία φάση, δεν έχω παράπονο, αλλά κάπου στην μέση του ποστ πήζω. Το διακόπτω. Το τελειώνω ίσως αύριο. Έχω βλέπεις αυτήν την πολυτέλεια, έχω την πολυτέλεια να διακόπτω τα κρίσιμα για να ασχολούμαι με τα χαλαρωτικά. Kαι πότε αυτό; Ακριβώς την ώρα που στις Βρυξέλλες δίνεται η τελική μάχη της σωτηρίας. Να είμαστε στοιχειωδώς δίκαιοι: αν είχε επικρατήσει η θέση που πρέσβευα την προηγούμενη εβδομάδα, τώρα όχι σωτηρία δεν θα είχαμε προ των πυλών, όχι ποστ ευκολίας δεν θα έγραφα, αλλά στο διάστημα που είχε μεσολαβήσει θα σφαζόμασταν στους δρόμους για ντεπόν, κιμά κι αμόλυβδη. Για αυτά ναι, μπορεί να σφαχτούμε, για άλλο λόγο όμως ποτέ, αφού όπως θα έλεγε και ο Στάθης ο Καλύβας, δεν θα αντέχαμε τις κακουχίες ενός εμφυλίου πάνω από μερικές μέρες. Ντεμέκ και φλώροι μαζί με όλα τα άλλα, τι να κάνουμε, θα την καταπιούμε κι αυτήν την προσβολή.
Μακριά λοιπόν από τις κακουχίες, σφιχταγκαλιάζω ξανά τις ευκολίες, με ένα εύκολο τραγούδι ενός εύκολου ανθρώπου. Είδα που λες το "Nashville" και καιρό είχα να ευχαριστηθώ τόσο ταινία. Για ένα σωρό λόγους, αλλά αν θες κι ένα δείγμα, δες τη σκηνή πιο πάνω. Ο Κιθ Καραντάιν τραγουδάει ένα τραγούδι που έγραψε πρόσφατα και το αφιερώνει σε κάποια "ξεχωριστή" γυναίκα που βρίσκεται στο κοινό. Η Τζέραλντιν Τσάπλιν, η Σέλεϊ Ντιβάλ κι η Κριστίνα Ρέινς λάμπουν η κάθε μια με τον τρόπο τους -άλλη περισσότερο συνεσταλμένα, άλλη περισσότερο ανήσυχα, άλλη περισσότερο θριαμβευτικά- γιατί έχουν βάσιμο λόγο να πιστεύουν ότι το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε εκείνες. Πίσω πίσω όμως η Λίλι Τόμλιν αναστατώνεται ολόκληρη, αφού ξέρει ότι εκείνην εννοεί. Και μαζί της, με βάση όσα έχουν προηγηθεί ως τότε στην ταινία, το ξέρουμε κι εμείς. Γιατί τις προηγούμενες μέρες την κορτάριζε ανελέητα παρότι εκείνη τον απέρριπτε. Μετά το τραγούδι κοιμάται με τον Καραντάιν, κι όταν σηκώνεται να φύγει επειδή πρέπει να γυρίσει στον άντρα της και τα παιδιά της, ο Καραντάιν παίρνει τηλέφωνο μια άλλη -πέμπτη- φίλη του να έρθει. Της μιλάει ενώ η Τόμλιν ντύνεται, της μιλάει μπροστά στην Τόμλιν, ενώ και η πέμπτη από το τηλέφωνο ακούει την Τόμλιν να φεύγει από το δωμάτιο.

Ο ρομαντισμός του τραγουδιού, ο ρομαντισμός με τον οποίο την πάτησαν τρεις γυναίκες στο κοινό, ο ρομαντισμός με τον οποίο την πάτησε μια τέταρτη και μαζί της και μεις ως θεατές, αντιδιαστέλλεται με το αντιρομαντικό, έως κυνικό, έως συναισθηματικά εντελώς διαταραγμένο φως του τηλεφώνου.

Αντιδιαστέλλεται αλλά και φωτίζεται από μια άλλη γωνιά, παύοντας να είναι μονοδιάστατα ειλικρινής, πλουτίζοντας ίσως σε νόημα την ώρα που χάνει σε αλήθεια. Εκτός κι αν μιλάμε για την αλήθεια της τέχνης, την αλήθεια αυτού καθαυτού του τραγουδιού. Γιατί τίποτα δεν μας εμποδίζει να απομονώσουμε το μήνυμα από τον πομπό του, τίποτα δεν μας εμποδίζει να απομονώσουμε την αυθεντικότητα του μηνύματος από την έλλειψη αυθεντικότητας του πομπού του, τον ρομαντισμό του μηνύματος από την συναισθηματική διαταραχή του πομπού.

Και φεύγοντας από το τραγούδι και πηγαίνοντας στη σκηνή, πομπός και μήνυμα βρίσκονται σε πλήρη αρμονία, σαρδόνια ή μη δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι είναι αριστουργηματικός ο τρόπος που η κάμερα του Άλτμαν κινείται και στέκεται πάνω στα γελασμένα μα και μαγεμένα πρόσωπα των τεσσάρων γυναικών, είναι αριστουργηματικές οι εκφράσεις που τους αποσπά, είναι πάνω απ' όλα ανεπανάληπτα αποσβολωμένη η Λίλι Τόμλιν από αυτό που βλέπει, από αυτό που ακούει, από αυτό που εισπράττει με όλες της τις αισθήσεις και τις ψευδαισθήσεις, από αυτό που βρίσκεται πέραν της επαλήθευσης και της διάψευσης, από αυτό το αναπάντεχο ζώο που λέγεται βίωμα, το οποίο καλπάζει κατά πάνω της και την σαρώνει με την μορφή μουσικής, στίχων, φωνής, αναμφισβήτητης εξωτερικής εμφάνισης και παρερμηνευθείσας εσωτερικής διάθεσης του άντρα που (της) τραγουδά στη σκηνή.

Ορθού λόγου και οικονομικής αλήθειας γωνία

2012-02-19T17:02:00.000+02:00

Ιστορικά, όταν ξεφεύγαμε στο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, οι αγορές μάς έπαιρναν με το κανόνι. Η πίεση στη δραχμή έφερε το πρόγραμμα σταθεροποίησης του 1985-86 ή ανάγκασε την Αθήνα να βάλει σε ίσιο δρόμο τα δημοσιονομικά το 1995-96. Απλώς, η συμμετοχή στην ευρωζώνη και τα χαμηλά επιτόκια διεθνώς είχαν ως αποτέλεσμα να μην έχει συνέπειες η εκτίναξη των ελλειμμάτων πριν και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο λογαριασμός ήρθε όλος μαζί στο τέλος του 2008.

Όλοι θυμούνται -ή οι μικρότεροι έχουν μάθει από τις διηγήσεις των μεγαλυτέρων- τι επικράτησε στη χώρα το 1985-86 και το 1995-96. Πρόκειται για περιόδους που έχουν χαραχθεί με τον πλέον τραυματικό τρόπο στη συλλογική μνήμη. Βέβαια τότε είχαμε ακόμη εθνικό νόμισμα και το κανόνι με το οποίο μας έπαιρναν οι αγορές αντιμετωπιζόταν με μεθόδους αποτρόπαιες, όπως η υποτίμηση ή η διολίσθηση της δραχμής. «Απλώς, η συμμετοχή στην ευρωζώνη» είχε ως αποτέλεσμα να ξεφύγουμε κάποια χρόνια από αυτούς τους εφιάλτες. Τι να σου κάνει όμως και αυτή, πόσα προβλήματα να σου λύσει; Έλυνε, έλυνε, έλυνε, ώσπου φτάσαμε στο τέλος του 2008 (όταν και συνέβησαν κάτι ψιλοκράχ στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, αλλά αυτό απλά σύμπτωση το λες και όχι κάτι περισσότερο) κι έκτοτε ο λογαριασμός άρχισε να έρχεται.

Αν λοιπόν είσαι, όπως ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ένας από τους ελάχιστους που είναι διατεθειμένοι να πουν την πικρή λιτή οικονομική αλήθεια και δεν θες να συμμετάσχεις σε αυτό το «Θέατρο παραλόγου» παρακολουθώντας την άνοδο του παραλογισμού στην ελληνική πολιτική, οφείλεις να αποτινάξεις τις λαϊκίστικες τσίμπλες από τα μάτια όσων σε διαβάζουν: πάμπολλες φορές τα δημοσιονομικά ελλείμματα εκτοξεύονταν, ωστόσο η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη ήταν διττά ευεργετική, αφενός επιτρέποντάς μας να ξεχαστούμε για μερικά χρόνια και αφετέρου, όταν αυτά ξαναταβάνιασαν, παρέχοντάς μας την μνημονιακή ασπίδα ώστε το 2010-12 να μην μπορεί να συγκριθεί σε τίποτα με το 1985-86 και το 1995-96. Ούτε κάποια ευρύτερη επίθεση των αγορών στην ευρωζώνη μας έκανε κακό λοιπόν, ούτε τα μέτρα που μας επιβάλλονται για να αποτρέψουμε την επίθεση είναι επαχθέστερα από όσα θα αναγκαζόμαστε να πάρουμε μόνοι μας αν ουδέποτε είχαμε υπαχθεί σε αυτήν.
Πριν βιαστείς να με κατατάξεις στους νοσταλγούς της Ελλάδας της δραχμής, να σου πω ότι απλά είμαι λάτρης της καθεστωτικής δημοσιογραφίας της Ελλάδας του ευρώ.

Μου αρέσει η Ελλάδα του Τζόνι Γουόκερ

2012-02-17T01:23:00.001+02:00

Έγχρωμη Ελλάδα, ψηλοί κι όμορφοι άντρες, πιασμένα χέρια στο πάρκο, αγκαλιές στην παραλία, ποδηλατάδες και χαμόγελα, ομπρέλες μη κακουργηματικές. Και πορείες, επιτέλους πορείες διαφορετικές, χωρίς μολότοφ, χωρίς μάσκες, χωρίς το κακό. Κάπου πάνε όλοι αυτοί οι ψηλοί κι όμορφοι άντρες, άγνωστο πού ακριβώς, πάντως καθάριος μοιάζει ο προορισμός τους και αδακρυγόνοτη η πορεία τους, πάντως δεν περπατούν μόνοι τους, πάντως ποτέ δεν θα περπατούν μόνοι τους. Δεν ξέρω τι έρχεται στο δικό σου νου όταν βλέπεις τη φράση «Κeep Walking Greece» (αν σου έρχεται ας πούμε η απάντηση «Go Fuck Yourselves With Your Bottles»), εμένα όμως μου έρχονται στο νου όλες αυτές οι διαρθρωτικές αλλαγές που επείγει να κάνουμε, τώρα, σήμερα, χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, προκειμένου να ξαναβρούμε τον προσανατολισμό μας και να μπορούμε μια μέρα να ξαναρχίσουμε να πληρώνουμε μόνοι μας τα δανεικά μας, πριν εξαντληθεί η υπομονή των φίλων κι εταίρων μας.
«Γιατί όμως πιστεύεις ότι πρέπει να έχει απήχηση αυτή η διαφήμιση;», με ρώτησε μια φίλη μου. Μα επειδή ο Έλληνας σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα ένιωθε άνετα. Στην Ελλάδα που επί είκοσι τουλάχιστον χρόνια περπατούσαν όλοι μαζί προς την ίδια κατεύθυνση, όλοι μαζί αλλά ταυτόχρονα ο καθένας μόνος του, έχοντας εσωτερικεύσει ιδανικά το πρότυπο της μεταξύ τους ανταγωνιστικότητας. Και αυτή την Ελλάδα ακόμη νοσταλγεί και αποζητά, την Ελλάδα που ο δρόμος θα ξαναγίνει αυτονόητος και ανεμπόδιστος, την Ελλάδα που θα πάψει να δονείται από το σεισμό της πολιτικής και θα επιστρέψει στην θαλπωρή της διαφήμισης.

Δεν θέλω να αδικώ

2012-02-16T01:46:00.001+02:00

Αντιστάθμισμα για τα τρία σινεμά που έκαψα προχθές, και 1 και 2 και 3 κείμενα με αφορμή ταινίες, στο ελculture.

Οι συζητήσεις μας

2012-02-14T01:46:00.000+02:00

Αθήνα.

Θεσσαλονίκη.

---

Σε μια πρόσφατη αντιδικία σε διαδικτυακό φόρουμ, ένας φίλος έγραψε κάτι που νομίζω συνοψίζει κάπως την κατάσταση: «Ο διαιτητής στις συζητήσεις μας είναι τα ΜΑΤ. Ελάχιστη σημασία έχει ποιός πιστεύει τι». Γενικεύοντας το, θα προσέθετα πως στις συζητήσεις μας εκτός από διαιτητή έχουμε και σκηνοθέτη. Η ατζέντα των συζητήσεών μας τίθεται από τα ΜΜΕ, που δεν παραβιάζουν απλά τη δημοσιογραφική δεοντολογία, αλλά έχουν διαστρέψει εντελώς τον υποτιθέμενο ρόλο τους κι έχουν μετατραπεί σε στυγνά προπαγανδιστικούς μηχανισμούς.

Τα ΜΜΕ που θα έπρεπε να είναι ο διαιτητής (παρουσιάζοντας τα γεγονότα όπως συμβαίνουν και δίνοντας χώρο σε όλες τις διαφορετικές απόψεις) μετατρέπονται στον σκηνοθέτη, ενώ η αστυνομία σε μια δημοκρατία κανονικά δεν έχει να διαιτητέψει τίποτε, καθώς υπάρχει ένα Σύνταγμα που μου επιτρέπει να σταθώ απέναντι από το Κοινοβούλιο και να φωνάξω μην ψηφίσετε αυτό που πάτε να ψηφίσετε, υπάρχει ένα Σύνταγμα που, αν όσοι σκέφτονται σαν εμένα είναι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, μας επιτρέπει να σταθούμε όλοι μαζί έξω από το Κοινοβούλιο, ώστε οι βουλευτές που πάνε να ψηφίσουν να μάθουν και να δουν ότι έξω υπάρχει ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων που άκουσε τα «επιχειρήματα» για τα φάρμακα, το πετρέλαιο και τα άδεια ράφια, αλλά δεν πείστηκε, να το μάθουν κι ας ψηφίσουν πάλι "Ναι" αν αυτό νομίζουν, πάντως να το μάθουν, όπως να το μάθουν και τα διεθνή δίκτυα, που θα μεταδώσουν σε όλο τον κόσμο μια εικόνα πανίσχυρη, μια εικόνα ενός λαού που για τον άλφα ή βήτα εγγεγραμμένο στο αυτοκαταστροφικό dna του λόγο δεν θέλει να σωθεί με τον τρόπο που σώζεται, μια εικόνα όμως που ακριβώς επειδή θα ήταν πανίσχυρη και θα αποτελούσε την αληθινή ατζέντα, πρέπει να μην υπάρξει ποτέ, πρέπει να καταστραφεί εν τη γενέσει της, πρέπει να αρχίσει η εκκένωση όσο το δυνατόν ταχύτερα, ώστε μαζί της να αρχίσει και η αλλαγή της ατζέντας, αφού αυτή καθαυτή η εκκένωση, αυτό καθαυτό το χημικό όργιο κατά πολιτών, δεν πρόκειται να έχει θέση στην ατζέντα, δεν πρόκειται να έχει θέση στην κατεστημένη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων και στην αγανάκτηση διανοούμενων, ευρωπαϊστών και φιλήσυχων πολιτών.

Κι έτσι η ατζέντα γίνεται όχι απλώς τα κτίρια που κάηκαν (που αν δεν τους άφησαν οι ίδιοι να τα κάψουν, παραβιάζοντας εσκεμμένα την μοναδική αποστολή της αστυνομίας σε μια δημοκρατία -την αντιμετώπιση όσων παρανομούν- κάηκαν πάντως γιατί ήταν πάρα πολύ απασχολημένοι να ψεκάζουν με τις ώρες ανθρώπους που από τη φάτσα τους, την ηλικία τους, το ντύσιμό τους, έβλεπες ότι βίαιοι δεν έπαιζε να γίνουν στα προσεχή μερικά έτη φωτός), αλλά και όσοι κρύβονται πίσω από αυτά (όλοι με μια φωνή μάς πληροφορούν σήμερα ότι ήξεραν πως οι εμπρηστές είχαν ορμητήριο την κατάληψη της Νομικής, μόνο που δεν είχαν μοιραστεί εκ των προτέρων την πληροφορία μαζί μας, ίσως επειδή ήταν κι αυτοί απασχολημένοι προσπαθώντας να μας πείσουν να μην διαδηλώσουμε την Κυριακή και να εσωτερικεύσουμε την αναγκαιότητα του νέου μνημονίου, απειλώντας μας με το γάλα των παιδιών μας που θα κοπεί από τα βυζιά των γυναικών μας), καθώς επίσης και όλα εκείνα τα μέτρα που θα χρειαστεί να παρθούν άμεσα για να μην παραδοθεί η χώρα στην εκτροπή.
Σάββατο βράδυ ο Μπάμπης μάς πληροφορούσε άλλωστε από το δελτίο του Σκάι ότι υπάρχει ακόμα ριζικότερο διακύβευμα στο μνημόνιο, ότι υπάρχει θέμα καθεστώτος, ότι το αληθινό δίλημμα είναι μνημόνιο ή δικτατορία. Αν η δικτατορία είναι κάπως πολύ last century, κι αν μια κατάσταση πολιορκίας του άρθρου 48 του Συντάγματος θα βόλευε περισσότερο (κι ας επιβαλλόταν εντελώς αντισυνταγματικά), το πιθανότερο είναι η επόμενη αναστολή των εκλογών να γίνει για λόγους που θα βολεύουν ακόμη περισσότερο (ένα PSI που θα μπλοκάρει, μια διαπραγμάτευση με τους εταίρους που δεν θα μπορεί να καθυστερήσει γιατί θα παίζεται το μέλλον της χώρας και η τροφική της επάρκεια, κάτι που θα πείσει τον αλύγιστο Σαμαρά να κάνει μια υποχωρησούλα ακόμη), πάντως το πλέον μη πιθανό σενάριο φαντάζει να γίνουν οι εκλογές τον Απρίλιο ή τον Μάιο.
Γιατί το κακό με τις εκλογές είναι ότι αφήνει τις συζητήσεις μας να διεξαχθούν χωρίς διαιτητή. Όσο για τον σκηνοθέτη, ό,τι ατζέντα και να τους βάλει, τείνει να εξαντλήσει πια τα περιθώρια χειραγώγησης, αφού αφενός έχει ήδη παίξει τα πιο ακραία επικοινωνιακά του χαρτιά και αφετέρου υπάρχει μια αδυσώπητα ακραία πραγματικότητα.
Δεν πιστεύω λοιπόν ότι οι συζητήσεις μας θα μεταφερθούν στις κάλπες σύντομα. Το αμέσως προσεχές διάστημα όλοι όσοι πονούν για το Αττικόν (γιατί αυτοί τα αγαπούν τα σινεμά της πόλης, ενώ εμείς ποτέ δεν τα αγαπήσαμε, γιατί αυτοί τον αγαπούν τον πολιτισμό* και το φως, ενώ εμείς είμαστε απολογητές της φωτιάς και του μηδενισμού) θα πονέσουν και για την παράταση της θητείας Παπαδήμου ή για τον ερχομό στη θέση του κάποιου τεχνοκράτη της δημοσίας τάξεως, αφού ο τεχνοκράτης των τραπεζών τη διασφάλισε την «επιχειρηματική αυτονομία» τους, τιμώντας την εντολή για την οποία τον εξέλεξε ο ελληνικός λαός.

---

* Στην οδύνη τους για τον πολιτισμό μας και την αγωνία τους για τον τρόπο με τον οποίο θα συμβιώνουμε στις πόλεις μας, δεν συμπεριλαμβάνεται ο πόνος και η αγωνία για τα δακρυγόνα στον Μίκη Θεοδωράκη. Γιατί όπως έχει διευκρινιστεί και σε παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν, άνθρωποι της ηλικίας του Γλέζου και του Μίκη δεν έχουν καμία δουλειά να πάνε να παριστάνουν τα τζόβενα σε διαδηλώσεις. Αυτά που κάνουν είναι λαϊκισμοί και εύκολοι συναισθηματισμοί, με τους οποίους ταϊζουν ένα λαό πολιτικά, πνευματικά και πολιτιστικά καθυστερημένο.

Ευτυχώς οι σύγχρονοι άνθρωποι του πολιτισμού, αγαπούν τη Δύση, τον Ορθό Λόγο και τη νηφάλια αποτίμηση των πραγμάτων, και η διαφορά τους με τα δυο ξεκουτιασμένα γεροντοπαλίκαρα της παλιάς Ελλάδας, της Ελλάδας της δραχμής και της τσάμπα μαγκιάς, μιλάει από μόνη της.

Τα μάτια του κόσμου

2012-02-13T02:28:00.001+02:00

Υπάρχει η Ελλάδα που βγαίνει στο δρόμο και αναπνέει την μυρωδιά του καθεστώτος σε όλη του την μεγαλοπρέπεια και υπάρχει η Ελλάδα που πληροφορείται τι συμβαίνει στο δρόμο από τα ΜΜΕ των γνωστών 4 - 5 μεγαλοεπιχειρηματιών.

Έγραφα χθες, ότι αν ο κόσμος είναι πάρα πολύς, δεν θα είναι δυνατό να τον διώξουν με τα χημικά. Τελικά ήταν δυνατό. Αλλά όχι επειδή ο κόσμος κάμφθηκε. Αντίθετα, επέμενε και επέμενε, επέστρεφε και επέστρεφε. Αλλά όταν ξεκινούν να ψεκάζουν εν ψυχρώ την γεμάτη και ειρηνικότατη πλατεία και μετά συνεχίζουν να ψεκάζουν επί ώρες χωρίς να καταλαβαίνουν Χριστό, ναι, τελικά τα καταφέρνουν να σε διώξουν.
Κι όχι μόνο να σε διώξουν. Αλλά να σου καταστήσουν και σαφές με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι δεν σε αντιμετωπίζουν ως πολίτη αλλά ως έντομο, να σου καταστήσουν σαφές με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι δεν έχουν πια την παραμικρή ανάγκη από προσχήματα για να σε αντιμετωπίσουν ως έντομο, έχοντας πάρει το οκ να ξεκινούν την εκκαθάριση του χώρου, ακόμη και χωρίς μια αφορμή, έτσι για τα μάτια του κόσμου,
αφού τα μάτια του κόσμου που είναι εκεί, τα δηλητηριάζουν
και τα μάτια του κόσμου που δεν είναι εκεί, βλέπουν από τις τηλεοράσεις τους όσα επιλέγουν εκείνες να τους δείξουν.
Αλλά ίσως παράλληλα και όσα οι ίδιοι επιλέγουν να δουν.
Το ότι από μια ηλικία και κάτω όλοι θεωρούσαμε την δημοκρατία αυτονόητη συνθήκη, δημιούργησε -συνειδητοποιώ- μια θεμελιώδη παρεξήγηση: ότι η έννοια ιεραρχείται το ίδιο ψηλά για όλους μας. Δεν ισχύει.
Για άλλους η δημοκρατία σημαίνει πολλά, με αποτέλεσμα να εξακολουθούν να πιστεύουν σε αυτήν, παρότι εκείνη δεν διστάζει να τους συμπεριφέρεται επαίσχυντα,
αλλά για πολλούς άλλους η δημοκρατία δεν ήταν παρά μια συνήθεια, την οποία δεν θα έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα να χάσουν αύριο και με τον πλέον επίσημο και τυπικό τρόπο, όπως άλλωστε δεν έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα και σήμερα, που έχει χαθεί ημιεπίσημα και ουσιαστικότατα.

12.2.12

2012-02-12T00:57:00.000+02:00

Αν πείθεσαι από την επιχειρηματολογία τους, αν τρομοκρατείσαι δηλαδή μπροστά στο ενδεχόμενο το "όχι" στο νέο μνημόνιο να σημάνει πυρηνικό όλεθρο και να γυρίσει τη χώρα μερικές χιλιετηρίδες πίσω, το σέβομαι.

Με δυο επισημάνσεις όμως:

1) Όταν το ένα σκέλος του διλήμματος είναι ο πυρηνικός όλεθρος, στο άλλο του σκέλος μπορεί ποτέ να υπάρξει κάποιο συγκρίσιμο μέγεθος; Υπάρχει δηλαδή, βάσει της συλλογιστικής τους, κάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται στο άλλο σκέλος του διλήμματος και να είναι μη αποδεκτό, μη συζητήσιμο, μη παραχωρήσιμο; Γιατί αν σου προβάλλουν ως το απόλυτο κακό αυτό που θα συμβεί σε περίπτωση που πεις όχι, τότε μελλοντικά δικαιολογείται και η κάθε, μα κάθε, επόμενη θυσία και επιλογή. Σε κάθε επόμενο στάδιο, αυτό το σκέλος του διλήμματος θα παραμένει πανίσχυρο και άχαστο.

Άρα αν τρομοκρατηθείς τώρα, η μόνη συνεπής στάση που σου απομένει είναι να τρομοκρατηθείς και σε όλα τα επόμενα διλήμματα. Δεν επιλέγεις δηλαδή μόνο για τώρα, επιλέγεις και για το μέλλον, επιλέγεις και για όλες τις επόμενες φορές. Γιατί στο ένα σκέλος θα παραμένει το απόλυτο κακό, οπότε τι θα σε κάνει τότε να μην αντέξεις το επόμενο σχετικό κακό, όταν τώρα αυτό επιλέγεις να το αντέξεις;

2) Υπάρχει έστω και ένας που να σου υπόσχεται ότι το δίλημμα δεν θα ξανατεθεί στο μέλλον; Όχι βέβαια. Δεν υπάρχει κανείς. Υπάρχουν μήπως πολλοί που να σου λένε πως τα μέτρα που θα παρθούν τώρα είναι μεν σκληρότατα, αλλά πάντως θα βελτιώσουν την οικονομία της χώρας; Ελάχιστοι έχουν απομείνει πια. Αν το πρώτο μνημόνιο παρουσιαζόταν από τους προπαγανδιστές του ως σωτήριο, στο δεύτερο ακόμα κι αυτοί έχουν πάψει να μιλάνε για σωτηρία και επικεντρώνονται στο brand name της καταστροφής.

Στο πρώτο μνημόνιο το δίλημμα ήταν "σωτηρία ή καταστροφή", στο δεύτερο το δίλημμα είναι "υπογραφή ή πυρηνικός όλεθρος", με την υπογραφή να μη σημαίνει πια την σωτηρία, αλλά μόνο τον μη πυρηνικό όλεθρο.

Κι όταν πια όλοι, ειδικοί και ανειδίκευτοι, οικονομολόγοι και ακτινολόγοι, καθηγητές και μαθητάδες, σε Ελλάδα κι εξωτερικό, σου λένε ότι αυτή η συνταγή όχι μόνο δεν σε κάνει καλά, αλλά σε κάνει πολύ χειρότερα απ' ό,τι ήσουν,

κι όταν, άλλωστε, είναι κάτι που και εσύ ο ίδιος έχεις εμπειρικά διαπιστώσει δυο χρόνια τώρα,

τότε τρομοκρατήσου σήμερα όσο θες, μην αυταπατάσαι όμως πως δεν θα ξανακληθείς σε τρομοκρατικό δίλημμα αύριο και μεθαύριο και αντιμεθαύριο.

Θα ξανακαλείσαι διαρκώς, με ολοένα και χειρότερους όρους, μέχρι να μην έχει καμία πια σημασία και αξία η οικονομία της χώρας σου, μέχρι να διαρρήξουν με τον πλέον απαξιωτικό τρόπο οι ίδιοι oi δανειστές τις σχέσεις μαζί της.

///

Αν πάλι δεν πείθεσαι από την επιχειρηματολογία τους, αλλά δεν κατέβεις στο Σύνταγμα, επειδή δεν βλέπεις τι νόημα θα έχει ή επειδή θα τρομοκρατηθείς από τα χημικά που θα ρίξουν ή τα επεισόδια που θα γίνουν, αυτό, όχι, δεν το σέβομαι.

Τους λίγους ή τους σχετικά πολλούς μπορούν να τους διώξουν με τα χημικά και τη βία. Τους πάρα πολλούς όχι.
Δεν γίνεται να ορίζει τη ζωή μας ο φόβος, δεν γίνεται να παραδίνουμε τη ψυχή μας στην απελπισία.
Είναι καιρός να ξεπαραδοθούμε.

Εγκλήματα ειρήνης

2012-02-09T08:44:00.000+02:00

Αν στο πρώτο μνημόνιο αιφνιδιαστήκαμε και μασήσαμε μπροστά στο δίλημμα "τα μέτρα ή καταστροφή", στο δεύτερο το δίλημμα αντιστρέφεται: καταστροφή θα είναι η υπογραφή του, δρόμος χωρίς γυρισμό θα είναι η υπογραφή του, τελειωτική κατεδάφιση θα είναι η υπογραφή του.

Παλιά στα εργοτάξια των δρόμων υπήρχαν ταμπέλες που έγραφαν: "Η ταλαιπωρία θα είναι προσωρινή, αλλά η βελτίωση της ζωής μας μόνιμη". Το αντίστροφο συμβαίνει με τους όρους που συνοδεύουν κάθε δόση: η ταμειακή ανακούφιση είναι προσωρινή και η διάλυση της κοινωνίας μόνιμη.
Δεν υπάρχει χειρότερο σενάριο, δεν υπάρχει πιο δραματικό σενάριο από την επιβολή των όρων του νέου μνημονίου. Οσοδήποτε δραματικές κι αν θα είναι οι συνέπειες της άρνησής του, οφείλουμε να μην αυτοκτονήσουμε σαν κοινωνία, οφείλουμε να πούμε και στην εξωτερική και την εσωτερική τρόικα πως εδώ είναι δημοκρατία και όχι πειραματικός σωλήνας, πως εδώ ζούνε άνθρωποι και όχι ζώα, πως εδώ είναι ανεξάρτητο κράτος που πριν απ' όλα και πρώτα απ' όλα οφείλει να διασφαλίσει την μη εξαθλίωση των πολιτών του, την μη κατάρρευση των δομών του, την μη αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού του.
Οφείλουμε να το πούμε εκατομμύρια πλέον άνθρωποι στους δρόμους. Ούτε δεκάδες ούτε εκατοντάδες χιλιάδες. Εκατομμύρια.
Όχι στην ταξικότατη πολιτική των εγκληματιών ειρήνης, όχι στην κατάργηση του εργατικού δικαίου, όχι στην αναίρεση του νομικού πολιτισμού που συνιστά την Ευρώπη, όχι στην μετατροπή της Ευρώπης σε τρίτο κόσμο.
Η Ιστορία δεν γράφεται ερήμην μας, η Ιστορία γράφεται από εμάς τους ίδιους.
Αν δεν τους σταματήσουμε τώρα, θα ξαναβρεθούμε σε τρεις μήνες εκβιαζόμενοι ξανά, ένα επίπεδο εκβιαστικών μέτρων πιο κάτω, ένα επίπεδο διάλυσης πιο κάτω. Και πάει λέγοντας, μέχρι πια να μην απομείνει τίποτα. Ας σώσουμε ό,τι μπορεί ακόμα να σωθεί. Το οφείλουμε. Και το μπορούμε. Μπορούμε να γίνουμε παράδειγμα για τους λαούς που θα έρθουν αύριο στη θέση μας, μπορούμε να γίνουμε ανάχωμα στους ευρύτερους ταξικούς σχεδιασμούς, μπορούμε να δείξουμε ότι το πείραμα ως εδώ πήγαινε. Από εδώ και πέρα το πειραματοζώο είτε αντιδρά είτε πεθαίνει αργά και βασανιστικά από το φάρμακό του.

Συνειρμοί

2012-02-08T01:28:00.001+02:00

Τα συνήθη τηλεοπτικά πλάνα της τρόικας δείχνουν τους Τόμσεν, Μαζούχ και Μορς να μπαίνουν σε και να βγαίνουν από ασανσέρ υπουργείων, πριν αρχίσουν και αφού έχουν τελειώσει τις συζητήσεις για τους όρους της εκάστοτε δόσης, της εκάστοτε σύμβασης.

Οι συνειρμοί ξεχειλίζουν.

Χάσαμε

2012-02-06T19:35:00.000+02:00

Χάσαμε.

Όποιοι κι αν είμαστε εμείς, όποιους κι αν χωράει ο πρώτος πληθυντικός, κι όποια κι αν είναι η βραχυπρόθεσμη εξέλιξη, το σίγουρο είναι ότι χάσαμε.

Και όχι, το χειρότερο δεν είναι ότι χάσαμε αμαχητί, το χειρότερο είναι ότι χάσαμε χωρίς να έχουμε επίγνωση πως διεξαγόταν όλες αυτές τις δεκαετίες -όπως παντού και πάντα διεξάγεται- μια μάχη.

Ίσως το ακόμα χειρότερο είναι πως και τώρα δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την εκατό τοις εκατό αποκρυπτογράφηση της μάχης. Ίσως επειδή η εκατό τοις εκατό αποκρυπτογράφηση δεν χωράει σε ένα και μόνο οικονομικό δόγμα, σε μία και μόνο συστημική θεώρηση και -δίπλα σε αυτές και επικουρικά σε αυτές- σε μία και μόνο ανάγνωση των νοοτροπιών της ελληνικής κοινωνίας.

Χάσαμε.

Αυτό είναι, το καταρρακτώδες απόγευμα της 6ης Φεβρουαρίου 2012, το μόνο σίγουρο συμπέρασμα. Όλα τα υπόλοιπα -από τους φόβους για το απώτατο βάθος των συνεπειών της ήττας ως τις προσδοκίες για την πολιτική και αξιακή ανανοηματοδότηση του κόσμου στον οποίο ζούμε- εκκρεμούν.

Εγώ πληρώνω τα μάτια που αγαπώ.

2012-02-05T21:40:00.002+02:00

Η «επιχειρηματική αυτονομία» των τραπεζών που διασφαλίστηκε απόψε μετά τη σκληρή διαπραγμάτευση των πατριωτών - μαχητών - πολιτικών - αρχηγών μας, είναι το είδος εκείνο της αυτονομίας που αυτονομείται από τη συνήθη σημασία που έχει στη γλώσσα, ώστε να σημάνει την αυτονομία στα υπερκέρδη και την ετερονομία στην επανειλημμένη χρεοκοπία.

Έλα μωρή ελεύθερη αγορά με τη συνέπειά σου, τα σέα σου, τα μέα σου και όλα τα ωραία σου.

Kλαϊνικότερος της Κλάιν vs. Kαψή χωρίς μουστάκι & Ο Αρχηγός των Τακτικών

2012-02-04T00:43:00.002+02:00

Kεντρικόδελτίο ειδήσεων Μega, 31 Ιανουαρίου2012. Στο ένα μετά το άλλο τα θέματαπαρελαύνουν υποσιτισμένοι μαθητές καιαποφάσεις για διανομή “μικρογευμάτων”στα σχολεία, άστεγοι επί αστέγων σεθερμοκρασίες κοντά στο μηδέν, αύξησηρεκόρ της ανεργίας με ιδιαίτερη προτίμησηστους νέους, κρίση ατελείωτη στολιανεμπόριο λόγω της μικρής κίνησηςστην αγορά, αποδοχές δεκαπενθημέρουμισθωτών που μετά τις νέες κρατήσειςκαι μειώσεις ανέρχονται σε μονοψήφιοαριθμό ευρώ, προσωρινή απόρριψη τουαιτήματος για διορισμό Επιτρόπου στηνΕλλάδα. Σχεδόν σε κάθε θέμα και με κάθεπιθανή, ενίοτε και απίθανη, αφορμήσυνεχίζεται η σφοδρή κριτική κατά τηςπολιτικής του μνημονίου, η οποία έχειγίνει μεγάλο χιτ τον τελευταίο καιρόστο κανάλι.

Αυτήη μεταστροφή θα είχε μια άλφα αξία απόμόνη της, αν η χώρα είχε εγκαταλείψειτις πολιτικές αυτές και προσπαθούσε ναμαζέψει τα συντρίμμια της. Θα μπορούσεςτότε να συγκρίνεις το τι λένε τώρα μετο τι έλεγαν πριν και με τι εκβιαστικότρόπο το έλεγαν, θα μπορούσες να συγκρίνειςτο τι λένε τώρα με το τι επίθεση έκανανεναντίον όσων προειδοποιούσαν ότι κάπουεδώ θα έφταναν τα πράγματα

Το αληθινά υπέροχο όμως είναι ότι οι πολιτικές αυτές όχι μόνο δεν έχουν εγκαταλειφθεί, αλλά βρισκόμαστε για πολλοστή φορά την τελευταία διετία σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι των Μεγάλων Αποφάσεων για τη χώρα. Σκοπιά στο σταυροδρόμι φυλά ως ακούραστος και ακοίμητος φρουρός, ο υπουργικός αδελφός, ένας ακόμη απόφοιτος της μεγάλης των Καψήδων σχολής, ο Καψής χωρίς μουστάκι, ο Μανώλης ο Καψής. Ξαναβάζει τον παλιό δίσκο, τον δίσκο που έπαιζε με ιερή οργή πριν το μνημόνιο, πριν το μεσοπρόθεσμο, πριν τα αναγκαία μέτρα για τη λήψη της κάθε μίας από τις προηγούμενες έξι δόσεις: «Οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν μπροστά τους τη διάσωση ή την καταστροφή της χώρας. Πρέπει να πάρουν τις αναγκαίες αποφάσεις. Δεχόμαστε το PSI, το δάνειο 130 δις και το πρόγραμμα που τα παρακολουθεί, ή δεν τα δεχόμαστε;». Στο επεισόδιο της τελευταίας ημέρας του Ιανουαρίου έπαιζε μόνος του. Ο Πρετεντέρης τον κοίταζε στραβωμένος, προσθέτοντας στη πάγια ξινίλα του μια μικρή δόση ακόμη, με αποτέλεσμα το ξινιλόμετρο να σημειώσει ίσως όχι γενικά ιστορικά υψηλά, αλλά πάντως ιστορικά υψηλά έναντι συμπαρουσιαστή. Inside his heart was aching, his make up may be flaking, αλλά είναι επαγγελματίας, συγκρατήθηκε από το να πει καμιά κουβέντα, το σόου έπρεπε να συνεχιστεί και πρέπει πάντα να συνεχίζεται.

Κεντρικό δελτίο ειδήσεων Mega, 1 Φεβρουαρίου 2012. Κλαϊνικότερος της Κλάιν ο Γιάννης Πρετεντέρης, αφού μας υπενθυμίζει πως για αυτό δυο χρόνια τώρα από το δελτίο έλεγαν ότι δεν πρέπει με τίποτα να μπούμε στο ΔΝΤ (εδώ ας βάλει κανεις τον αριθμό των θαυμαστικών που τον εκφράζει, είναι λάθος να προκαταλαμβάνεις τον θαυμασμό του αναγνώστη τοποθετώντας τον δικό σου αριθμό), αρχίζει να λέει πως το ΔΝΤ ιστορικά εφάρμοζε τις πολιτικές του μέσω των τανκς και της κατάλυσης της δημοκρατίας και διάφορα άλλα επαναστατικότερα, τα οποία δεν συγκράτησα λόγω αρχόμενου εγκεφαλικού.

Τι θα συμβεί στα επόμενα συναρπαστικά επεισόδια; Ποιά από τις δύο γραμμές θα επικρατήσει; Θα αποκλαϊνέψει το μεταμεληθέν δελτίο ή θα επανέλθει στη γραμμή των επώδυνων αλλά αναγκαίων αποφάσεων, ώστε η χώρα να μην καταστραφεί; Το σόου πρέπει πάντα να συνεχίζεται, με ή χωρίς μνημόνιο, με ή χωρίς ευρώ, με ή χωρίς σωτηρία της χώρας, αλλά πάντα χωρίς ντροπή, με ολοένα και μεγαλύτερη έλλειψη ντροπής.

---

(Κειμενάκι που πρωτομπήκε στο blog του Unfollow. Επειδή με αυτά τα πράγματα όμως πρέπει να είμαστε δίκαιοι, ας αναγνωρίσουμε στο Σκάι ότι έχει μείνει σταθερός στων Θερμοπυλών τη φύλαξη. Λίγο ο Αλέξης, λίγο ο Μπάμπης, σε νηφάλιους και αποδραματοποιημένους τόνους (εκτός ίσως από τη στιγμή που ξέφυγε του Μπάμπη και είπε ότι θα είναι προδότες οι αρχηγοί και οι βουλευτές αν δεν πειθαρχήσουν στα κελεύσματα της Τρόικας), κατάφεραν να κάμψουν κι απόψε τις αντιρρήσεις της Σίας. Κι όταν κάμπτεις τις σίειες αντιρρήσεις, κι όταν πείθεις τη Σία, πώς να μην πείσεις μετά και τον πολίτη που σε παρακολουθεί; Και στα καπάκια ο Άρης, ο Αρχηγός των Τακτικών -το αντίπαλο ιδεολογικό δεός στον Άρη, τον Αρχηγό των Ατάκτων- να παρουσιάζει την υπόθεση Εnerga - Hellas Power, ως ένα ακόμη φωτοπούλειο και κρατικιστικό άγος. Καλή αντάμωση στα ενεργάδικα).

Αλλάζοντας τον κόσμο

2012-02-03T01:37:00.001+02:00

"Taxthe rich, feed the poor
tillthere are no rich no more".
TenYears After
---

Σενέες φοροελαφρύνσεις προσανατολίζεταιτο υπουργείο Οικονομικών για όλους τουςιδιοκτήτες πολυτελών ΙΧ. Μεστόχο την ενίσχυση της αγοράς αυτοκινήτων,των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταιστην αργυροχρυσοχοϊα, στα δέρματα καιτις γούνες το αρμόδιο υπουργείο θέτειστο τραπέζι την κατάργηση του φόρουπολυτελείας. Τοσχετικό έγγραφο κατατέθηκε αργά τοβράδυ της Τετάρτης στην ΕπιτροπήΟικονομικών της Βουλής από τον αναπληρωτήυπουργό Παντελή Οικονόμου

---

«Οιάνεργοι και οι νεόπτωχοι πληρώνουνθηριώδεις φόρους στα μηδενιζόμεναεισοδήματά τους, για να μπορούν οι άθλιοιολιγάρχες και υποολιγάρχες που οδήγησαντην Ελληνική κοινωνία στην καταστροφήνα παίρνουν φθηνότερα Καγιέν. Αν θέλεικανείς να εικονογραφήσει την ταξικότητατων μέτρων που επιβάλλονται, αυτό εδώείναι το τέλειο παράδειγμα»

ΜιχάληςΠαναγιωτάκης

---

Έκπτωση99,9% έκανε το ελληνικό Δημόσιο στουςσταθμούς εθνικής εμβέλειας. Με δύοχρόνια καθυστέρηση, οι σταθμοί εθνικήςεμβέλειας, και μόνο αυτοί, καλούνται ναπληρώσουν για τέλη χρήσης συχνοτήτωντων ετών 2009 και 2010 1.221.374 ευρώ. Ηέκπτωση λειτουργεί ευεργετικά υπέρ τωνμεγάλων σταθμών, αφού για παράδειγμαστην περίπτωση του Mega, εκεί που θα πλήρωνε1,6 εκατ. ευρώ, καλείται για το 2009 νακαταβάλει 168.072 ευρώ.

---

"Taxthe poor, feed the rich

tiilthere are no poor no more"

IMFTwo Years After

---

IMFwould love to change the world

andit does now what to do

---

Αλλάχρειάζεται και βοήθεια.

Καιτη βρίσκει άφθονη από το ντόπιο κυβερνητικόπροσωπικό.

Τα μικρά χωριά

2012-02-02T19:50:00.000+02:00

In the New York Herald, November 26, year 1911, there is an account of the hanging of three men. They died for the murder of Sir Edmund William Godfrey; Husband, Father, Pharmacist and all around gentle-man resident of: Greenberry Hill, London. He was murdered by three vagrants whose motive was simple robbery. They were identified as: Joseph Green, Stanley Berry, and Daniel Hill. Green, Berry, Hill. And I Would Like To Think This was Only A Matter Of Chance.

As reported in the Reno Gazette, June of 1983 there is the story of a fire, the water that it took to contain the fire, and a scuba diver named Delmer Darion. Employee of the Peppermill Hotel and Casino, Reno, Nevada. Engaged as a blackjack dealer. Well liked and well regarded as a physical, recreational and sporting sort, Delmer's true passion was for the lake. As reported by the coroner, Delmer died of a heart attack somewhere between the lake and the tree. A most curious side note is the suicide the next day of Craig Hansen. Volunteer firefighter, estranged father of four and a poor tendency to drink. Mr. Hansen was the pilot of the plane that quite accidentally lifted Delmer Darion out of the water. Added to this, Mr. Hansen's tortured life met before with Delmer Darion just two nights previous. The weight of the guilt and the measure of coincidence so large, Craig Hansen took his life. And I Am Trying To Think This Was All Only A Matter Of Chance.

The tale told at a 1961 awards dinner for the American Association Of Forensic Science by Dr. Donald Harper, president of the association, began with a simple suicide attempt. Seventeen-year-old Sydney Barringer. In the city of Los Angeles on March 23, 1958. The coroner ruled that the unsuccessful suicide had suddenly become a successful homicide. To explain: The suicide was confirmed by a note, left in the breast pocket of Sydney Barringer. At the same time young Sydney stood on the ledge of this nine-story building, an argument swelled three stories below. The neighbors heard, as they usually did, the arguing of the tenants and it was not uncommon for them to threaten each other with a shotgun, or one of the many handguns kept in the house. And when the shotgun accidentaly went off, Sydney just happend to pass. Added to this, the two tenants turned out to be: Faye and Arthur Barringer. Sydney's mother and Sydney's father. When confronted with the charge, which took some figuring out for the officers on the scene of the crime, Faye Barringer swore that she did not know that the gun was loaded. A young boy who lived in the building, sometimes a visitor and friend to Sydney Barringer, said that he had seen, six days prior, the loading of the shotgun. It seems that the arguing and the fighting and all of the violence was far too much for Sydney Barringer, and knowing his mother and father's tendency to fight, he decided to do something. Sydney Barringer jumps from the ninth floor rooftop. His parents argue three stories below. Her accidental shotgun blast hits Sydney in the stomach as he passes the arguing sixth-floor window. He is killed instantly but continues to fall, only to find, three stories below, a safety net installed three days prior for a set of window washers that would have broken his fall and saved his life if not for the hole in his stomach. So Faye Barringer was charged with the murder of her son, and Sydney Barringer noted as an accomplice in his own death. And it is in the humble opinion of this narrator that this is not just "Something That Happened." This cannot be "One of Those Things... " This, please, cannot be that. And for what I would like to say, I can't. This Was Not Just A Matter Of Chance. Ohhhh. These strange things happen all the time.
70 νοικοκυριά σε ένα μικρό αγροτικό χωριό της Ισπανίας κέρδισαν 950 εκατομμύρια δολάρια στο Λόττο. Μόνο ένας κάτοικος δεν συμμετείχε σε εκείνο το δελτίο. Ήταν Έλληνας και ονομάζεται Κώστας Μητσοτάκης.
Και κατά την ταπεινή γνώμη αυτού εδώ του αφηγητή, δεν μπορούμε να ξεμπερδέψουμε τόσο εύκολα λέγοντας ότι πρόκειται για μια απλή σύμπτωση, δεν μπορούμε να ξεμπερδέψουμε τόσο εύκολα λέγοντας ότι απλά συμβαίνουν αυτά τα πράγματα.
Ας έχουμε όλοι στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι την πραγματικότητα μπορεί να την φανταζόμαστε, ότι μερικές συμπτώσεις παραείναι ακραίες για να τις προσπερνάμε έτσι άνετα, ότι αποτελεί πνευματική δειλία να μην τις κοιτάζουμε κατά πρόσωπο και μην μας κάνουν να αναρωτιόμαστε: ρε μπας και τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει στα αλήθεια, ρε μπας και όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι του νου μου;
Σε φαντάζομαι αναγνώστη να διαβάζεις αυτό το ποστ και να γελάς ειρωνικά. Μην προσπαθείς να βγεις από πάνω. Γιατί εγώ σε φαντάστηκα να το διαβάζεις με αυτό τον τρόπο, χάρη σε μένα υπάρχεις, είσαι τμήμα ενός κόσμου που βρίσκεται κάπου στο μυαλό μου, ενός κόσμου γεμάτου μικρά ισπανικά χωριά, ενός κόσμου γεμάτου μικρά γαλατικά χωριά που αντιστέκονται ηρωικά κι επαίσχυντα στην αυτοκρατορία της πραγματικότητας.

Σπίτια

2012-01-31T23:41:00.001+02:00

Στα πολύ παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν όλοι μαζί και μιλούσαν όλοι την ίδια γλώσσα. Μουγκοί ακόμα δεν υπήρχαν, μα ούτε και γλωσσολόγοι. Μια μέρα που η ανία τους είχε χτυπήσει κατακούτελα, αποφάσισαν να χτίσουν ένα πύργο που θα έφτανε ως τον ουρανό. Ο Θεός ήθελε να διατηρήσει τον ιδιωτικό του χώρο ανέπαφο, να μπορεί να κάνει ντουζ χωρίς να φοβάται μην τυχόν τον δει γυμνό κανείς εργάτης στα μερεμέτια του ρετιρέ, και γενικά δεν την γούσταρε αυτήν την ιστορία, γιατί αν αρκεί ένα κωλόπαιδο να φωνάξει "ο βασιλιάς είναι γυμνός" για να προκαλέσει πολιτειακό ντόμινο, μπορεί να φανταστεί κανείς το θρησκευτικό ντόμινο που θα προκαλούσε η εργατική κραυγή "ο Κύριος είναι γυμνός".

Ήταν άλλες εποχές εκείνες κι ο Θεός ήταν ακόμα αναγκαίος. Τιμώρησε λοιπόν τους ανθρώπους κάνοντας ένα κόλπο ώστε να χωριστούν άπαξ δια παντός. Οι Γραφές λένε πως το κόλπο είχε να κάνει με τη γλώσσα, πως οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν διαφορετικές γλώσσες αντί για μία και πως επικράτησε έτσι σύγχυση και ασυνεννοησία. Αλλά οι Γραφές ήταν κάτι σαν τον καθεστωτικό τύπο της εποχής: με την αλήθεια είχαν ελαστικές σχέσεις, προκειμένου οι αφηγήσεις τους να κερδίζουν το στοίχημα της ανταγωνιστικότητας.

Εκείνο που συνέβη είναι ότι οι άνθρωποι δεν χωρίστηκαν παύοντας να μιλούν την ίδια γλώσσα, αλλά παύοντας να ζουν όλοι μαζί. Το κόλπο του Θεού -ένα κόλπο που και ο ίδιος θα χαρακτήριζε σατανικό αν δεν είχε ταμπού με αυτά τα θέματα- ήταν να πείσει τους ανθρώπους να χωριστούν αυτοβούλως. Ήταν ένας χωρισμός ριζικός, διαχρονικός και ακαταμάχητος. "Τι νόημα έχει να χτίζετε αυτό το τερατούργημα;" τους έπιασε και τους είπε. "Η αλαζονεία δεν είναι καλός σύμβουλος. Γκρεμίστε το τώρα και στη θέση του αρχίστε να χτίζετε τα δικά σας σπίτια". Τους το πάσαρε με μια σειρά από επιχειρήματα: από το ότι έτσι θα γνωρίσει έκρηξη ο κλάδος της οικοδομής, που μπορεί να εξελιχθεί σε ατμομηχανή της οικονομίας τους, ως το ότι το να έχει ο κάθε άνθρωπος το σπίτι του είναι το βασικότερο θεμέλιο του πολιτισμού και της προόδου.

Και πράγματι οι άνθρωποι άρχισαν να αναπροσαρμόζουν τον πολιτισμό τους με κέντρο το σπίτι τους. Ατομική ιδιοκτησία, οικογένεια, μονογαμικότητα, ιδιωτικότητα: με το πέρασμα των δεκαετιών και των αιώνων άρχισαν να τα κάνουν ένα πολτό στο κεφάλι τους και να θεωρούν πως είναι ό,τι πιο αυτονόητο σε κοινωνική οργάνωση, ό,τι πιο θεμελιώδες σε αξία, ό,τι πιο σύμφυτο με την έννοια άνθρωπος. Και ίσως για μπορέσουν να φτιάξουν αυτόν τον πολτό, να είναι όντως σύμφυτα. Ξέχασαν έτσι πως ό,τι έχουν ιερό είναι και ότι πρώτο πρώτο τους χώρισε. Ξέχασαν πως αφού χωρίστηκαν σε σπίτια ήταν που άρχισε σιγά σιγά να επικρατεί μεταξύ τους η σύγχυση και η ασυνεννοησία, μέχρι που κάποτε διαπίστωσαν ότι όντως μιλούσαν άλλη γλώσσα. Ξέχασαν πως όλοι οι υπόλοιποι διαχωρισμοί, σε τάξεις, έθνη, φυλές έπονται, πως ο πρωταρχικότερος διαχωρισμός είναι να έχεις τον απολύτως δικό σου χώρο, μέσα στον οποίο κλείνεις την πόρτα και απ' έξω ας γίνεται ό,τι θέλει να γίνεται, εσένα δεν σε αφορά, εσύ βρίσκεσαι σπίτι σου. Εκεί μέσα δικαιούσαι να ζεις και έξω από την πόρτα σου δικαιούνται να πεθαίνουν. Φωνάζουν "πεθαίνω" και μπορείς να διαφωνείς με την κραυγή τους, βρίσκοντάς την υπερβολική, υστερική ή λαϊκίστικη, αλλά θα υπερασπιστείς μέχρι θανάτου το δικαίωμά τους στη συγκεκριμένη κραυγή. Φωνάξτε λοιπόν "πεθαίνω", είστε τυχεροί να ζείτε σε μια κοινωνία που δεν σας το απαγορεύει, φωνάξτε το όσο πιο δυνατά μπορείτε, η άποψή σας θα καταγραφεί και θα γίνει απόλυτα σεβαστή, όπως και ο τυχόν θανατός σας.

Οι άνθρωποι χωρίζονται σε σπίτια, μα πριν και πέρα από τα σπίτια χωρίζονται σε εαυτούς. Αυτή είναι και η πιο απόρθητη εστία, αυτή είναι και η πόρτα που δεν λέει με τίποτα να ανοίξει για να υποδεχτεί τους άλλους. Ο καθένας μας είναι ένα κλειδαμπαρωμένο εγώ. Ή εν πάση περιπτώσει έτσι είμαι εγώ.

Σώματα

2012-01-30T00:46:00.000+02:00

Πόσα σώματα μεταναστών χωράνε στοιβαγμένα στην καρότσα ενός βαν;

Σχεδόν πενήντα.

Πόσα σώματα μεταναστών καταπλακώνονται και πεθαίνουν όταν το βαν εκτρέπεται και πέφτει;

Πέντε.

Τι θα μπορούσε να συμβολίζει το γεγονός Τρίτη βράδυ να πεθαίνει στο δρόμο ένας καλλιτέχνης προσπαθώντας να "δει" μια σκηνή που αφορούσε μετανάστες και Παρασκευή βράδυ να πεθαίνουν στο δρόμο μερικοί τέτοιου είδους μετανάστες;

Ίσως και τίποτα. Αλλά καμιά φορά οι συμπτώσεις αποτελούν από μόνες τους συμβολισμούς.

Τι είδους αποσιώπηση είναι αυτή που κάνει την είδηση του θανάτου των πέντε στοιβαγμένων μεταναστών να μην μεταδίδεται και τόσο ως είδηση, συνεπώς να μην θεωρείται και τόσο είδηση;
Η πιο αθώα, η λιγότερο δόλια. Γιατί εδώ, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες αποσιωπήσεις, μπορεί να μας καθησυχάσει το γεγονός πως κανένα συνειδητό φίλτρο δεν μπήκε, πως καμία αντιδεοντολογική αξιολόγηση της είδησης ως πολιτικά επικίνδυνης δεν έγινε και πως άρα δεν μπήκε για αυτό το λόγο στο περιθώριο. Παρέμεινε στο περιθώριο όπου εξαρχής ανήκε. Εδώ, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες αποσιωπήσεις, μπορούμε να είμαστε ήσυχοι ότι η δεοντολογία τηρήθηκε. Απλά τα δικά τους σώματα αόρατα ήρθαν από έναν άλλο κόσμο, αόρατα στοιβάχθηκαν μέσα στην καρότσα του βαν, αόρατα καταπλακώθηκαν μέσα στην καρότσα του βαν και αόρατα θα πάνε σε έναν άλλο κόσμο, εκτός κι αν -σε κραυγαλέα αντιδιαστολή με τον υπαρκτότατο άλλο κόσμο στον οποίο γεννήθηκαν- αυτός ο δεύτερος άλλος κόσμος δεν υπάρχει καν, οπότε το μόνο που συνέβη είναι ότι ήρθαν από πάρα πολύ μακριά για να δοθεί το αμετάκλητο τέλος της σκούρας ύπαρξής τους στην καρότσα ενός λευκού βαν, όπως ακριβώς τους πρέπει, πάνω και κάτω από σώματα ακριβώς σαν τα δικά τους, σώματα που ακόμα κι αν δεν μπορούν να ειδωθούν μπορούν να αναποδογυρίσουν, μπορούν να πλακώσουν, μπορούν να προκαλέσουν ασφυξία, μπορούν να γίνουν ο αόρατος θάνατος ομοειδών σωμάτων.

Βrokeback Hoover

2012-01-28T13:46:00.004+02:00

Κοντά μισόν αιώνα ο ΤζέιΈντγκαρ Χούβερ ήταν ο διευθυντήςτου FBI. Από το 1924 (πριν ακόματο FBI ιδρυθεί, όντας τότε, και σεηλικία 29 μόλις ετών, διευθυντής τουσκέτου Βureau of Investigations, το οποίο απότο 1935 έδωσε τη θέση του στο νεοϊδρυθένFederalBureau of Investigations) ως τον θάνατό τουτο 1972. Το έχτισε το μαγαζί απ' τα μπετά,8 διαφορετικούς Προέδρους είχαν οι ΗΠΑκατά τα χρόνια που ήταν διευθυντής. Τονβλέπουμε στην ταινία να παρακολουθείαπό το μπαλκόνι του γραφείου του τηντελετή της ορκωμοσίας δύο εξ αυτών, νέοςστη μία, γέρος στην άλλη. Λένε ότι ηαληθινή εξουσία δεν είναι ποτέ προσωρινή.Πόσοι μονάρχες ή δικτάτορες στην ιστορίατης ανθρωπότητας να έμειναν στην εξουσίατόσα χρόνια όσα εκείνος; Μάλλον ελάχιστοι:48 χρόνια είναι πάρα - πάρα πολλά. Είχεκαι θετική συμβολή στον εκσυγχρονισμότων αστυνομικών μεθόδων, δίνοντας έμφασηστα εγκληματολογικά εργαστήρια, στηνεπάνδρωση της υπηρεσίας με επιστήμονες,οργάνωσε ένα σύστημα κεντρικήςαρχειοθέτησης των δακτυλικών αποτυπωμάτωνκαι διάφορα άλλα. Ο ίδιος όμως υπήρξεένα κάθαρμα ολκής. Έπαιζε βρώμικα,παρακολουθούσε και εκβίαζε, υπερέβαινετη δικαιοδοσία του για να τα βάζει μεδιαφωνούντες, όντας ο ίδιος εμβληματικόςαντικομμουνιστής, και γενικά ο ρόλοςτου ήταν φαιός.

Ηταινία πήρε μέτριες κριτικές στιςΗΠΑ, αλλά ακόμη οδυνηρότερη έκπληξηπρέπει να ήταν οι μηδέν υποψηφιότητεςγια όσκαρ που πήρε χθες. Μια εξήγησηείναι ότι μολονότι εκ πρώτης όψεωςφαίνεται ως κατεξοχήν οσκαρικόυλικό, της λείπουν βασικά συστατικάμιας αβανταδόρικης οσκαρικής βιογραφίας.Δεν έχει άνοδο και πτώση του ήρωα, δενέχει δραματικές μεταπτώσεις, δεν έχεικορυφώσεις. Ο Χούβερ ήταν κάποιος πουδιοίκησε αδιατάρακτα μισό αιώνα, κιόταν κάποιος ανεβαίνει τόσο μικρός στηνεξουσία και δεν πέφτει ποτέ από αυτή,όταν η εξουσία του δεν υπόκειται σεεκλογές, δεν έχει καν αυτή την αμφισβήτησηή αγωνία, τότε και τα δράματα περιορίζονταιδραστικά. Όλος κι όλος ο κίνδυνος πουείχε ήταν όταν άλλαζαν οι πρόεδροι. Αλλάείχε για τον καθένα τους έναν φάκελο.Και να μην είχε αρκούσε η φήμη ότι είχεφακέλους για όλους. Έτσι στην ταινία,την έλλειψη της δραματικότητας σε σχέσημε την δική του καριέρα, σε σχέση με τοσχήμα άνοδος - κατάληψη της εξουσίας -αμφισβήτηση - πτώση, αναλαμβάνουν νακαλύψουν επιμέρους υποθέσεις: η υπόθεσητης απαγωγής του παιδιού του ΤσαρλςΛίντμπεργκ, η αναζήτηση του απαγωγέαμε μεθόδους πρωτόγνωρες, χωρίς αυτόπτεςμάρτυρες, με ειδικούς στην ξυλεία, ηυπόθεση της απειλής στον Μάρτιν ΛούθερΚινγκ για να μην παραλάβει το Νόμπελ, ηυπόθεση του φακελώματος του Κένεντικαι της Έλενορ Ρούζβελτ, το πώς πλασάριζεψευδώς την εικόνα του, παριστάνονταςότι έκανε ο ίδιος συλλήψεις που ποτέδεν είχε κάνει, το πως πλασάριζε στηνκοινή γνώμη την εικόνα του FBI, με κόμικ,χορηγίες σε εκπομπές κλπ. Όσο σταθερόςήταν ο δημόσιος βίος του άλλο τόσο καιο ιδιωτικός. Ο τύπος ήταν η επιτομή τηςσταθερότητας. Τρεις οι σχέσεις ζωήςτου: Η σχέση του με την μητέρα του, μετην πιστή του γραμματέα που κρατούσεκαι τους μυστικούς φακέλους του, η σχέσητου με τον υποδιευθυντή του ΚλάιντΤόλσον.

Αν δει κανείς την ταινία ωςτυπική βιογραφία, όσο ικανοποιημένοςκι αν μείνει από το όλο πακέτο (τα χρώματατης φωτογραφίας, το σφιχτό μοντάζ, τηναδιαμφισβήτητη σκηνοθετική στόφα τουΊστγουντ, την στιβαρή ερμηνεία του ΝτιΚάπριο), όσο ικανοποιημένος δηλαδή κιαν μείνει βλέποντας καλό σινεμά, θαμείνει ταυτόχρονα και ανικανοποίητοςαπό την απεικόνιση του δημοσίου προσώπουΧούβερ. Αν λοιπόν το αληθινό θέμα τηςταινίας είναι ο δημόσιος παράγονταςΧούβερ, η ταινία πράγματι δεν έχει βρειστόχο και αυτός είναι ο δεύτερος λόγοςπου η ταινία δεν περπάτησε στα όσκαρ.

Πρόκειται όμως πράγματι γιατυπική βιογραφία; Σε μια τυπικήκινηματογραφική βιογραφία ενός δημόσιουπροσώπου θα είχε φυσικά θέση και ηπροσωπική του ζωή. Αλλά θα ήταν θέσηπαράπλευρη, συμπληρωματική της εικόνατου ήρωα ή της ηρωίδας. Το βασικό βλέμμαθα ήταν στραμμένο στη δημόσια σφαίρα,σε όλα εκείνα για τα οποία έγινε γνωστός.Εδώ χρονικά μπορεί και πάλι το περισσότεροβλέμμα είναι στραμμένο στα δημόσια,αλλά το κόλπο που κάνει ο σεναριογράφοςΝτάστιν Λανς Μπλακ είναι ότι χωρίς ναξοδεύει τρελό χρόνο στην ιδιωτική ζωή,τον κατανέμει με τέτοιο τρόπο και τουδίνει τόσο βάρος που καταλαβαίνεις ότιαυτή είναι το πραγματικό κέντρο βάρουςτης ταινίας, ότι αυτό θέλει να μας πειο Μπλακ με το σενάριο του και αυτό τελικάσκηνοθετεί κι ο Ίστγουντ.

Στο βραβευμένο με όσκαρ σενάριοτου για τον "Μilk", o Μπλακέβαζε σε μια φάση τον Σον Πεν να λέει σεένα νεαρό που περνούσε ερωτική απογοήτευση:«Θα συναντήσεις τους πιο ξεχωριστούς,σέξι, έξυπνους, αστείους άντρες, θαερωτευθείς πάρα πολλούς από αυτούς καιμέχρι το τέλος της ζωής σου δεν θα ξέρειςκι ο ίδιος ποιοί ήταν οι καλύτεροι φίλοισου και ποιός η μεγαλύτερη αγάπη σου».Μέσα από την αλλαγή πολλών ερωτικώνσυντρόφων και την αναγκαστική αποδέσμευσηαπό τα κοινωνικά προαπαιτούμενα τουγάμου που ισχύουν για τους ετεροφυλόφιλους,προέκυπτε ένα όριο θολό, μια ζώνη γκρίζα,ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα. Στο "J.Edgar" βλέπουμε το ίδιο θολό όριο απότην αντίθετη όψη. Αντί για τους πολλούςερωτικούς συντρόφους, μια σχέση ζωής,μια σχέση βαθύτατης σύνδεσης, αντί γιατην πληθώρα και τη χόρταση, η στέρηση,η άρνηση, ούτε καν η μονογαμία, αλλά όπωςτελικά φαίνεται να υποδεικνύει η ταινίαη μονοαγαμία. Η ταινία δείχνει ότι ησχέση του Χούβερ με τον Τόλσον ίσως ναμην έλαβε ποτέ σωματική μορφή, μολονότιαναμφίβολα αγαπιούνταν μια ζωή, δούλευανμαζί, έτρωγαν μαζί, πήγαιναν ταξίδιααναψυχής μαζί. Η ταινία είναι στηνεπιφάνειά της μια βιογραφία για τηδημόσια περσόνα του διευθυντή του FBIκαι στην καρδιά της ένα "ΒrokebackMountain", ένας άνδρας που αρνείται τηνομοφυλοφιλία του κι ένας άντρας που τονπιέζει να την δεχτεί, μόνο που όλα εδώκινούνται στο πλαίσιο της αυτοσυγκράτησης,της μη υπέρβασης των ορίων.

Θυμάμαι σε μια παλιά τηλεοπτικήεκπομπή τον στρατηγό Γρυλλάκη, που έλεγεμε θρησκευτική ευλάβεια και δέος πόσομεγάλη αξία έχει η "πληροφορία".Προσωπικά, εδώ εντοπίζω ένα σημαντικόμείον της ταινίας, ότι δηλαδή δεν μαςδείχνει με κάποιο τρόπο αυτή την μανίατου Χούβερ να συλλέγει "πληροφορίες".Τα μυστικά είναι εκ των προτέρωνκατακτημένα και χρησιμοποιούνται γιανα εκβιάσει. Υπάρχει όμως μια υπέροχησκηνή που δείχνει την αντίστιξη τωνμυστικών των άλλων με τα μυστικά πουδεν έχουν οι ήρωες, επειδή δεν ενέδωσανστην σωματοποίηση του έρωτά τους. ΟΤόλσον διαβάζει ένα ερωτικό γράμμα,είναι όμως μέρος των μυστικών φακέλων.Η λατρεία για ένα άλλο πρόσωπο ως ένοχομυστικό, ως όπλο εκβιασμών και πιέσεων,σε αντιδιαστολή με την ανεπίδοτη, τηβαθιά καταπιεσμένη λατρεία.

Καταληκτικά το "J Edgar"κερδίζει την εκτίμησή μου. Μολονότιταινία του σεναρίου της, είναι και μιαταινία του Ίστγουντ στη σταθερότητατου σκηνοθετικού χεριού του και τηντρυφερότητα της ματιάς του. Δύο σκηνέςανάμεσα στον Λεονάρντο Ντι Κάπριο καιτον Άρμι Χάμερ, η μία όταν είναι νέοικαι του ανακοινώνει ότι θέλει ναπαντρευτεί και εκείνος ξεσπάει, και ηάλλη όταν τρώνε μαζί γερασμένοι καικαταβεβλημένοι, συν τη σκηνή του Χάμερ- Τόλσον να διαβάζει τα ερωτικά γράμματα,αρκούν και περισσεύουν για να αποδείξουνότι η ταινία έχει μια κρυμμένη καρδιάμέσα στα ρούχα της πολιτικής βιογραφίας.

(Kείμενο γραμμένο για το ελculture)

Αγαπητέ Ρομάνο

2012-01-26T19:51:00.000+02:00

Κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στις συνθήκες που επικρατούσαν το 1957, όταν οι πρωτεργάτες της Ε.Ε. απάντησαν στο δίλημμα «ειρήνη ή πόλεμος» με τη δημιουργία της Ευρώπης, η κ. Διαμαντοπούλου κάνει λόγο για αληθινούς πατριώτες και συνειδητοποιημένους Ευρωπαίους που πρέπει να απαντήσουν στο ίδιο δίλημμα.

«Γιατί πόλεμος είναι να χάνει μια χώρα το 20% του ΑΕΠ σε 18 μήνες. Πόλεμος είναι να αρχίζουν συσσίτια στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Πόλεμος είναι να φεύγουν εκατομμύρια νέοι, κατά κανόνα τα πιο λαμπρά μυαλά, από τις χώρες τους».

Κι έτσι μετά τις εκατοντάδες αναφορές του πρώην πρωθυπουργού, του τότε και τώρα αντιπροέδρου της κυβέρνησης, υπουργών, βουλευτών, δημοσιογράφων και λοιπών διανοητών, βάσει των οποίων η χώρα βρισκόταν σε πόλεμο,

ο εις βάρος μας πόλεμος ξαφνικά συνίσταται στην απώλεια του 20% του ΑΕΠ σε 18 μήνες,
ο εις βάρος μας πόλεμος ξαφνικά συνίσταται στα συσσίτια που άρχισαν,
ο πόλεμος ξαφνικά συνίσταται στην μαζική μετανάστευση των νέων.
Κι όμως αυτούς ακριβώς τους μήνες ήταν που προσπαθούσαν να μας πείσουν -με το πιστόλι στον κρόταφο, όπως θα έλεγε κι ο Μιχάλης ο Χρυσοχοϊδης, ένας από τους ελάχιστους αυθεντικούς και συνεπείς αντιμνημονιακούς αγωνιστές- ότι ο πόλεμος ήταν άλλος, ότι ο πόλεμος γινόταν για την σωτηρία της χώρας και στόχευε στην λήψη της κάθε επόμενης δόσης που την εξασφάλιζε.
Κι όμως αυτούς ακριβώς τους μήνες ακούσαμε εκατοντάδες φορές από το στόμα του πρώην πρωθυπουργού ότι έσωσαν τη χώρα, ότι αυτός, η Άννα, ο Μιχάλης, ο Ανδρέας, ο Ευάγγελος, κι όλοι οι υπόλοιποι μαχητές του ποταμού Χάντσον, έσωσαν τη χώρα.
Κι όμως αυτούς ακριβώς τους μήνες όλες μαζί οι δυνάμεις της απάλαβης μη αριστεράς έδωσαν και κέρδισαν τον πόλεμο κατά των σειρήνων της καταστροφής, διασφαλίζοντας την μία μετά την άλλη τις δόσεις του μνημονίου, διασφαλίζοντας το ένα μετά το άλλο τα κουρέματα, διασφαλίζοντας διαρκώς και αταλάντευτα την συμμόρφωση με τους όρους και τις υποδείξεις των συμμάχων μας, των φίλων και εταίρων μας.
Κι όμως σήμερα συνεχίζει και η Άννα και ο Μιχάλης και ο Ευάγγελος και ο Ανδρέας, να πολεμούν για να εξασφαλίσουν τη συνέχιση της πορείας της χώρας στην ίδια κατεύθυνση, ώστε να παρθούν τα νέα δάνεια, με όρους και υποδείξεις ολοένα και σκληρότερες, ώστε ο πόλεμος να κερδηθεί και η απώλεια του 20% του ΑΕΠ να γίνει 50%, ώστε ο πόλεμος να κερδηθεί και τα συσσίτια να γίνουν συνθήκη που θα φαντάζει αυτονόητη και διόλου περίεργη, ώστε ο πόλεμος να κερδηθεί και η μετανάστευση να είναι η βασική λύση σε μια χώρα που η Άννα τους προηγούμενους μήνες ήταν απασχολημένη να διασώζει κερδίζοντας τον πόλεμό της, σε μια χώρα που και τους επόμενους μήνες φιλοδοξεί να συνεχίσει να διασώζει, ζητώντας άλλωστε παράταση της κυβέρνησης Παπαδήμου ως τον Οκτώβριο του 13 κι ακόμη παραπέρα, όσο χρειαστεί για να κερδηθεί οριστικά ο πόλεμος.

Στο δρόμο σου

2012-01-26T00:05:00.001+02:00

Ίσως όμως αυτός είναι ο ιδανικός τρόπος να πεθαίνεις,

όχι ήσυχα στο κρεβάτι σου,

αλλά ανήσυχα στο δρόμο σου,

όχι πλήρης ημερών

αλλά με τις μέρες σου να διακόπτονται,

βίαια,

πριν την τελική τους πληρότητα.
Ίσως αυτός είναι ο ιδανικός τρόπος να πεθαίνεις:
όσο ακόμη κάτι ποθείς.

Ίσως αυτός είναι ο ιδανικός τρόπος να πεθαίνεις,

όχι βέβαια για τους δικούς σου

ούτε για εκείνους που ένιωθαν δικοί σου,

αλλά για σένα, ναι,

γιατί για σένα τι καλύτερο

από το να πεθαίνεις ακριβώς μέσα

σε αυτό που σε ορίζει και σε εξηγεί,
τι καλύτερο
από το να πεθαίνεις ακριβώς μέσα
στην ευφορία αυτού που φτιάχνεις,
τη στιγμή που το φτιάχνεις,
τη στιγμή δηλαδή που βρίσκεσαι
όχι στον κόσμο που βρίσκονται οι άλλοι,
αλλά στον κόσμο που έχεις στο μυαλό σου,
στο κόσμο που θες να βγει από το μυαλό σου
και να αποκτήσει υπόσταση εξωτερική,
υπόσταση σε όλους προσιτή,
μόνο που για να την αποκτήσει,
πρέπει πρώτος εσύ να την αποκρυσταλλώσεις,
και για αυτό χρειάζεται
-χρειάζεσαι-
να δεις αυτό που θέλεις, όπως το θέλεις,
χρειάζεται
-χρειάζεσαι-
να καταλάβεις από πού ακριβώς πρέπει να δεις
τον κόσμο που θα μεταμορφώσεις,
ώστε να έρθει να συμμορφωθεί με την
εικόνα που έχεις ήδη μισοδεί,
πολύ καιρό πριν,
-ποιός ξέρει πόσο καιρό πριν-
κι από τότε όλο σε κεντρίζει,
όλο σε τσινάει μέχρι να την ολοκληρώσεις.
Κι έχοντας το όραμα αυτής της εικόνας
να σε κατακλύζει,
την ώρα που περνάς το δρόμο
σαν ζαβολιάρικο παιδί,
παρασύρεσαι και πεθαίνεις
τον ευτυχέστερο, ίσως, όλων των θανάτων.

Unfollow #2

2012-01-24T01:49:00.004+02:00

What if?

Eυτυχώς αυτό δεν συνέβη ποτέ (παρά μόνο στην πλαστογραφία που κατασκεύασε σε χρόνο dt από τη λήψη της σχετικής οδηγίας ο μάγος του φωτοσόπ Τσαλαπετεινός), ευτυχώς όλα πήγαν καλά και το κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι απέκτησε το κοινό ευρωπαϊκό του νόμισμα. Δέκα χρόνια αργότερα το σπίτι ακόμα αντέχει, το νόμισμα ακόμα αντέχει, το Καλό -όπως σήμερα αυτό αρμοδίως εκπροσωπείται από το Συντεταγμένο- ακόμα αντέχει. Αντέχει παρά τις λυσσαλέες αντιδράσεις όλων των νοσταλγών της δραχμής και της ψωροκώσταινας, όλων των δυνάμεων της αντιμεταρρύθμισης, του αντιευρωπαϊσμού, της συντήρησης των πελατειακών δομών, με άλλα λόγια όλων όσων βρίσκουν προνομιακό πεδίο έκφρασης στις 128 σελίδες του περιοδικού.
Δυο ποστ πιο πριν έγραφα ότι δεν θέλω να ξεμπερδέψω με μια απλή αναφορά αλλά να παρουσιάσω την ύλη του τεύχους όπως της αξίζει. Θα φανώ ασυνεπής επειδή ξεκίνησα να το κάνω επιλέγοντας χαρακτηριστικά αποσπάσματα από κάθε θέμα του, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι κάτι που περιέχει τόσο πολύ και τόσο πυκνό περιεχόμενο, απαιτεί κι από την πλευρά σου δυσανάλογα μεγάλο κόπο και δυσανάλογα πολύ χρόνο, ώστε να το παρουσιάσεις όπως όντως του αξίζει. Πόσο μάλλον όταν η πλευρά σου τυγχάνει να είναι αυτή του τεμπέλη.
Οπότε αντί για αυτό θα προσπαθήσω να απαντήσω σε τρεις ενστάσεις που φοριούνται αρκετά:
Η πρώτη έχει να κάνει και με την προηγούμενη παράγραφο αυτού του ποστ και με το ποστ στο σύνολο του: το έχετε παραχέσει, τόσο με την υπερδιαφήμιση όσο και με το αυτολιβάνισμα, άστε μας ήσυχους πια, άμα θέλουμε να το πάρουμε θα το πάρουμε, ινάφ ιζ ινάφ. Δεκτόν, αλλά από την άλλη, πώς ακριβώς θα γίνει γνωστό ένα περιοδικό που δεν έχει συμβατική διαφήμιση; Γνωστοποιώντας μια φορά την ύπαρξή του και μετά αποσυρόμενο διακριτικά στη γωνία, περιμένοντας ο κόσμος όχι μόνο να πάει να το αγοράσει αυθόρμητα, αλλά και να σπεύδει κάθε μήνα ζητώντας το; Είναι αρχή ακόμη και αν το περιοδικό δεν γίνει γνωστό από εμάς τους ίδιους, κινδυνεύει να μη γίνει ποτέ γνωστό. Από την άλλη αν κινδυνεύουμε και εμείς να το μετατρέψουμε από την πολλή διαφήμιση σε Jumbo των σόσιαλ μίντια, ας το προσέξουμε.
Η δεύτερη έχει να κάνει με την τιμή του: μα 5 ευρώ ρε παιδιά, μα στη σημερινή εποχή 5 ευρώ; Δεκτή και αυτή η ένσταση, αλλά δεκτή μονάχα στο σκέλος της τυχόν αδυναμίας που έχει ο άλλος να το αγοράσει. Στο σκέλος του πόσο ακριβό είναι αντικειμενικά, γνώμη μου είναι πως τα λεφτά πάρα πολύ δύσκολα τα λες κακοξοδεμένα και ακόμη πιο δύσκολα μπορεί διαβάζοντάς το να νιώσεις εξαπατημένος και να πεις, μα τι έχει εδώ μέσα που να δικαιολογεί τέτοια τιμή; Συναφώς, όχι, ούτε αυτά που έχει εκεί μέσα, μπορείς να τα βρίσκεις δωρεάν στο ίντερνετ. Από άλλου είδους ύλη αποτελείται. Και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς εύκολα. Θα προσέθετα ότι όταν μιλάμε για ένα μηνιαίο έντυπο, το ποσό των 5 ευρώ, όντας προορισμένο να καλύψει το διάστημα ενός μηνός, χάνει τη δραματικότητα που ίσως έχει σε πρώτη εκτίμηση. Θα κατέληγα λέγοντας ότι κάθε πληρωμή σε ευρώ παίζει να είναι άλλωστε προσωρινή, αλλά αρκετά με τη σπέκουλα κατά του κοινού μας νομίσματος και του κοινού μας σπιτιού
Η τρίτη έχει να κάνει με το ότι στο περιοδικό γράφει το pet hate 29 κατασκευαστών μυθιστορημάτων, αλλά και του μισού ελληνικού διαδικτύου: o κατά τον Πέτρο Τατσόπουλο "σιχαμερός" αλλά και "κατουρημένος" "αρουραίος", Πιτσιρίκος. Αν οι πρώτες δύο ενστάσεις έχουν βάση, η τρίτη είναι κατά τη γνώμη μου αβάσιμη. Όποιος θεωρεί τον Πιτσιρίκο την όγδοη πληγή του Φαραώ, τον άνθρωπο που χάλκεψε τα στοιχεία του ελλείμματος προς τα κάτω επί ΝΔ και προς τα πάνω επί ΠΑΣΟΚ, τον άνθρωπο που σκότωσε τον Λίμπερτι Βάλανς, τον άνθρωπο που απήγαγε το παιδί της Ντόροθι Βάλενς, τον άνθρωπο που ήρθε για να φέρει τη ντροπή και την καταισχύνη στα ελληνικά ίντερνετς, μπορεί να παίρνει το περιοδικό και να σκίζει τις δικές του σελίδες. Αν μαζευτούν πολλοί με παρόμοια επιθυμία, μπορεί να διοργανωθεί και πυρά των σελίδων του σε κεντρικές πλατείες της χώρας. Ακόμα - ακόμα μπορεί να εξετασθεί η ιδέα έκδοσης του Unfollow χωρίς τις δικές του σελίδες, σε μειωμένη μάλιστα τιμή, για να πιάσουμε με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια. Αλλά για όνομα του Θεού, μην αφήσετε τον αρουραίο να λερώσει την πχιοτική συλλογική μας προσπάθεια. Δεν κολλάει. Αγοράστε το για όλους εμάς τους υπόλοιπους, τους ακατούρητους.

Kατηγορηματικά

2012-01-22T22:21:00.001+02:00

«Όποιος επιχειρήσει να πειράξει τον κ. Παπανδρέου, θα μετατρέψει τη χώρα σε μία χώρα στην οποία υπάρχει μακελειό. Όποιος επιχειρήσει πολιτικά να τον προσβάλει με διάφορα θέματα που αφορούν την πολιτική του, τις επιλογές του, τα ποινικά, η χώρα θα αλλάξει πορεία: Από εκεί που πηγαίνει προς το να μην γονατίσει, θα γίνει -σας το δηλώνω αυτό κατηγορηματικά- θα γίνει μακελειό....»

Δεν έχουν σημασία ούτε τα πιθανά κίνητρα (επίδειξη κομματικού υπερπατριωτισμού και προσπάθεια προσεταιρισμού του εναπομείναντος παπανδρεϊκού κομματιού των ψηφοφόρων ενόψει των επικείμενων εσωκομματικών εκλογών), όπως δεν έχει σημασία και το ανεπανάληπτα φαιδρό αντίκρυσμα που έχει στην πραγματικότητα η κουβέντα περί μακελειού το οποίο θα γίνει επειδή ο λαός θα βγει στους δρόμους να σφαχτεί υπερασπιζόμενος την αδικία εις βάρος του πολυαγαπημένου του Ηγέτη.

Εκείνο που έχει σημασία είναι η άνεση με την οποία τα ίδια γαμημένα πρόσωπα χωρίς ίχνος αιδούς και χωρίς ίχνος φόβου αλλάζουν διαρκώς ρόλους, μιλώντας άλλοτε εξ ονόματος του σοσιαλισμού και της κοινωνικής ευαισθησίας κι άλλοτε εξ ονόματος του τροϊκανισμού και της συλλογικής ενοχής, μιλώντας άλλοτε εξ ονόματος του νόμου και της τάξης και άλλοτε απειλώντας με μακελειό (προσέξτε στο λινκ ότι του επισημαίνουν πως αυτό που λέει ακούγεται σαν απειλή κι εκείνος δεν απαντάει).

Μέσα Οκτωβρίου και ο Ανδρέας Λοβέρδος μαζί με τους Διαμαντοπούλου - Ραγκούση μας βγάζουν διάγγελμα κατά της ανομίας. Πρωτοσυναντάμε εκεί την αγαπημένη του λέξη: «Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους». Αναφέρεται φυσικά στο κακό μακελειό, το μακελειό των κομμουνιστοσυμμοριτών, των αναρχομπαχαλάκηδων και των συριζεϊκών συνιστωσών, ένα μακελειό κατά της δημοκρατίας όπως την ξέρουμε.

Αντίθετα ένα μακελειό που θα αποτρέψει έρευνα αν όντως τα στατιστικά στοιχεία για το έλλειμμα φουσκώθηκαν με δόλο, συνιστά ένα μακελειό υπέρ της δημοκρατίας όπως την ξέρουμε.

Της δημοκρατίας στην οποία Λοβέρδοι έπαιζαν ως τώρα πρωταγωνιστικό ρόλο, της δημοκρατίας στην οποία μερικά κόμματα και μερικές οικογένειες είναι υπεράνω ελέγχου, ειδάλλως -και μας το δηλώνουν αυτό κατηγορηματικά- θα γίνει μακελειό.

Oμερτά

2012-01-20T19:30:00.000+02:00

Θέλω από προχθές να γράψω για το δεύτερο τεύχος του Unfollow που ήδη κυκλοφορεί, κι όλο προκύπτουν πράγματα τα οποία μου μοιάζουν πιο επείγοντα προς ποστάρισμα. Επειδή λοιπόν αφενός δεν θέλω να ξεμπερδέψω με μια απλή αναφορά αλλά να παρουσιάσω την ύλη του τεύχους όπως της αξίζει κι αφετέρου θέλω να ξαναποστάρω κάτι "επείγον", επιφυλάσσομαι για την παρουσίαση τις αμέσως επόμενες μέρες και προχωράω στα επείγοντα.
Γράφω και στο περιοδικό για την δημοσιογραφική αντιμετώπιση που ειχε στην ιστοσελίδα των Νέων μια από τις πτυχές της υπόθεσης των δύο οικονομικών εισαγγελέων. Μπορεί κανείς να μπει αυτή τη στιγμή, όχι μόνο στα Νέα, αλλά και στα σάιτ των υπόλοιπων σοβαρών, έγκυρων κλπ ΜΜΕ, για να δει την αντιμετώπιση που έχει λάβει η τελευταία πτυχή της.
Ο Πεπόνης ζητά να παραπεμφθεί στη Βουλή το ζήτημα του τεχνητού φουσκώματος του ελλείμματος του 2009, επειδή η έρευνα οδήγησε σε ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου και του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.
Ας μπει λοιπόν κανείς στα διάφορα σάιτ των σοβαρών, έγκυρων κλπ ΜΜΕ να δει πόσο προβάλλεται η είδηση, αλλά και υπό ποιά σκοπιά.
Κι ας τοποθετήσει αυτόν τον τρόπο της κάλυψης χέρι χέρι με τις διαρροές του Υπουργού Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου ότι α) σκέφτεται να ζητήσει να διωχθούν πειθαρχικά για το συνολικό θέμα των καταγγελιών τους αφού «έπληξαν το κύρος της Δικαιοσύνης με τις συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές τους» αλλά και β) σκέφτεται να τους αντικαταστήσει, χέρι χέρι με την ανακοίνωση του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ Πάνου Μπεγλίτη, σύμφωνα με την οποία: Εάν δεν πρόκειται για μια ακόμη επίδειξη επικίνδυνης αφέλειας, από τον κ. Πεπόνη, τότε έχουμε να κάνουμε με μια καλά οργανωμένη παρέμβαση στην πολιτική και οικονομική ζωή, που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα, σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία για τη χώρα και το λαό μας. Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου θα πρέπει να προχωρήσει, άμεσα, σε όλες τις εκ του νόμου προβλεπόμενες, ενέργειές της. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να παίζει με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, το πολιτικό σύστημα και την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Να τη και η απειλή για χούντα στο τέλος, για να μην ξεχνιόμαστε. Ωστόσο το πώς ονομάζεται το πολίτευμα που υπηρετείται από τέτοια ΜΜΕ, τέτοιους Υπουργούς Δικαιοσύνης και γενικότερα τέτοια απόλυτη εξουσιαστική διαπλοκή, η οποία δεν έχει καμία μα καμία αναστολή να πετάει τα προσχήματα στην άκρη όταν νοιώθει πως απειλείται στον πυρήνα της, καθίσταται ολοένα και πιο θολό.

Γνωστά και έγκριτα δημόσια πρόσωπα

2012-01-19T20:12:00.001+02:00

1) Η εποχή των αδιανόητων είναι εδώ.

Σοβαρό εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα αποτελεί η ύπαρξη νομοθετημένου κατώτατου μισθού, επισημαίνει σε ανάλυσή της η ALPHA BANK και χαρακτηρίζει «αδιανόητη» τη στάση της πολιτείας να συνεχίζει να επιβάλει με νόμο τους κατώτατους μισθούς.

Με αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό που έχουν πάρει τα πράγματα, το επόμενο αδιανόητο θα είναι η στάση της πολιτείας να συνεχίζει να απαγορεύει με νόμο την παιδική εργασία και το μεθεπόμενο αδιανόητο η στάση της πολιτείας να συνεχίζει να απαγορεύει με νόμο το δουλεμπόριο.

Πρόσεξε ότι από όλα τα υπόλοιπα επίθετα του λεξιλογίου επιλέγεται το «αδιανόητη». Αδιανόητο είναι πλέον ό,τι δεν θυμίζει ντικενσιανή κοινωνία. Μόνο εντός του Ντίκενς μπορεί να κινηθεί η σχολή σκέψης τους. Ο Ντίκενς είναι το μόνο πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης στο οποίο ευθέως και απερίφραστα πλέον αναφέρονται, αφού αυτό μας πρέπει βάσει της χαμηλής μας ανταγωνιστικότητας, των χρεών και των ελλειμμάτων μας.

Με αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό που έχουν πάρει τα πράγματα, το αληθινά αδιανόητο θα είναι να συνεχίσουμε να ελπίζουμε ότι τα επόμενα χρόνια θα φέρουν κάτι διαφορετικό από τελειωτική κατάλυση της δημοκρατίας και μεγαδόσεις αίματος χυμένου σε εξεγέρσεις.

2) Όπως άλλωστε και η εποχή των αρχείων.

Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Φώτης Μακρής, σαν τον ταχυδρόμο που χτυπάει πάντα δύο φορές, αρχειοθετεί δύο φορές. Όταν αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά οι Πεπόνης και Μουζακίτης μουλάρωσαν και επέμειναν στις καταγγελίες τους, τι έκανε ο Τύπος; Βγήκε να τους επαινέσει; Όχι, βγήκε να τους εγκαλέσει για ανακολουθία, χαρακτηρίζοντάς τους περίπου ασόβαρους. Αφού είχατε σωπάσει στην αρχή, τι ακριβώς θέλετε τώρα, μπορούσες να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις. Και εν πάση περιπτώσει έχετε ονόματα κύριοι; Πείτε τα. Μιλήστε με ονόματα ή σωπάστε για πάντα. Ε, οι άνθρωποι καταπώς φαίνεται μίλησαν και με ονόματα, αλλά εντάξει, όπως φαίνεται απλά παρεξήγησαν συμπεριφορές που δεν είναι αξιόποινες και δεν συνιστούν "επιχειρησιακά επιλήψιμες παρεμβάσεις στο έργο τους". Τέλος καλό, όλα καλά:

Ο κ. Μακρής αναφέρει επί λέξει στο δεκασέλιδο πόρισμά του: «Ο Γρηγόρης Πεπόνης αναφέρει ότι στις 30 Νοεμβρίου 2011 τον επισκέφθηκε στο γραφείο του γνωστό και έγκριτο δημόσιο πρόσωπο (δημοσιογράφος) και τον πληροφόρησε ότι γνωστός μεγαλοοικονομικός παράγοντας του εξέφρασε απειλές για το πρόσωπό του εξ αιτίας του ότι εκκρεμεί στα χέρια του συγκεκριμένη προκαταρκτική εξέταση…».
Η σύσταση του δημοσιογράφου, σύμφωνα με το πόρισμα Μακρή, προχώρησε ακόμα περισσότερο, αφού ο δημοσιογράφος φέρεται να είπε ότι «ο διοικητικής της υπηρεσίας ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ ήταν δικός του άνθρωπος (σ.σ. του επιχειρηματία) και παρακολουθούσε τις κινήσεις του κατά πόδας». Το περιστατικό αυτό το θεώρησε σοβαρό. Το ανακοίνωσε στους προϊσταμένους του και στον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ προς λήψη μέτρων για την προσωπική του ασφάλεια κατά τη διεξαγωγή της υπηρεσιακής του αποστολής. Στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων για την ταυτότητα του συναδέλφου τους που φέρεται να μετέφερε τη σύσταση ή τις απειλές ο κ. Μακρής δήλωσε άγνοια, ενώ εκτίμησε ότι ο επιχειρηματίας είναι τραπεζίτης.

Οι άλλες δύο υποθέσεις για τις οποίες οι δύο εισαγγελείς κατήγγειλαν ότι δέχθηκαν πιέσεις είναι η έρευνα που διεξάγουν για τα CDS (τα ασφάλιστρα κινδύνου) που αποδίδονται σε υπεράκτια εταιρεία που σύμφωνα με δημοσιεύματα συνδέθηκε με την οικογένεια Παπανδρέου, αλλά και για τις καταγγελίες Κουσελά, του πρώην υφυπουργού οικονομικών για τη λίστα των φοροφυγάδων.
Επίσης αναφέρει ο κ Πεπόνης ότι το τελευταίο δεκαήμερο του 2011 και ενώ βρισκόταν με τον συνάδελφό του στο γραφείο του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ν. Παντελή, επόπτη τους, τους επισκέφθηκε κάποιος συνταξιούχος αρεοπαγίτης και τους ζητούσε πληροφορίες για την πορεία της διεξαγόμενης εξέτασης.

Γνωστό και έγκριτο δημόσιο πρόσωπο (δημοσιογράφος), του οποίου και το όνομα τελικά να μαθευτεί, πάλι δεν θα τρέχει τίποτα. Γιατί;
Επειδή υπάρχουν δύο ειδών σκάνδαλα στο δημόσιο βίο της χώρας:

- Εκείνα για τα οποία υπάρχουν σκοτεινά σημεία και πάνω στα οποία μπορεί να ανθεί ανέξοδα η σκανδαλολογία.

- Κι εκείνα που έχουν βγει σχεδόν ολοκληρωτικά στο φως. Εκεί ο σκανδαλισμός παύει, εκεί η αποκεκαλυμμένη συμπεριφορά περιγράφεται ως κοινό μυστικό, όπου μάλιστα εγκαλείσαι ως υποκριτής αν το παίζεις και σκανδαλισμένος. Έλα μωρέ, δεν ήξερες; Έλα μωρέ, δεν ήξερες ότι οι ΗΠΑ παρακολουθούν τα τηλέφωνα; Έλα μωρέ, δεν ήξερες ότι τα μεγάλα κόμματα δεν ζουν μόνο από τις επιχορηγήσεις αλλά τα παίρνουν και μαύρα; Έλα μωρέ, δεν ήξερες ότι τα πολιτικά γραφεία μπορούν και να παίρνουν τσάμπα τα τηλεφωνικά τους κέντρα από τις μεγάλες εταιρίες;

Έτσι δεν θα είναι αδιανόητο να διαρρεύσει το όνομα του γνωστού και έγκριτου δημοσιογράφου. Αδιανόητο θα είναι να βγει να απολογηθεί για αυτό. Θα μας εξηγήσει ότι τίποτα το μεμπτό δεν υπήρχε στη συζήτηση που έκανε με τους εισαγγελείς.
Aς μην σκανδαλιζόμαστε λοιπόν με αυτά τα πράγματα. Ας σκανδαλιζόμαστε που υπάρχουν ακόμα κατώτατοι μισθοί, ας σκανδαλιζόμαστε που δεν έχουμε γίνει ακόμα πέμπτος κόσμος.

Σαν βγω απ' αυτήν τη Ντάουνινγκ Στριτ

2012-01-18T23:27:00.001+02:00

Ι) Η μακιγιαρισμένη απογύμνωσημιας ιδέας

Εμβληματική ατάκα της ΜάργκαρετΘάτσερ ήταν αυτή με την οποία διακήρυσσεπως δεν υπάρχει κοινωνία: (Ηακριβής φράση: «Περάσαμε μια περίοδοόπου πάρα πολλά παιδιά και ενήλικοιείχαν σχηματίσει την εξής εντύπωση: Έχωένα πρόβλημα; Είναι δουλειά της κυβέρνησηςνα ασχοληθεί μαζί του. Έχω ένα πρόβλημα;Θα πάω να πάρω ένα επίδομα για να τοαντιμετωπίσω. Είμαι άστεγος; Η κυβέρνησηπρέπει να με στεγάσει κάπου. Κι έτσιρίχνουν τα δικά τους προβλήματά πάνωστην κοινωνία. Ποιός είναι όμως ηκοινωνία; Δεν υπάρχει αυτή η έννοια, δενυπάρχει κοινωνία. Υπάρχουν μεμονωμένοιάντρες και γυναίκες, όπως υπάρχουν καιοικογένειες. Και καμιά κυβέρνηση δενμπορεί να κάνει τίποτα, παρά μόνο μέσωτων ανθρώπων. Και οι άνθρωποι πρέπει νακοιτάζουν πρώτα απ' όλα τους εαυτούςτους. Αποτελεί καθήκον μας να φροντίζουμετους εαυτούς μας και ύστερα να βοηθάμεκαι το γείτονά μας. Στη ζωή υπάρχειαμοιβαιότητα και οι άνθρωποι έχουν κατάνου μόνο τα δικαιώματά τους, χωρίς ναέχουν κατά νου ότι έχουν και υποχρεώσεις»).

Η ατάκα αυτή δεν έχει θέση στη«ΣιδηράΚυρία», σε αντίθεση με μια άλλη: «Πρόσεχετις σκέψεις σου γιατί γίνονται λόγια,τα λόγια σου γιατί γίνονται πράξεις,τις πράξεις σου γιατί γίνονται συνήθειες,τις συνήθειες γιατί γίνονται ο χαρακτήραςσου και τον χαρακτήρα σου γιατίγίνεται το πεπρωμένο σου».Μολονότι μοιάζει να αποτελεί σοφία τηςΘάτσερ, όχι μόνο δεν είναι δική της, αλλάδεν είναι καν της σεναριογράφου. Πρόκειταιγια προϋπάρχον γνωμικό. Δεν είναιαπαραίτητα προς ψόγο αυτό, αφού δικαιούταιο σεναριογράφος να κλέψει λόγια και νατα βάλει στο στόμα του χαρακτήρα του,εφόσον θεωρεί ότι τον καθρεφτίζουν. Πώςτον καθρεφτίζουν; Η πολύ γερασμένηΘάτσερ τα λέει στον γιατρό που τηνεξετάζει για την επιδεινούμενη άνοιάτης (βλέπει τον μακαρίτη άντρα της,συνομιλεί μαζί του) και τασυμπληρώνει: «Γινόμαστε λοιπόναυτό που σκεφτόμαστε. Κι εγώ σκέφτομαιότι είμαι καλά, άρα είμαι και καλά».Εκτός από κοινωνία, δεν υπάρχει καιάνοια, την ξεπερνάω μόνη μου, σκέφτομαιότι είμαι καλά, συνεπώς μπορώ να διώξωτο φάντασμα του αντρός μου απ' το κεφάλιμου.

Ο ψόγος λοιπόν αρχίζει όταναυτό το καθρέφτισμα της ατομικής ευθύνης,της ατομικής υποχρέωσης, του "βασίζομαιστις δικές μου δυνάμεις", χρησιμοποιείταιγια να εξωραϊσει ερμηνευτικά μιαιδεολογία που έχει συγκεκριμένα πολιτικάαποτελέσματα. Ποιός μπορεί να διαφωνήσειότι πρώτα απ' όλα εμείς οι ίδιοι οφείλουμενα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τακαταφέρουμε στη ζωή; Ό,τι όμως είναιεπαινετό ως αρχή στο ατομικό επίπεδο,γίνεται εντονότατα προβληματικό στοκοινωνικό επίπεδο, όταν δηλαδή έρχεσαινα εφαρμόσεις μια πολιτική που δεν σεενθαρρύνει απλώς να πάρεις τις τύχεςσου στα χέρια σου, αλλά σου λέει "πάρετες επιτυχώς ή κόψε τον λαιμό σου". ΗΘάτσερ δεν είναι ένας άνθρωπος που απλάπίστεψε πως ο καθένας μπορεί να τακαταφέρει μόνος του, είναι ένας άνθρωποςπου εφάρμοσε πολιτικές, με τις οποίεςαφενός καθιστούσε σε μεγάλη μάζα ανθρώπωνεξαιρετικά δύσκολο να τα καταφέρει μόνητης και αφετέρου (και κυρίως) σου εξηγούσεότι έτσι και δεν τα καταφέρεις μόνοςσου, αλίμονό σου. Είναι δύο εντελώςδιαφορετικά πράγματα.

ΙΙ) Αγιογραφία - Ανοιογραφία -Ανορθογραφία

Παρά ταύτα θα είναι άδικο ναισχυριστεί κανείς πως η ταινία συνιστά"αγιογραφία" της Θάτσερ. Και μάλλονθα ήταν σχεδόν αδύνατο να αγιογραφήσειμια φιγούρα τόσο αμφιλεγόμενη και τόσοέντονα μισητή από μεγάλο τμήμα του λαούπου κυβέρνησε. Είναι όμως "ανοιογραφία",είναι δηλαδή το πορτρέτο της Θάτσερ σεκατάσταση άνοιας. Εγείρουν κάποιοι τηνένσταση πως τονα απεικονίζεις σε αυτήν την κατάστασηένα πρόσωπο που ακόμα βρίσκεται εν ζωήσυνιστά ηθική ανορθογραφία. Το σίγουροείναι πως πρόκειται για καλλιτεχνικήανορθογραφία. Γιατί τι νόημα έχει σεμια ταινία που αφορά μια γυναίκα η οποίασημάδεψε την Ιστορία της χώρας της (καιόχι μόνο της δικής της χώρας), να μηνβλέπουμε παρά ελάχιστη από την Ιστορίααυτή; Ενδιαφέρον στην Θάτσερ έχει ηΘάτσερ και κυρίως όσα έκανε, όχι μιαγριά γυναίκα σε σύγχυση. Γιατί νασπαταλιέται μια ταινία για την Θάτσερμε αυτόν τον τρόπο; Εν πάση περιπτώσει,αν θες να επικεντρώσεις στην έκπτωσηαπό τη δύναμη, δείξε αυτό και τίποταάλλο. Όχι αυτό το κακοσυναρμολογημένοκαι μπάσταρδο πράγμα, που είναι λίγο ηιστορία της ανόδου και της εξουσίας καιλίγο η άνοια, κι όλα αυτά χωρίς δραματουργικόμίτο να τα ενώνει, με τα χρόνια της άνοιαςνα είναι βαρετά κι αδιάφορα, και ταχρόνια της ανόδου και της εξουσίας ναείναι άδεια από πολιτική και γεμάτα απόχάσματα.

Από εκεί που είναι κοπελίτσαπου πρωτοεκλέγεται βουλευτής μεταφερόμαστεστην Στριπ - Θάτσερ. Τώρα είναι ΥπουργόςΠαιδείας, δυο λεπτά αργότερα βάζειυποψηφιότητα για Πρόεδρος του κόμματοςτης, κι όχι μόνο κερδίζει, αλλά γίνεταικαι Πρωθυπουργός. Η δημοτικότητά τηςείναι στα τάρταρα, οι υπουργοί της τηςλένε να μαλακώσει την πολιτική τηςλιτότητας σε καιρό ύφεσης, αλλά εκείνημένει σταθερή στις αρχές της. Να τη καιη τόσο γνώριμή μας ιδέα του λαϊκισμούόλων εκείνων που φοβούνται το πολιτικόκόστος, ενώ η ίδια μένει ακλόνητη στιςιδέες της. Ωστόσο αν το να παραμένειςσταθερός στις πολιτικές σου ιδέες είναιεκ πρώτης όψεως αρετή, το να το εξετάζουμεμόνο του, χωρίς να εξετάζουμε παράλληλατο τι ακριβώς πρεσβεύουν αυτές οι ιδέες,είναι σόλοικο: θα μπορούσε υπό αυτήντην έννοια να έχει μια χαρά εφαρμογήκαι στον Χίτλερ. Σώζει την καριέρα τηςεπειδή η αργεντίνικη χούντα εισβάλλειστα Φόκλαντς. Πάλι όλοι πέφτουν να τηςπουν ότι τα νησιά είναι πολύ μακριά,είναι πολύ ασήμαντα και είναι πολύακριβό να πάει να κάνει πόλεμο, αλλάεκείνη το διακηρύσσει: αν δεν στηριχθούμεστις αρχές μας, τότε πού θα στηριχθούμεβρε κουτά; Η ταινία όμως που φροντίζεινα κάνει επίκληση της χούντας τηςΑργεντινής, ξεχνά να πει ότι με άλλεςχούντες η Θάτσερ δεν είχεπροβλήματα: απευθυνόμενητο 1999 στον Πινοσέτ, τον Χιλιανό δικτάτοραείχε πει, ενώ ήδη είχε ζητηθεί η έκδοσήτου από την Αγγλία για εγκλήματα κατάτης ανθρωπότητας, πως γνωρίζει καλά ότιεκείνος «είχε φέρει την δημοκρατία στηνΧιλή και δημιούργησε ένα σύνταγμακατάλληλο για την δημοκρατία». Αναφερόμενηδε στο ANC του Νέλσον Μαντέλα (και με τονίδιο τον Μαντέλα ακόμα στην φυλακή)δήλωνε, με την πολιτική αντίληψη πουτην διέκρινε το 1987, πως επρόκειτο για«τυπική τρομοκρατική οργάνωση...Οποιοσδήποτε πιστεύει πως πρόκειταιποτέ να διοικήσει την Νότιο Αφρική ζειστον κόσμο του».

ΙΙΙ) Μέριλ Στριπ

Αν το αποτέλεσμα της τελικήςμεταμόρφωσης της Μέριλ Στριπ σε Θάτσεροδηγεί σε ένα αποτέλεσμα που κατά κάποιοτρόπο θυμίζει φυσιογνωμικά και τις δύο,υπάρχει ωστόσο μια απόλυτα εύγλωττηδιαφορά: Και μόνο που βλέπεις σεφωτογραφίες το πρόσωπό της αληθινήςΘάτσερ αγριεύεσαι. Και μόνο που βλέπειςτη Στριπ - Θάτσερ μαλακώνεις. Όχι, δενπρόκειται για υποκριτική αποτυχία, αλλάγια ένα όριο πέραν της υποκριτικήςτέχνης, ένα όριο ενστικτώδους αντίδρασηςσε αυτό που εκπέμπει ο άλλος άνθρωπος.Γιατί αν μιλάμε για τα όρια της υποκριτικήςτέχνης, μπορεί να μην έχουμε εξ αντικειμένουτη δυνατότητα να γνωρίζουμε αν η Στριπείναι η κορυφαία ηθοποιός όλων τωνεποχών, μπορούμε όμως άφοβα να ισχυριστούμεότι είναι η κορυφαία κινηματογραφικήηθοποιός όλων των εποχών.

ΙV) To φάρμακο

"Το φάρμακο είναι σκληρόαλλά θα αποδώσει". Το ακούς Κυριακήβράδυ από τη Θάτσερ - Στριπ στο σινεμάγια την Μεγάλη Βρετανία του 1981, Δευτέραβράδυ στην τηλεόραση από τον Βεστερβέλεγια την Ελλάδα του 2012. Οικονομίες ασθενείςκαι κοινωνίες που νοσούν, εάν βέβαιακάνουμε την παραχώρηση και δεχθούμεότι υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεταικοινωνία. Ίσως υπάρχει μόνο ως νόσος.

(Kείμενο γραμμένο για το ελculture)

Οnce upon a time in the east

2012-01-18T01:13:00.000+02:00

Ακολουθεί αρχαίο ανατολίτικο γνωμικό:

"Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

μέσα από ένα ποίημα, ένα τραγούδι, μια ζωγραφιά.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

μέσα από μια δυσκολία, έναν αγώνα, μια πρόοδο.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

μέσα από μιαν ευκολία, μιαν απόλαυση, μιαν ηδονή.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

άλλοτε γελώντας στα μούτρα του

κι άλλοτε χαμογελώντας στην αμφιλεγόμενη ύπαρξή του με στοργή.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής

ερωτευόμενοι ξανά και ξανά, διαρκώς και διαρκώς,

αν και όχι απαραίτητα με διαρκώς διαφορετικά πρόσωπα.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής,

κρατώντας σφιχτά μια αφηρημένη ιδέα δικαιοσύνης.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής,

κρατώντας σφιχτά μια συγκεκριμένη ιδέα επικράτησης.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής,

αρνούμενοι τη δυνατότητα ύπαρξης άλλης.

Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής,

τρέμοντας να δεχθούν το ενδεχόμενο μη ύπαρξης άλλης.

Υπάρχουν κι εκείνοι,
που δεν προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής,

που ζουν χωρίς ποτέ να τους έχει απασχολήσει το θέμα.

Αλλά δεν είναι αυτοί το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι εκείνοι που το θέμα τους απασχολεί.

Και ανάμεσά τους,

ξεχωρίζουν εκείνοι που προσπαθούν να συλλάβουν το νόημα της ζωής,

πέφτοντας και πέφτοντας και πέφτοντας για ύπνο.

Κανείς άλλος δεν έχει μπορέσει να βρεθεί πιο κοντά στο νόημά της".

Έτσι τουλάχιστον λέει το γνωμικό,

χωρίς να διευκρινίζει αν αναφέρεται

στον πηχτά αδιαπέραστο κόσμο των ονείρων,

ή στην προσομοίωση θανάτου

στην οποία επιδίδεται κάθε κοιμισμένο σώμα.

To κουπόνι

2012-01-17T00:01:00.002+02:00

Πώςαντιδρά η κυβέρνηση Παπαδήμου:

1)Με καλή πίστη

(στιςδιαπραγματεύσεις δανειστών - τρόικας
για το κούρεμα του χρέους)

(Οκ. Νταλάρα σημειώνει ότι οι έλληνεςαξιωματούχοι διαπραγματεύονται καλή τηπίστει αλλά ασκεί κριτική στους ευρωπαίουςδιαπραγματευτές υποστηρίζοντας ότιδεν κινούνται μέσα στο περίγραμμα τηςσυμφωνίας της 26ης και 27ης Οκτωβρίου.Αναφερόμενος στη συμφωνία και στουςευρωπαίους ηγέτες (Μέρκελ και Σαρκοζί) σημειώνει ότι «κάποιοι από τουςσυνεργάτες τους δεν ακολουθούν αυτή τησυμφωνία». Προσθέτει ότι «αυτοίπου περιμένουν από τους ιδιώτες επενδυτέςνα δεχθούν παράλογες απώλειες από τοκουπόνι δεν αντιλαμβάνονται τονχαρακτήρα μιας εθελοντικής συμφωνίας»)

(Καιστο πρωτότυπο: Thosewho would expect private investors to take unreasonable losses on thecoupon don’t understand the nature of a voluntary deal).

2)Με πυγμή

(στιςδιαπραγματεύσεις εργοδοτών - εργαζομένων
για τον κατώτατο μισθό)

Η κυβέρνηση δεν δεσμεύεται ότι θα υιοθετήσει στο απόλυτο μια ενδεχόμενη συμφωνία μεταξύ των κοινωνικών εταίρων για τα θέματα του κατώτατου, του 13ου και του 14ου μισθoύ. Όπωςανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωποςΠαντελής Καψής «εφ’ όσον υπάρξεισυμφωνία των κοινωνικών εταίρων, θα τηδούμε και θα αποτελέσει βασική παράμετρογια την θέση που θα λάβει στη συνέχειαη κυβέρνηση».

------

Τονπολίτη - ψηφοφόρο που κοντά σαράνταχρόνια είχε μάθει να ακούει μόνο πράγματαπου του χαϊδεύουν τα αυτιά, ίσως και νατον ξενίζει αυτή η στάση. Ίσως δηλαδή να μπαίνειξανά στον πειρασμό να πει, όχι, εγώ απότην κυβέρνησή μου θέλω την πυγμή να την έχει στο θέμα του χρέους, θέλω εκεί να έχει ενεργή συμμετοχή θέτοντας όρους και όρια. Ίσως να μπαίνει και στον πειρασμό να πει,όχι, εγώ από την κυβέρνησή μου θέλω την καλή θέληση να την έχει στο θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων εργοδοσίας - εργαζομένων, θέλω ανμη τι άλλο να δεχτεί τις ρυθμίσεις περίκατώτατου μισθού που δέχονται οι ίδιοιοι εργοδότες, να μην απειλεί να το παίξειβασιλικότερη του βασιλέως, την θέλω ναπιέζει προς την πορεία διασφάλισης ενόςβιώσιμου κατώτατου μισθού, όχι προς τηνπορεία αφαίμαξής του.

Ναι,ο πολίτης - ψηφοφόρος που ήταν(κακο)μαθημένος αλλιώς, θα ήθελε και απότην κυβέρνηση Παπαδήμου - Χαρδούβελη -Καψή να το παίξει τσαμπουκάς με τουςδανειστές της και πατερούλης με τουςεργαζόμενους (που αποτελούν την εκλογική της πρώτηύλη). Ε, η κυβέρνηση Παπαδήμου - Χαρδούβελη- Καψή δεν έχει να φοβηθεί πολιτικόκόστος ή άλλα δημοκρατικά βαρίδια. Δενάγχεται για την επανεκλογή της. Στηνχειρότερη μάς ξανακυβερνάνε μετά τιςεκλογές, επειδή το πασοκονεοδημοκρατικολαοσικό τρίο - ευθύνη θα χρειαστείνα ξαναενώσει τις δυνάμεις του για να φτιάξεικυβέρνηση, γιατί έτσι που πάνε τα πράγματα ούτε δύο - δύο δεν θα μπορούν. Συνήθισε πια το τρίο, πόσονα του κακοφανεί;

Εκείνοπου πάντως πρέπει να αποφευχθεί πάσηθυσία είναι να αποσπαστεί ο Βενιζέλος από τους εσωτερικούς ρυθμούς του ΠΑΣΟΚ.Είναι απασχολημένος τώρα. Το έργο του συνίσταται στο να δείχνει μαζί με τονΠαπαδήμο καλή πίστη σε εντατικούς ρυθμούς, καλή πίστη στο σκυλοφάγωμα μεταξύ εκείνων πουστο κουπόνι έχουν παίξει χρεοκοπία καιεκείνων που στο κουπόνι έχουν παίξειμη χρεοκοπία. Καλή πίστη σε 6% επιτόκιο,καλή πίστη σε 2% επιτόκιο, πόσο να μαςαφορούν εμάς ως χώρα αυτά τα τεχνικά;Ας τα βρουν μεταξύ τους οι κουπονάτοικι εμείς εδώ είμαστε. Να πάρουμε τηνκαλή πίστη στο εξωτερικό και να τηνμετατρέψουμε σε πυγμή στο εσωτερικό.

Όχιστις παράλογες απώλειες των δανειστών.

Ναιστις λελογισμένες απώλειες των μισθωτών.

Ναιστις εθελοντικές συμφωνίες που θααποτρέψουν την χρεοκοπία της χώρας.

Όχιστις εθελοντικές συμφωνίες που καθυστερούντην χρεοκοπία των εργαζομένων.

Νοιάξιμο

2012-01-13T15:36:00.000+02:00

... ενδεικτική των προθέσεων της κυβέρνησης θεωρήθηκε από βουλευτές η εξής φράση του κ. Παπαδήμου: «Οι άνεργοι δεν έχουν ούτε 13ο ούτε 14ο μισθό και πρέπει να νοιαστούμε και γι' αυτούς».

Πρέπει να νοιαστούμε και για τους γείτονές σας που έχει ψοφήσει η κατσίκα τους. Θα σκοτώσουμε και τη δική σας.

Πρέπει να νοιαστούμε και για τους τυφλούς συμπατριώτες σας. Θα βγάλουμε και τα δικά σας μάτια.

Και πάει λέγοντας.

Τόσο καιρό τους σκανδάλιζε ο δημόσιος τομέας και σε κάθε περικοπή έκλαιγαν υπέρ του ιδιωτικού. Τώρα τους σκανδαλίζει και ο ιδιωτικός τομέας και κλαίνε υπέρ των ανέργων.

Ύστερα θα τους σκανδαλίζουν οι σκέτα άνεργοι και θα κλαίνε υπέρ των αστέγων.

«Οι άστεγοι δεν έχουν κεραμίδι να κοιμηθούν και πρέπει να νοιαστούμε και γι΄αυτούς. Θα σας πάρουμε τα σπίτια».

Mετά μπορεί να τους σκανδαλίζει ένα έθνος προνομιούχων αστέγων με 350 μέρες το χρόνο ήλιο.

«Πρέπει να νοιαστούμε για τους άστεγους σε άλλες χώρες που τον δαγκώνουν ασταμάτητα. Θα σας διώξουμε».

Μετά μπορεί να τους σκανδαλίζει η ίδια η έρημη πλέον χώρα, γιατί έζησε τόσο καιρό πάνω από τις δυνάμεις της, καταναλώνοντας περισσότερα από όσα παρήγαγε.

«Πρέπει να νοιαστούμε για τα άλλα κράτη που δεν έκαναν το δικό σας το πάρτι. Θα σας ρίξουμε πυρηνικά».

Μετά την πτώση των πυρηνικών θα έχει ολοκληρωθεί η εσωτερική υποτίμηση και η οικονομία θα είναι έτοιμη για να ξαναπάρει τα πάνω της, πάνω σε γόνιμο αυτή τη φορά έδαφος.

Βιομηχανίες και βιοτεχνίες

2012-01-13T14:02:00.001+02:00

Δυο ανθεκτικά στις αίθουσες υπολείμματα από την προηγούμενη χρονιά, πριν μπούμε από εβδομάδα για τα καλά στην καινούρια, την άφιξη της οποίας προαναγγέλλουν τα σιδερένια βήματα της Μάργκαρετ Θάτσερ Στριπ. Γούντι Άλεν εναντίον Επικίνδυνης Αποστολής. Τρόπον τινά και οι δύο ταινίες προϊόν ενός φραντσάιζ είναι. Απλά το ένα μετρά 4 ταινίες την τελευταία δεκαπενταετία, ενώ του Γούντι πλησιάζει το εξωπραγματικό νούμερο των 45 ταινιών τα τελευταία ισάριθμα χρόνια. Mια κινηματογραφική βιοτεχνία που φτιάχνει με σταθερότατο ρυθμό ένα προσωπικό προϊόν ανά έτος και μια κινηματογραφική βιομηχανία που παρουσιάζει κάθε μερικά χρόνια το τελευταίο της πανάκριβο και υπερσύγχρονο μοντέλο.

---

Σε ένα από τα λίγα χαριτωμένα αστεία του «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» ο πρωταγωνιστής λέει σε μια γυναίκα που του δηλώνει ότι έχει υπάρξει ερωμένη κορυφαίων καλλιτεχνών του 20ου αιώνα, πως έχει πάρει τον όρο "γκρούπι της τέχνης" και τον έχει πάει σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο. Είναι όμως ο ίδιος ο Γούντι Άλεν που παίρνει την ούτως ή άλλως αγαπημένη σε κάθε του ταινία συνήθεια του namedropping (και δη των κλασικών της κάθε τέχνης) και την πηγαίνει σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο, μετατρέποντάς το namedropping σε ταινία. Απλά από την αναφορά ονομάτων κλασικών περνάμε και στην αυτοπρόσωπη παρουσία τους, με τον πρωταγωνιστή (τον πολύ καλό Όουεν Γουίλσον, που μακάρι να ξαναπαραστήσει τον Άλεν και σε επόμενες ταινίες) να τους συναντά μεταφερόμενος κάθε μεσάνυχτα με μαγικό τρόπο από το Παρίσι του σήμερα (όπου βρίσκεται για ολιγοήμερες διακοπές) στο Παρίσι του 1920, που είναι και η αγαπημένη του εποχή όλων των εποχών. Κι εκεί συναντάει τους πάντες. Τον Χέμινγουέι, τον Πικάσο, το Νταλί, τον Φιτζέραλντ, τον Μπουνιουέλ, τoν Κόουλ Πόρτερ, την Γερτρούδη Στάιν, τον Τι Ες Έλιοτ, τον Μαν Ρέι. Θα μπορούσε να είναι εικοσάλεπτο - τριαντάλεπτο σκετς του Άλλεν σε σπονδυλωτή κωμωδία της πρώτης περιόδου του, οπότε θα ήταν πιθανότατα και πολύ καλύτερο. Γιατί όλη η υπόλοιπη πλοκή που προσπαθεί να γεμίσει την διάρκεια της ταινίας, με τον ήρωα να μην ταιριάζει με την αρραβωνιαστικιά του, τα πεθερικά του και τους φίλους της, θα ήταν προτιμότερο να λείπει. Καταφανώς δύο μόνο πράγματα ενδιαφέρουν τον Άλεν και τον έκαναν να θέλει να κάνει την ταινία. Το πρώτο ήταν να αναπαραστήσει μερικά από τα είδωλά του, είτε βάζοντάς τα -με αγαπητικό εννοείται βλέμμα- να φέρονται ως καρικατούρες της περσόνας τους (ο Άντριεν Μπρόντι κλέβει την παράσταση στη συντομότατη παρουσία του, όντας απολαυστικός ως Νταλί που μιλάει συνέχεια για ρινόκερους), είτε ως ευκαιρία για να κάνει μερικά ωραία παιχνίδια με τον χρόνο (βάζει π.χ. τον ήρωά του να υποβάλλει στον Μπουνιουέλ την κεντρική ιδέα για τον «Εξολοθρευτή Άγγελο» κι εκείνον να μην την καταλαβαίνει). Το δεύτερο ήταν μια ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα: σε κάθε εποχή οι άνθρωποι που ζουν εντός της χρωματίζουν το παρελθόν με νοσταλγικά χρώματα, ώστε χρυσή να θεωρούν μόνο κάποια προηγούμενη εποχή και ποτέ τη δική τους. Έτσι και όταν ο ήρωας μεταφέρεται στη δεκαετία του 20 βρίσκει να νοσταλγούν εκεί την Μπελ Επόκ, στην Μπελ Επόκ βρίσκει να νοσταλγούν τα χρυσά χρόνια της Αναγέννησης κλπ. Α, υπάρχει κι ένα τρίτο που ήθελε να χωρέσει στην ταινία του, την αγάπη του για το Παρίσι. Μας το προβάλλει βέβαια και αυτό εντελώς τουριστικά όπως προ λίγων ετών τη Βαρκελώνη, ωστόσο μια ατάκα που δηλώνει τη λατρεία του για τις πόλεις, δείχνει ότι αν μη τι άλλο ελάχιστοι σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά ερωτεύτηκαν και εμπνεύστηκαν τόσο πολύ από πόλεις. Κανένα έργο τέχνης δεν μπορεί να συγκριθεί με μια σπουδαία πόλη, μας λέει. Και μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το πιστεύει.

---

Το τέταρτο επεισόδιο των Επικίνδυνων Αποστολών, το «Πρωτόκολλο Φάντασμα» περνάει από τα χέρια του Μπράιαν Ντε Πάλμα, του Τζον Γου και του Τζ. Τζ. Έιμπρααμς, σε απροσδόκητα χέρια, αυτά του Μπραντ Μπερντ, σκηνοθέτη και σεναριογράφου του Ρατατούη και των Ιncredibles, δύο animation δηλαδή της Pixar, τα οποία είχαν όχι μόνο μεγάλη εμπορική επιτυχία και κριτική αποδοχή, αλλά του απέφεραν και δύο όσκαρ. Μια σκηνή στο ψηλότερο κτίριο του κόσμου (από αυτά που θάμπωσαν πρόσφατα το Νίκο Δήμου), το ύψους 828 μέτρων και 160 ορόφων ξενοδοχείο Μπουρτζ Χαλίφα στο Ντουμπάι (όπου ο Τομ Κρουζ φέρεται να κρεμάστηκε αντί κάποιου κασκαντέρ ο ίδιος, δεμένος βέβαια με πολλαπλά καλώδια που ύστερα αφαιρέθηκαν ψηφιακά), μια σκηνή σε φυλακή, μια σκηνή καταδίωξης σε αμμοθύελλα, μια σκηνή σε γκαράζ αυτοκινήτων πολλών μετακινούμενων ορόφων. Γαμάτες. Ε και; Ο Ίθαν Χαντ ούτε σκοτεινιά έχει ούτε φως ούτε χαρακτήρα, τίποτα δεν έχει ο Ίθαν Χαντ που να μας κάνει να νοιαστούμε για την πάρτη του. Και η ταινία τίποτα άλλο δεν έχει από τη δράση της. Τίποτα δεν μπορεί να μιλήσει καλύτερα για την ταινία, αλλά και γενικότερα για ταινίες του είδους της, από τη σκηνή όπου ο Κρουζ έχει κάνει ένα ακόμη πανέξυπνο κόλπο για να γλιτώσει τον ίδιο και τον Ρένερ από τον βέβαιο θάνατο (ο βέβαιος θάνατος σε τέτοιου είδους ταινίες είναι -βέβαια- βέβαια σωτηρία). Μόλις έχουν γλιτώσει και περπατάνε ασφαλείς λοιπόν και ο Ρένερ αρχίζει να εξετάζει με λογικά επιχειρήματα το κόλπο που μόλις έκανε ο Κρουζ. Και συνειδητοποιούμε και εμείς ότι τελικά δεν ήταν και τόσο πανέξυπνο, όσο μας είχε φανεί στην άψη της έκκρισης αδρεναλίνης. «Μα δεν καταλαβαίνω πως έπιασε. Τι περίμενες να σκεφτούν δηλαδή;», τον ρωτάει. «Να σκεφτούν;» του απαντά ο Κρουζ. «Μην τους υπερτιμάς. Δεν είναι τίποτα διάνοιες». Εδώ απαντά ο ηθοποιός Κρουζ για εκείνους που τους πυροβολούσαν για να τους σκοτώσουν, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να απαντά και ο παραγωγός Κρουζ για εκείνους που πληρώνουν για να τους δουν. Η απάντησή του δηλαδή μπορεί να είναι και μια παραβολή για τον θεατή που δεν προλαβαίνει να αναρωτηθεί μέσα στον καταιγισμό των σκηνών αν αυτό που βλέπει γίνεται. Και δεν μιλάμε μόνο για τους νόμους της φυσικής που παραβιάζονται σε κάθε πρόσκρουση και πτώση του Τομ Κρουζ περισσότερο από ό,τι παραβιάστηκαν με την μεταφορά του Όουεν Γουίλσον στο χρόνο, αλλά και για τους νόμους της κοινής λογικής (ο Κρουζ π.χ. κρέμεται από το ξενοδοχείο ανεβοκατεβαίνοντας ορόφους χωρίς να αγχωθεί αν θα τον δουν και χωρίς κανείς να τον βλέπει). Προκειμένου να φαίνονται όλα όσα συμβαίνουν έξυπνα, πρέπει να πάψεις κι εσύ να σκέφτεσαι.

Δυσκολεύεσαι να κατηγορήσεις ταινίες τέτοιου τύπου. Το θέαμα που προσφέρουν είναι πρώτης ποιότητας. Και είναι ένα θέαμα που δεν θα μπορούσε να στο προσφέρει κανένα άλλο μέσο, καμιά άλλη τέχνη. Είναι ένα θέαμα που αξίζει τον κόπο; Και ναι και όχι. Το "ναι" πηγαίνει στο πόσο χόρτασε για δύο ώρες το μάτι σου. Το "όχι" στο ότι χόρτασε αποκλειστικά και μόνο αυτό. Τα συναισθήματά σου και το μυαλό σου όχι μόνο δεν χόρτασαν, αλλά τέθηκαν εκ προοιμίου εκτός του πεδίου ενδιαφέροντος της ταινίας. Δυσκολεύεσαι να κατηγορήσεις την ταινία, δυσκολεύεσαι να μην παρασυρθείς την ώρα που την βλέπεις, αλλά δυσκολεύεσαι ακόμη περισσότερο να την αγαπήσεις ή να βρεις κάτι άλλο θετικό εκτός από μαεστρικά συγχρονισμένες σκηνές όπως αυτή της εξέγερσης στη φυλακή ή από ατμοσφαιρικά διαφορετικές όπως αυτή με την καταδίωξη στην αμμοθύελλα. Μιλώντας όμως για ατμόσφαιρα, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι στην πρώτη ταινία της σειράς ο Ντε Πάλμα είχε κατορθώσει να φτιάξει και κάτι περισσότερο από ακατάπαυστη δράση. Κάτι από αυτά που τελικά μένουν.

(Kείμενο γραμμένο για το ελculture)

PSISTAS

2012-01-12T01:07:00.000+02:00

Αν όμως η λέξη κλειδί είναι η "ανταγωνιστικότητα" και αν ένας παράγοντας που την επηρεάζει δυσμενώς είναι το μισθολογικό κόστος, πόσο ανταγωνιστική είναι άραγε η ελληνική κυβέρνηση; Μήπως για να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της η κυβέρνηση μιας χώρας που χρεοκοπεί, πρέπει να μειώσει δραστικότατα το μισθολογικό κόστος των στελεχών της;

Χρεοκοπημένες και εξακολουθητικά διασωσμένες με κρατικά χρήματα τράπεζες συνεχίζουν να χρηματοδοτούν χρεοκοπημένα ΜΜΕ και χρεοκοπημένα κόμματα εξουσίας, ώστε από τα ΜΜΕ και τα κόμματα εξουσίας να μας γίνεται στη συνέχεια καθημερινή διάλεξη περί ανταγωνιστικότητας και μείωσης του μισθολογικού κόστους.

Tου είπαν του Λουκά του Παπαδήμου να τους πει, κάντε διάλογο ελεύθερα εταίροι, ρυθμιστείτε μόνοι σας, κι αν δεν κόψετε δώρα και δεν μειώσετε κατώτατους μισθούς, εδώ είμαστε εμείς, να τα κόψουμε με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου, όλη δικιά σας. Δεν αυτορυθμιζόσαστε; Θα σας αυτορυθμίσουμε εμείς. Και γιατί να μην τη φτιάξει την πραξούλα; Εξελέγη από το λαό ο άνθρωπος, δεν εξελέγη; Τι να πάει να τρέχει τώρα στη Βουλή να ζητά να το ψηφίσει εκείνη; Βουλευτές = λαϊκισμός = πολιτικό κόστος = τα κάνω όλα στο όνομα της επανεκλογής. Γαμημένη δημοκρατία, για πόσο θα σε πληρώνουν ακόμα οι οικονομίες των κρατών;

Ενώ ο Λουκάς που είναι πέρα από τη Βουλή, δεν έχει τέτοιου είδους κόκκινες γραμμές, μία είναι η κόκκινη γραμμή και θαυμαστά τα έργα της. Άσε που βολεύει και τα τρία κόμματα που συγκυβερνούν αυτό. Δεν το κάναμε εμείς. Αυτός, ο κακός, ο τεχνοκράτης το έκανε. Ψηφίστε μας, δοξάστε μας, αφήστε μας να σας εκπροσωπήσουμε. Θα σας εκπροσωπήσουμε σε τιμές συμφέρουσες. Τι; Στο ύψος του κατώτατου μισθού να αναπροσαρμοστούν και οι μισθοί μας; Ώστε να μοιραστούμε όλοι το κόστος, ώστε να γίνει αυτό και για λόγους συμβολικούς, αλλά και για λόγους πρακτικούς, για να καταλαβαίνουμε δηλαδή αν γίνεται να ζήσεις με τόσα και πόσο βιώσιμο είναι να συνεχίσεις να τα περικόπτεις; Μα τι λαϊκισμοί είναι αυτοί; Πρέπει να έχουμε αξιοπρέπεια. Πρέπει να συνεχίσει να προσελκύει τους εκλεκτότερους η νομοθετική και στη συνέχεια η εκτελεστική εξουσία της χώρας, ώστε να συνεχίσει η χώρα να είναι ανταγωνιστική, να συνεχίσει να σκίζει άουτ δέαρ. Ο κατώτατος μισθός είναι για τους κατώτατους πολίτες. Εμείς είμαστε οι ανώτατοι των πολιτών.

Kι όλα αυτά ενώ σε κάποιον μακρινό γαλαξία διεξάγονται κάτι μυστηριώδεις διαπραγματεύσεις, που τις λένε PSI. Οι τράπεζες έχουν ξεφορτώσει, λέει, ομόλογα σε Hedge Funds, αυτά βρίσκονται σε κατάσταση win - win, λέει, γιατί έχουν και cds μαζί και ούτως ή άλλως κοψοχρονιά τα έχουν πάρει τα ομόλογα, δεν τα λέω καλά, κάτι τεχνικό θα κάνω λάθος, εκείνο που θα ήθελα όμως από την πλευρά μου, είναι να ξέρω πού μπορώ να αποτανθώ για να βάλω κι εγώ σαν πολίτης πλάτη στο PSI, τι μπορώ από την πλευρά μου να κάνω, ώστε το κούρεμα να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εθελοντική συμμετοχή ιδιωτών και με τους βέλτιστους δυνατούς όρους. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της γενιάς μας. Και για κάτι τέτοια είναι η κοινωνία των πολιτών, για να συνδράμει δηλαδή με κινήματα που δεν θα κινηθούν προς την στείρα άρνηση, αλλά θετικά, προς την ευοίωνη κατάληξη μιας ανταλλαγής, η οποία θα αποτελέσει το εφαλτήριο του πετάγματος της χώρας προς τα μπρος.

Νights in Ballygrand

2012-01-10T16:07:00.002+02:00

Και να που διαπιστώνεις το εξής παράδοξο: όσο πιο κραυγαλέα κι όσο πιο απροκάλυπτα είναι όσα συμβαίνουν στο πολιτικοκοινωνικό επίπεδο, τόσο περισσότερο ατονεί η επιθυμία σου να γράψεις για αυτά. Ίσως γιατί τόσο καιρό τα έβαζες με απόψεις που θεωρούσες ότι αξίζει να υπονομευτούν και να καταρριφθούν. Τώρα που έχουν καταρριφθεί ολότελα, σου φαίνεται ολοένα και συχνότερα μάταιο να κάθεσαι να επισημαίνεις το ήδη επισημανθέν. Βέβαια το προβληματάκι είναι ότι έχουν καταρριφθεί ολότελα μέσα σου. Παραέξω η σύγχυση δίνει και παίρνει. Δεν ισχυρίζομαι ότι κατάλαβα πια τι παίζεται και ότι ο πολύς ο κόσμος κακώς δεν μπορεί να το καταλάβει (ή για να είμαι ειλικρινής, μπορεί να το ισχυρίζομαι κι αυτό από μέσα μου). Απ' έξω μου όμως ισχυρίζομαι πως αφού ο ίδιος έχω πειστεί, πολύ συχνά προκύπτει η απορία: ωραία, τώρα που σχημάτισες μια συνολική αντίληψη, τι νόημα έχει να επανέρχεσαι σε γεγονότα που την επιβεβαιώνουν; Το ότι την επιβεβαιώνουν διαρκώς και πιο ξεκάθαρα θα έπρεπε ίσως να με κάνει να θέλω να επανέρχομαι διαρκώς και πιο εμφατικά σε αυτά, αλλά αντίθετα με κάνει να θέλω να πάψω να υποκρίνομαι πως εξακολουθεί να υπάρχει κάτι διαφιλονικούμενο στο πεδίο των ιδεών. Άλλο ήταν να τα βάζεις με κάποιους που θεωρείς ότι προσπαθούν να σου πουλήσουν μια καταστροφική ιδέα, μια ιδέα που πρέπει δηλαδή να φωνάξεις ότι είναι καταστροφική, κι άλλο είναι να τα βάζεις με κάποιους που συνειδητοποιείς πως δεν πουλάνε λάθος ιδέες, αλλά σωστά συμφέροντα, τα δικά τους δηλαδή συμφέροντα σε συσκευασία δήθεν κοινωφελών ιδεών.
Μα, θα μου πεις, αφού πείστηκες για αυτό, τώρα δεν είναι που πρέπει να φωνάξεις περισσότερο από ποτέ, τώρα δεν είναι που πρέπει να προσπαθήσεις να κάνεις κι άλλους να δουν τα πράγματα από τη σκοπιά σου; Ειδάλλως δεν είσαι απλά ελιτιστής, είσαι ντεμέκ ελιτιστής, είσαι ανερμάτιστος ελιτιστής, αφού αν μπορούσες να συναρμολογήσεις τη σκοπιά σου σε τεκμηριωμένη ανάλυση και ακλόνητα επιχειρήματα, θα το έκανες και θα μεταλαμπάδευες τη συγκλονιστική σου φώτιση και στο πόπολο, ώστε να πάψει να πέφτει θύμα το καημένο. Σωστά μου τα λες. Την ομολογώ την ενοχή μου. Αλλά δεν αθωώνω και όσους εξακολουθούν να κοροϊδεύονται: το προς τα πού πηγαίνει μια κοινωνία δεν χρειάζεται έξι τόμους αναλύσεων για να συναχθεί, το αντιλαμβάνεσαι και έχοντας στοιχειωδώς ανοικτά τα μάτια σου.
Αυτός ο συντομότατος πρόλογος ήταν για να απολογηθώ που σιωπώ αντί να στηλιτεύω τους κακοί και που στη θέση της σιωπής ανεβάζω άσχετο βιντεάκι. Άσχετο αλλά πανέμορφο. Παραδοσιακή ιρλανδική τραγουδάρα να συνοδεύει τη σκηνή, παράλληλο μοντάζ, και δεν θα κάνω το λάθος να μιλήσω για κινηματογραφικές αρετές. Η αμερικάνικη τηλεόραση δεν χρειάζεται πια να συγκρίνεται με το σινεμά. Οι καλές της σειρές έχουν χτίσει τη δική τους στέρεη αφηγηματική βάση, τη δική τους γλώσσα, που σε άλλα σημεία έχει ακόμα να ζηλέψει πολλά από τον κινηματογράφο, σε άλλα όμως είναι ο κινηματογράφος που έχει πολλά να ζηλέψει από αυτές (όπως την ανάπτυξη χαρακτήρων σε βάθος, πλάτος, ύψος και μήκος, όπως την σε βάθος, πλάτος, ύψος και μήκος απεικόνιση εποχών, τάσεων, νοοτροπιών, αλλαγών, όπως το τέλος της μονοκρατορίας της πλοκής, που όλα πρέπει να υπαχθούν σε αυτήν και αν περισσέψει κάτι μέσα στο ενενηντάλεπτο έχει καλώς, αν όχι δεν χάλασε κι ο κόσμος). Το φαινόμενο είναι γενικότερο αλλά ειδικότερα είναι η ΗΒΟ έχει κάνει την μεγάλη τομή και ακόμη πιο ειδικά η μεγάλη των Sopranos σχολή, όπου από το αριστουργηματικό δημιούργημα του Nτέιβιντ Τσέις, ξεπήδησαν οι Μad Men του Μάθιου Γουάινερ και το Boardwalk Empire του Τέρενς Γουίντερ. Μνημονεύετε Τιμ Βαν Πάτεν και Άλαν Τέιλορ, δείτε σειρές και εθιστείτε, η δεκαετία του ενενήντα και του δύο χιλιάδες βρίσκεται στους Sopranos, του πενήντα και του εξήντα στους Mad Men, του είκοσι στο Βoardwalk Empire, μαστουρωθείτε με κόσμους που σας γεμίζουν νοσταλγία για το Carrickfergus, κι ας μην είστε Ιρλανδοί.

Δέκα και μία για το έντεκα

2012-01-06T19:23:00.001+02:00

Το έκανα και πέρσι και μου άρεσε. Οπότε ας το επαναλάβουμε και φέτος. Δέκα και μία ταινίες που προβλήθηκαν στους ελληνικούς κινηματογράφους μέσα στο 2011. Η λίστα της περσινής χρονιάς ήταν πιο δυνατή, αλλά τι να κάνουμε, αυτήν έχουμε, με αυτήν θα πορευτούμε. Άσε που έχει και μια υπεραγαπημένη ταινία στην κορυφή της. Ας αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

10) «To Άλογο του Τορίνο» (του Μπέλα Ταρ). Με καμία, μα καμία, άλλη ταινία δεν έχω ποτέ μαρτυρήσει τόσο. Την είδα και σε βραδιά που ήμουν εξαιρετικά χάλια βέβαια, αλλά νομίζω πως αυτό ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Και σε σούπερ κέφι να ήμουν πάλι θα υπέφερα. Δεν είναι απλώς αφόρητα αργή, είναι κάτι που αν δεν το έχεις δει, δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Ωστόσο, για άλλες ταινίες στη λίστα αμφιταλαντεύτηκα αν πρέπει να μπουν ή πρέπει να προτιμηθούν στη θέση τους κάποιες που έμειναν εκτός, αλλά για το «Άλογο του Τορίνο» δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία. Γιατί είναι η ταινία που μου έχει μείνει περισσότερο μέσα στο μυαλό από οποιαδήποτε άλλη μέσα στη χρονιά. Γιατί εκτός από αφόρητα αργή αποδείχθηκε τελικά και ασύγκριτα ανθεκτική και στοιχειωτικά γοητευτική. Παράξενη βέβαια η γοητεία της, μαύρη η πανίσχυρη έλξη της, σαν τον κόσμο που μας δείχνει, έναν κόσμο από τον οποίο αρχίζει σιγά σιγά να σβήνει όλο το φως.

9) «Wasted Youth» (των Aργύρη Παπαδημητρόπουλου και Γιαν Φόγκελ). Οκ, ίσως και να μπήκε στη δεκάδα τσιμπώντας μερικούς πόντους λόγω εντοπιότητας, η συγκεκριμένη ταινία όμως ταυτόχρονα χάνει και πόντους λόγω εντοπιότητας, αφού μόνο ο Έλληνας θεατής θα στραβώσει με το τέλος της και θα αρχίσει να αναρωτιέται με ποιό δικαίωμα οι δημιουργοί της παίρνουν ένα σημαδιακό αληθινό γεγονός και το μεταχειρίζονται με τόσο θολή καλλιτεχνική πρόθεση. Ωστόσο είναι νομίζω λάθος να μείνει κανείς στραβωμένος με το τέλος της ταινίας και να προσπαθήσει να τη διαβάσει υπό αυτό το πρίσμα. Η ταινία αξίζει -και με το παραπάνω- για ό,τι δείχνει μέχρι την τελική σκηνή της, αξίζει για την εξαιρετικά επιτυχημένη απεικόνιση των δύο αντιδιαστελλόμενων κόσμων, της γεμάτης ζωντάνια ημέρας ενός δεξαεξάρη σκεϊτά και της γεμάτης ματαίωση ζωής ενός σαραντάρη δημοσίου υπαλλήλου. Ο Ιερώνυμος Καλετσάνος εγκλωβισμένος στο μικρομεσαίο διαμέρισμά του με γυναίκα, κόρη και μάνα, ο Χάρης Μάρκου να αλωνίζει με το σκέιτ του την Αθήνα, δυο αντίθετα σύμπαντα, που φυσικά κάποτε θα συναντηθούν.

8) «Τ he Artist» (του Μισέλ Χαζαναβίσιους). Γιατί δεν είναι απλώς ένα ερεθιστικό πείραμα που πέτυχε και μια σινεφίλ παραξενιά που δικαιώθηκε, αλλά μια ταινία που όσο την παρακολουθείς την απολαμβάνεις όσο ελάχιστες άλλες, όσο ελάχιστες «κανονικές». Γιατί αποδεικνύει ότι μπορείς στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα να βλέπεις μια ταινία γυρισμένη στη φόρμα του βωβού κινηματογράφου και να μην νιώθεις ότι αυτό που παρακολουθείς είναι μισό ή ανάπηρο. Γιατί μας προσφέρει σε μεσότιτλο μια από τις πιο έξυπνες ατάκες της σεζόν: ο μεγάλος σταρ της εποχής του βωβού απαξιοί να συμμετέχει στις ταινίες με ήχο, που όμως αρχίζουν να κυριαρχούν, με αποτέλεσμα να τον παίρνει η κάτω βόλτα. Η γυναίκα του τσακώνεται μαζί του, τον κατηγορεί για διάφορα, τον κατηγορεί για τη σχέση τους κι εκείνος δεν απαντάει. «Why do you refuse to talk?». «Γιατί δεν μιλάς; Γιατί αρνείσαι να μιλήσεις;» τον ρωτάει :)

7) «Βiutiful» (του Αλεχάντρο Ινιαρίτου). Ο Μπαρδέμ υποδύεται τον Ουξμπάλ, έναν άνθρωπο που ο ρόλος του είναι να καλύπτει το κενό ανάμεσα στη θεσμική ρύθμιση της πραγματικότητας και την αληθινή της λειτουργία. Εκεί που υπάρχει παραεμπόριο και μαύρη εργασία παράνομων μεταναστών, έρχεται και καλύπτει με το αζημίωτο πρακτικές ανάγκες. Είναι ένας Συνήγορος της Παράκαμψης των Θεσμών, ένας Διαμεσολαβητής της Πραγματικότητας. Το αξιοπερίεργο με το «Βiutiful» είναι πώς ενώ πρόκειται για μια ταινία που παρουσιάζει έναν ήρωα στον οποίο συμβαίνουν όλα τα κακά της μοίρας του, μια ταινία που δείχνει ένα σωρό τραγικά συμβάντα, η αίσθηση που ανακαλείς όταν τη θυμάσαι είναι πολύ ζεστή. Σε θέλγει. Η εξήγηση πρέπει να βρεθεί κάπου στο συνδυασμό των πλάνων του Ινιαρίτου, της μαγικής φωτογραφίας του Ροντρίγο Πριέτο, της εξαίσιας μουσικής του Σαντιάγο Σανταολάλα, αλλά και της καλλιτεχνικής διεύθυνσης που απεικονίζει τα σωθικά της Βαρκελώνης. Δεν είναι η Βαρκελώνη του Γούντι Άλεν που ήρθε και την είδε σαν τουρίστας. Είναι μια σπαρακτική και φθαρμένη Βαρκελώνη. Αλλά παραδόξως και πολύ πιο -ίσως θα πρεπε, αλλά δεν βρίσκω καταλληλότερη λέξη- όμορφη.

6) «Βlue Valentine» (του Ντέρεκ Σιανφράνς) / «Drive» (του Νίκολας Γουίντιγκ Ρεφν). Δύο ταινίες με κοινό στοιχείο τον πρωταγωνιστή. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ εμβληματική κινηματογραφική φιγούρα στο «Drive», με την οδοντογλυφίδα στο στόμα, τα γάντια οδήγησης στο χέρι και το μπουφάν με τον τεράστιο σκορπιό στην πλάτη, ο Ράιαν Γκόσλινγκ με φαλάκρα, μουστάκι, κοιλιά και γυαλιά μυωπίας, παρατημένος εμφανισιακά στο «Blue Valentine». Στο «Drive» το σκηνοθετικό στυλ είναι καθηλωτικό και ώρες ώρες σε αφήνει άλαλο. Αν η ταινία κουβαλούσε δίπλα στο στιλ και λίγη ουσία θα ήταν σε πολύ μεγαλύτερο νούμερο, από αυτό το μισό 6 που μοιράζεται εδώ. Το μοιράζεται με το «Blue Valentine», που κατάφερε να δημιουργήσει ένα αμφιλεγόμενο ζευγάρι, τον Ντιν και την Σίντι (Μισέλ Γουίλιαμς), ένα ζευγάρι το οποίο σε κάνει να θες να το συζητάς και να προσπαθείς να εξηγήσεις τη σχέση του. Ο Ντιν είναι μεν underachiever, αλλά είναι και μέσα σε μια σχέση που γουστάρει. Η Σίντι όμως δεν θέλει μια σχέση με κάποιον που αφήνεται και δεν προσπαθεί να προοδεύσει. Ή απλά δεν θέλει άλλο μια σχέση με τον συγκεκριμένο κάποιον. Διαλέγεις και παίρνεις.

5) «Melancholia» (του Λαρς Φον Τρίερ). Σε χέρια άλλων οι ιδέες του Λαρς Φον Τρίερ θα κατέληγαν τις περισσότερες φορές σε απαράμιλλα φιάσκα. Στα χέρια τα δικά του καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε μεγάλες ταινίες. Η κατάθλιψη που είχε πέσει πάνω του για χρόνια, του δίνει το έναυσμα να σκηνοθετήσει την Κίρστεν Ντανστ νυφούλα. «Είσαι ευτυχισμένη, Τζαστίν;» την ρωτούν και την ξαναρωτούν οι δικοί της στη δεξίωση του γάμου της. Εκείνη λέει πως ναι, είναι, αλλά φυσικά δεν είναι, γιατί η μελαγχολία θα πέσει πάλι πάνω της. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Τριερ δεν προσπαθεί να ξορκίσει αυτή τη δυσοίωνη στάση ζωής, αλλά να τη θεωρητικοποιήσει και να την αιτιολογήσει. Ο κόσμος δεν έχει νόημα, δεν υπάρχει πριν και μετά, μόνο ένα σύντομο ολομόναχο τώρα. Έτσι όταν ένας πλανήτης ονόματι «Μελαγχολία» ενδέχεται να πέσει πάνω στη γη και να κάνει τον κόσμο μας συντρίμμια, η Τζαστίν δεν ανησυχεί όπως όλοι οι υπόλοιποι, αφού χειρότερο πράγμα από την καταστροφή του κόσμου είναι η ίδια η ανόητη ύπαρξή του. Με τον τρόπο που βλέπει ο Τρίερ τα πράγματα, μπορεί κανείς κάλλιστα να διαφωνεί, αλλά στον τρόπο που φτιάχνει ταινίες, μπορεί πολύ δυσκολότερα να αντισταθεί.

4) «Πες μου το όνομά σου» (του Μισέλ Λεκλέρκ). Το ονοματεπώνυμο της (Μπάια Μπενμαχμούντ) είναι το μοναδικό σε όλη τη Γαλλία. Το δικό του (Αρτύρ Μαρτέν) κυκλοφορεί σε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα. Εκείνης ο πατέρας Αλγερινός, εκείνου η μάνα Ελληνοεβραία. Όταν η Μπάια μαθαίνει την καταγωγή του Αρτύρ ενθουσιάζεται: Οι δυο μας κάνουμε την τέλεια Γαλλία. Αν γίνουμε όλοι μπάσταρδοι, τότε και μόνο ο κόσμος μπορεί να απαλλαγεί από εθνικές καθαρότητες και πολέμους. Την έχει την υπερβολή η Μπάια. Και όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στα έργα. Αυτοπροσδιορίζεται άλλωστε ως «πολιτικό τσουλί». Γιατί κάνει έρωτα αντί για ιδεολογικό πόλεμο. Κάνει έρωτα μόνο με δεξιούς με σκοπό να τους αριστερέψει. Ο Αρτύρ όμως δεν είναι δεξιός. Το «Πες μου το όνομά σου» είναι μια ταινία ανάλαφρη και σοβαρή μαζί, που μιλά με απροσδόκητη χαλαρότητα για την Γαλλία, την πολιτική, την πολυπολιτισμικότητα, επιλέγοντας το όχημα της κομεντί για να κοιτάξει από μια ασυνήθιστη οπτική γωνία θέματα που συνήθως τα κοιτάμε με κουστουμαρισμένο βλέμμα. Δεν θα αλλάξει την ιστορία του σινεμά, αλλά όταν έχεις χημεία με μια ταινία, λίγο σε νοιάζει τι θα αλλάξει και τι όχι. Την απόλαυσες και την βάζεις στο νούμερο

3) «Ένας Χωρισμός» (του Ασγκάρ Φαραντί). Φέρνεις στο μυαλό σου την ταινία και διαπιστώνεις ότι εκείνο που πρώτο έχει συγκρατήσει η μνήμη είναι κάτι σαν βόμβος. Το αποτύπωμά του «Ένας Χωρισμός» είναι πρώτα απ' όλα ηχητικό. Άνθρωποι που αντιδικούν συνεχώς. Δεν είναι ενοχλητική ανάμνηση, δεν αντιδικούν για κατινίστικους λόγους. Αντιδικούν με σθένος σαν σε κάθε φράση να υπάρχει ένα προσωπικό δίκιο που πνίγει εκείνον που μιλάει και πρέπει να διακηρυχθεί. Ο Φαραντί είναι ένας ιδιοφυής σεναριογράφος που ακτινογραφεί την ιρανική κοινωνία μέσα από ένα τέχνασμα. Όπως και στο «Τι απέγινε η Έλι», έτσι κι εδώ βάζει ένα μυστήριο που δεν λέει να λυθεί. Το σασπένς είναι η παγίδα που στήνει για να κερδίσει το πλήρες ενδιαφέρον μας, ώστε να αναδείξει πτυχές της ζωής στη χώρα του. Αντί να μας δείξει σε πρώτο πλάνο τα κοινωνικά θέματα, μας δείχνει σε πρώτο πλάνο το μυστήριο και μας εντυπώνονται μέσω αυτού καλύτερα. Όχι ως «κατηγορώ», αλλά ως κλειδιά της λύσης του μυστηρίου, ως αιτίες που οδήγησαν σε αυτό. Και που δεν θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε αυτό σε άλλες κοινωνίες, γιατί όταν ξετυλίγεται το κουβάρι, στη βάση του βρίσκονται συμπεριφορές που συνιστούν σκάνδαλο σύμφωνα με τα ιρανικά ήθη, καθώς και η προσπάθεια αποφυγής τους δια της πλαγίας οδού, δια αποκρύψεων, δια τεχνασμάτων. Σκανδαλίζοντάς μας με ένα μυστήριο, μάς οδηγεί στην πηγή του σκανδάλου. Αριστοτέχνης δημιουργός.

2) «Μέσα από τις Φλόγες» (του Ντενί Βιλνέβ). Δυο μεγαλωμένα στον Καναδά αδέλφια ψάχνουν να βρουν στην Μέση Ανατολή τα μυστικά που τους άφησε η μαμά τους με την εντελώς απροσδόκητη διαθήκη της. Αλησμόνητες εικόνες, υποδειγματική αφήγηση, ερεθιστικά θέματα, μεγάλο σινεμά. Χριστιανός ή Μουσουλμάνος; Θύμα ή θύτης; Καλός ή κακός; Γεννιέσαι ή γίνεσαι; Η ταυτότητά μας είναι ρευστή. Ενίοτε μπορεί να είναι και εναλασσόμενη, Η ταυτότητα η πολιτισμική. Η ταυτότητα η ηθική. Είναι προτιμότερο να γεννηθείς από φρίκη και να μεγαλώσεις με αγάπη, παρά να γεννηθείς με αγάπη και να μεγαλώσεις στη φρίκη. Την ταυτότητά σου δεν στη δίνει η φύση σου, το αίμα σου, η γενιά σου, η φυλή σου, την ταυτότητά σου στη δίνει ο τρόπος με τον οποίον ανατρέφεσαι, οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνεις, το ευρύτερο και το στενότερο περιβάλλον σου. «Ιncendies» ο αυθεντικός τίτλος. Αν δεν το είδες, πρέπει να το δεις.

1) «Mαύρος Κύκνος» (του Ντάρεν Αρονόφσκι). Η Νίνα. Η αειπαρθένος που γίνεται πρίμα μπαλαρίνα, ο άμωμος κύκνος που πρέπει να σκοτεινιάσει τόσο, ώστε να ενσαρκώσει επάξια και το μαύρο του είδωλο. Το απαιτεί το έργο. Το απαιτεί η τελειότητα που μια ζωή υπηρετεί. Προκειμένου να είναι τέλεια πρέπει να πάψει να είναι τέλεια. Η τελειότητα, η τέχνη, ο έλεγχος, η ζωή, ο εαυτός που μπαίνει μπροστά στον εαυτό, απαλλάξου από τον εαυτό σου για να βρεις τον εαυτό σου, κάνε πράγματα ανήκουστα ή νόμισε ότι τα κάνεις, δεν ξέρεις τη διαφορά, σε μπερδεύει η διαφορά, αν την ήξερες θα είχες και τον έλεγχο, όμως τον χάνεις, μια ζωή ελέγχου δεν αντέχεται πια, η πειθαρχία του κορμιού βρίσκει αντίβαρο στη δραπέτευση του νου. Το έξτρα στυλιζαρισμένο κι άλλο τόσο παθιασμένο αριστούργημα του Ντάρεν Αρονόφσκι, η μουσική της Λίμνης των Κύκνων πειραγμένη από τον Κλιντ Μάνσελ στη διαπασών, το παροξυσμικό τελευταίο μέρος της ταινίας, ένας άνευ όρων και διαπραγματεύσεων κεραυνοβόλος κινηματογραφικός έρωτας.

(Kείμενο γραμμένο για το εlculture)

Οι συνθήκες

2012-01-05T01:09:00.001+02:00

Ιδανικά μιλώντας, μετά την τελευταία συνάντηση
θα υπήρχε μια ακόμη πιο τελευταία.
Σαν υστερόγραφο δηλαδή.
Και οι συνθήκες υπό τις οποίες θα συναντιόνταν,
θα ήταν αυτές του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Και το μόνο που θα μπορούσε να ζητήσει ο ένας από τον άλλον,
θα ήταν να τον σφιχταγκαλιάσει,
κι αυτός με τη σειρά του τον τραπεζίτη δίπλα του,
ώστε να εκτελεστούν όπως συστημικά τους πρέπει,
ως ένα ενιαίο διαπλεκόμενο όλον.

H ιστορική γλύκα

2012-01-03T18:33:00.001+02:00

Ευρώ θέλοντος και μνημονίου επιτρέποντος, κλείνω φέτος τα σαράντα. Σκέφτομαι αυτούς που γεννήθηκαν σαράντα χρόνια πριν από μένα. Ένας που γεννήθηκε το 1932 μέχρι τα δικά του σαράντα πρόλαβε να ζήσει άμεσα ή εξ αντανακλάσεως δικτατορία, πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο, μετεμφυλιακό κράτος με όλο το σχετικό χαμό του, ξανά δικτατορία. Να πάρουμε και τον αμέσως πιο πίσω σαραντάρη, εκείνον που γεννήθηκε το 1892; Εκείνου κι αν ήταν φουλ το ιστορικό πιάτο. Ενώ εμείς οι καημένοι τι βιώσαμε ιστορικά από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας; Τί – πό – τά. Προφανώς πολλά και διάφορα συνέβησαν αυτά τα χρόνια, αλλά πώς να τολμήσουν να συγκριθούν από πλευράς δραματικότητας με το παρελθόν; Το 1989 έγιναν κοσμοϊστορικές αλλαγές, ούτε όμως ο δικός μας ο κόσμος ούτε η δική μας ιστορία ήταν εκείνη που άλλαζε ριζικά. Ο δικός μας κόσμος όντας στο στρατόπεδο των νικητών συνέχισε να κυλά αδιατάρακτος για μια εικοσαετία ακόμα. Καιρός δεν ήταν να μπει ένα τέλος στην ανία, καιρός δεν ήταν να αρχίσουμε να παίρνουμε κι εμείς μια δόση Ιστορίας, καιρός δεν ήταν να αρχίσουμε να γευόμαστε κι εμείς την γλύκα της;

Όταν μεγαλώνεις εκτός δραματικής Ιστορίας, εθίζεσαι σε ένα τρόπο σκέψης που σε κάνει να νομίζεις ότι ως το τέλος της ζωής σου έτσι θα πηγαίνει το έργο. Εξίσου αν όχι και περισσότερο σοκαριστικό από ένα κόσμο που κατεδαφίζεται, είναι το εντελώς απρόσμενο της κατεδάφισής του. Προηγούμενες γενιές ήξεραν πως όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν, πως όλα είναι εκκρεμή κι επίφοβα. Σε εμάς όλα έμοιαζαν στερεωμένα σε αδιαμφισβήτητες βάσεις και μακριά από το φόβο. Υπήρχε βέβαια πάντα ο φόβος της προσωπικής σου κατάρρευσης, αλλά η συλλογική σε καιρό ειρήνης έμοιαζε με αδιανόητη.

Ο βασικότερος εθισμός όμως είναι άλλος: εθίζεσαι στην πεποίθηση πως όπως η Ιστορία διαδραματιζόταν προ κρίσης ερήμην σου, έτσι διαδραματίζεται ερήμην σου και μέσα στην κρίση, εθίζεσαι στην πεποίθηση πως είσαι πολύ μικρός και ασήμαντος για να παρέμβεις και να προσπαθήσεις να την επηρεάσεις. Είναι πολύ πιο συνεπές με βάση τον ως τώρα ανενεργό σου ρόλο και σου είναι πολύ πιο εύκολο ψυχολογικά να παίξεις το ρόλο του σφάγιου. Προτιμάς να σε θυσιάσουν παρά να ρισκάρεις να θυσιάσεις. Αυτό το ρίσκο σε σκανδαλίζει και σε αποσυντονίζει όσο τίποτα. Έτσι, ακόμα κι αν καταλαβαίνεις πια πως πρόκειται να χαθούν πάρα πολύ περισσότερα από όσα έχουν ήδη χαθεί, το κατενάτσιο που παίζεις είναι λιγότερο ένα κατενάτσιο ακραίας ελπίδας μήπως και σωθεί η παρτίδα και περισσότερο ένα κατενάτσιο καθήλωσης μπροστά στον τρόμο να πάρεις την δική σου τύχη στα χέρια σου και να μετατραπείς από εξουσιαζόμενος σε αυτεξούσιος. Ήσουν όλα αυτά τα χρόνια -και πώς να πάψεις έτσι ξαφνικά να είσαι τώρα- ένα μικρό παιδί που άφηνες τους μεγάλους να καθορίζουν τα των μεγάλων. Έπαιζες με τα ιδιωτικά σου παιχνίδια κι άφηνες στους μεγάλους την τύχη του δημόσιου βίου. Τα χεράκια σου νιώθουν ασφαλή όταν τα κρατά η παλάμη των υπεύθυνων πολιτικών και μιντιακών δυνάμεων του τόπου.

Σε κρατούν και σε οδηγούν στο γκρεμό, το βλέπεις, δίπλα σου έχουν πέσει τόσοι άλλοι, το βλέπεις, ωστόσο αυτό έμαθες, να οδηγείσαι, αυτό έμαθες, να αφήνεις αυτά τα πράγματα σε εκείνους που ξέρουν καλύτερα, και τουλάχιστον την ώρα που σε ρίχνουν παρηγορείσαι ξέροντας ότι δεν έκανες εσύ καμία αποκοτιά, δεν προξένησες εσύ με καμία απειθαρχία την πτώση σου, έπεσες μεν, αλλά έπεσες σαν καλό παιδί, έπεσες ακολουθώντας το δρόμο της σύνεσης, αφού δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν. Από τον πανικό να βρεθείς χειραφετημένος μπροστά στο γκρεμό και να προσπαθήσεις να του ξεφύγεις μόνος σου, προτιμάς το χέρι που σε ρίχνει σίγουρα σε αυτόν και το στόμα που εκείνη την ώρα σου ψιθυρίζει στο αυτί πως κάθε άλλη επιλογή θα ήταν καταστροφική, πως ό,τι κάνει το κάνει για το καλό σου και το ευρύτερο καλό της πατρίδας και των παιδιών σου· που μέχρι να σαρανταρίσουν το πιθανότερο είναι πως θα έχουν έρθει αντιμέτωπα με πολύ περισσότερη Ιστορία απ' ό,τι εσύ.

---

(Κείμενο γραμμένο για το πρώτο τεύχος του Unfollow,
που θα υπάρχει για λίγο ακομα στα περίπτερα)

Του χαλιμά

2012-01-02T17:37:00.003+02:00

Η έννομη τάξη στη βάση της πυραμίδας, η έννομη τάξη στους δρόμους:

Κι η έννομη τάξη στην κορυφή της πυραμίδας, η έννομη τάξη στα υψηλότερα ιεραρχικά γραφεία:
Η δήλωση του κ. Μουζακίτη έχει ως εξής: «Πήγαμε το πρωί να πάρουμε το πόρισμα στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Γιατί αρχειοθέτησαν την υπόθεση; Ο κ. Μακρής μας έδωσε πέντε ημέρες να προσκομίσουμε στοιχεία. Αυτό που δώσαμε δεν ήταν υπόμνημα, ήταν πρόχειρο σημείωμα. Είχαμε ενημερώσει προφορικά όλους τους προϊσταμένους μας για τα στοιχεία που έχουμε. Έχουμε ενημερώσει προφορικά για ονόματα και στοιχεία. Με ποιο δικαίωμα, με ποιο σκεπτικό είπαν ότι δράσαμε παρορμητικά;».
---
Δεν τρέχει μία. Γραφικότητες γραφικών οικονομικών εισαγγελέων. Και εν πάση περιπτώσει, ακόμη και να έτρεχε κάτι, ανομία από ανομία έχει διαφορά. Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ποτέ δεν έκλεισε λιμάνια σαν το ΠΑΜΕ, ποτέ δεν πέταξε μολότωφ και μάρμαρα, ό,τι κι αν έκανε ή δεν έκανε πλήγμα στον τουρισμό δεν επέφερε. Κι επίσης βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Δεν είναι δυνατόν αυτές τις εκατό μέρες που θα κριθεί η παραμονή μας στο ευρώ, εμείς να ασκούμε διώξεις για κακουργηματική απιστία στον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών. Αν δεν μπορούμε έστω και την ύστατη ώρα να σηκώνουμε τα μανίκια και να δουλεύουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ χωρίς περισπάσεις και άσκοπες καθυστερήσεις, μάλλον είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Η μέρα που δεν υπήρξε ποτέ

2012-01-01T03:09:00.003+02:00

Στα Σαμόα, η 30η Δεκεμβρίου 2011, ημέρα Παρασκευή, δεν υπήρξε ποτέ. Από την Πέμπτη 29, πήγαν στο Σάββατο 31. Κι άσε μετά να σου μιλάνε για την παντοδυναμία του χρόνου. Την είδαμε. Ένα νησιωτικό συμπλεγματάκι και την ξεφτίλισε. Αν μπορεί το συμπλεγματάκι, εσύ τι είσαι, για να μην μπορείς; Συμπλεγματικός; Διάλεξε μια μέρα που συνέβη κάτι απαίσιο και πες: η τόση του τάδε μηνός του δείνα έτους δεν υπήρξε ποτέ. Και καθάρισες.
Έτσι σε θέλω να ενεργείς μέσα στο Δώδεκα. Απρόβλεπτα, ασυμβίβαστα, ελευθεριακά. Αντιεξουσιαστικά, ρε. Ξεκινώντας από την εξουσία ταμπού, την εξουσία του χρόνου, και δείχνοντάς της ότι το παιχνίδι δεν είναι πια μονόπλευρο αλλά σου πέφτει και σένα λόγος, προχωράς στη συνέχεια και σε άλλες εξουσίες, προχωράς στη συνέχεια και σε άλλα αυτονόητα. Εξαφανίζοντας ένα κατεξοχήν αυτονόητο -αυτό του βιωμένου χρόνου, που μόλις εξαφάνισες- τα υπόλοιπα θα σου φανούν πολύ πιο βατά προς εξαφάνιση.
Το μυστικό είναι στον ορισμό, αγαπητέ μου. Παίρνεται ένας ψιλοαυθαίρετος αρχικός ορισμός και μετατρέπεται στη συνέχεια σε ιερό προσκύνημα. Αποφάσισαν κάποτε από πότε θα μετράνε το χρόνο και έτσι σήμερα εσύ μπήκες στο 2012. Καλή Χρονιά να έχεις. Αποφάσισαν κάποτε πόσο θα κάνει το νέο σου νόμισμα και στη συνέχεια αυτό μετατράπηκε σε ιερό προσκύνημα. Δέκα ακριβώς χρόνια πριν, φωτογραφίζονταν στα παρεκκλήσια της εποχής (τα ΑΤΜ), ανεμίζοντας ο τότε πρωθυπουργός εικοσάευρα, με τον νυν πρωθυπουργό να τον (ή μάλλον να τα) χειροκροτάει. Όλα κι όλα, ό,τι κι αν συνέβη την τελευταία διετία τα παρεκκλήσια βάσταξαν, και τα ΑΤΜ συνεχίζουν να δίνουν λεφτά αν πατήσεις τα σωστά κουμπάκια. Απλά πάρα πολλοί θα μπορούσαν να βγουν σήμερα, πάνω στη δεκαετή επέτειο, συμβολική φωτογραφία ανεμίζοντας όχι τα πρώτα, αλλά τα τελευταία τους χαρτονομίσματα. Κι ας τους χειροκροτάει ο σύντροφός τους, το παιδί τους, ο πατέρας τους. Κάποιος.
Πρωτοχρονιά του 12: ξεκινάς να γράψεις κάτι φευγάτο και στην πορεία έρχεται μόνο του το κείμενο και σε φέρνει μπροστά σε ένα ΑΤΜ. Είναι σαν η πραγματικότητα να σε τραβάει από τα μούτρα και να σου λέει, μην χαζεύεις, μην αφαιρείσαι, δεν μπορείς να μιλήσεις για το χρόνο που έρχεται χωρίς να μιλήσεις για λεφτά, χωρίς να μιλήσεις για τους όρους επιβίωσης της επόμενης ημέρας· που θα υπάρξει· και πρέπει κάπως να παλευθεί. Δεν θα την παλέψουμε; Θα την παλέψουμε; Και πώς;
Και τι χώρος θα μείνει μέσα σε όλα αυτά, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε τι θα γίνει με εκείνη την μέρα που σε μια γωνίτσα του κόσμου τής στέρησαν το δικαίωμα να υπάρξει; Πώς θα καλυφθεί η εκκρεμότητά της, σε ποιό χρονοδικείο να προσφύγει για να βρει το δίκιο της; Κι έστω ότι δικαιώνεται. Τι νέο παράδοξο θα δημιουργηθεί; Αφού αναδρομικά δεν γίνεται να επανέλθει, η μόνη της διέξοδος θα είναι όταν τελεσιδικήσει η υπόθεση, τον Αύγουστο του 2014 ή τον Σεπτέμβριο του 2016, στα Σαμόα να ζήσουν τότε την 30η Δεκεμβρίου του 2011.
«Δεν γίνεται», θα μου πεις. «Μπας και όσα ζούμε γίνονται;», θα σου αντιτείνω.
Άντε, Καλή Χρονιά. Κι αυτή τη φορά, χωρίς ειρωνείες.

Ακούς;

2011-12-28T18:04:00.000+02:00

Το "Τhe Artist" ξεκινά δείχνοντάς μας την επίσημη πρεμιέρα μιας βωβής ταινίας. Βλέπουμε τι διαδραματίζεται στην οθόνη, βλέπουμε τους θεατές στην αίθουσα να το καταευχαριστιούνται, βλέπουμε τους συντελεστές της ταινίας να περιμένουν στα παρασκήνια να τελειώσει η προβολή για να χαιρετήσουν το κοινό. Βλέπουμε επίσης κάτω από την οθόνη την ορχήστρα να παίζει ζωντανά τη μουσική που συνοδεύει την ταινία, η οποία είναι ταυτόχρονα και η μουσική που ακούμε εμείς. Δύσκολο να πάει κανείς στο "Αrtist" ανυποψίαστος. Ακόμα κι αν δεν ξέρει ότι παίζει πολύ δυνατά για να γίνει η έκπληξη της χρονιάς στα βραβεία αλλά και στη συνείδηση του κόσμου, θα ξέρει ότι πρόκειται για μια βωβή ασπρόμαυρη ταινία, φόρο τιμής στον βωβό κινηματογράφο. Και στα πρώτα λεπτά μάλλον τίποτα δεν θα του φαίνεται τόσο περίεργο. Κι ύστερα η ταινία μέσα στην ταινία τελειώνει. Μαζί της κι η μουσική. Και βλέπουμε στα παρασκήνια τους συντελεστές να περιμένουν με προσμονή να ακούσουν το χειροκρότημα. Και δεν ακούγεται τίποτα. Εμείς δεν το ακούμε. Γιατί εκείνοι βέβαια το ακούν. Αμέσως μετά θα δούμε το πλήθος που χειροκροτεί. Άλλο η γνώση, άλλο η συνήθεια. Άλλο τί ξέρουμε πως βλέπουμε και άλλο το πώς έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μια ταινία. Που στην περίπτωσή μας σημαίνει να την ακούμε. Έχουμε ακόμη τις συνήθειες θεατών ομιλούντα κινηματογράφου.

Ο ήρωας της ταινίας είναι τεράστιο αστέρι του βωβού. Κι όταν ο ομιλών ετοιμάζεται να πάρει τη θέση του βωβού, εκείνος αντιδρά. «Είναι το μέλλον», του λέει ο επικεφαλής του στούντιο. «Αν αυτό είναι το μέλλον, σας το χαρίζω», του απαντά χλευαστικά. Όχι ακριβώς τέρας διορατικότητας. Τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν άσχημα. Τον βλέπουμε στο καμαρίνι του, μπροστά στον καθρέφτη. Ακουμπά ένα ποτήρι. Το ποτήρι ακούγεται. Τώρα πια, έχοντας μπει για τα καλά στην ταινία, έχουμε απωλέσει τη συνήθεια θεατή ομιλούσας ταινίας και έχουμε αποκτήσει τη συνήθεια θεατή βωβής. Και με το ποτήρι η έκπληξη είναι αντίστροφη από ό,τι με το χειροκρότημα. Εκεί εκπλαγήκαμε που δεν το ακούσαμε, εδώ εκπλησσόμαστε που το ακούμε. Και το εντυπωσιακό είναι ότι εκπλήσσεται και ο ήρωας. Γιατί όμως; Κανονικά δεν θα έπρεπε. Μετά αρχίζει και ακούει ήχους από όλα τα αντικείμενα. Βρίσκεται σε έναν ηχητικό κόσμο. Καταλαβαίνουμε ότι βλέπει εφιάλτη. Ο κόσμος των ταινιών ήταν ένας ονειρικός κόσμος, πλασμένος για την δική του πρωτοκαθεδρία, και το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη με την έλευση του ήχου. Για εκείνον το σοκ του ήχου είναι το σοκ μιας εποχής που απειλεί να τον ξεπεράσει, για εμάς το σοκ του ήχου έχει να κάνει με τη συνθήκη παρακολούθησης της ταινίας.

Θα ήταν βλακωδέστατο να υποστηρίξει κανείς ότι το σινεμά είναι προτιμότερο να επιστρέψει στο βωβό. Φυσικά και δεν είναι. Αν μπορούσαμε ωστόσο να σκεφτούμε ένα σενάριο αντεστραμμένης επιστημονικής φαντασίας, που η τεχνολογία θα γυρνούσε πίσω και θα εξαφανιζόταν η δυνατότητα να έχουν ήχο οι νέες ταινίες, αυτό δεν θα σήμαινε ότι θα μαζί με τον ήχο θα τελείωνε και ο κινηματογράφος. Ο κινηματογραφικός κόσμος θα επαναπροσανατολιζόταν προς τον βωβό κι εμείς πολύ σύντομα θα συνηθίζαμε και θα βλέπαμε τις νέες ταινίες όχι ως κάτι λειψό, αλλά ενδιαφερόμενοι μόνο για αυτό που έχουν να μας δείξουν. Και τελικά η απήχηση του "Αrtist" έγκειται στο ότι από την αρχή ως το τέλος αντιμετωπίζει τον εαυτό του όχι σαν κάτι το αξιοπερίεργο, ούτε σαν άσκηση κινηματογραφοφιλίας, αλλά σαν ταινία που απευθύνεται πρωταρχικά στον θεατή. Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους δεν το γύρισε για να μας δείξει τι ταινίες αγαπούσε, αλλά με πρωταρχική επιδίωξη να μας κάνει να αγαπήσουμε την δική του ταινία. Το "Αrtist" δηλαδή είναι δευτερευόντως νοσταλγικό. Δεν γυρίστηκε για να νοσταλγήσει και να νοσταλγήσεις, αλλά για να απολαύσεις αβίαστα κι ολοκληρωτικά αυτά που έχει να σου προσφέρει. Και τα απολαμβάνεις.

(Kείμενο γραμμένο για το ελculture)

Μία ημέρα

2011-12-27T01:09:00.004+02:00

Δύο άνθρωποι φιλιούνται σε ένα λεωφορείο. 8 Σεπτεμβρίου στους κινηματογράφους. Σεπτεμβρίου; Ξέμειναν. Κρίση, φίλε μου, κρίση. Δεν θα βρέθηκε κανείς να τους αντικαταστήσει. Έστω. Γιατί τότε δεν βγήκαν; Δημόσιο, φίλε μου, Δημόσιο. Δεν θα βρέθηκε κανείς να τους βγάλει. Έτσι φιλιούνται ακόμα. Bράδυ 26ης Δεκεμβρίου και το φιλί τους δεν λέει να τελειώσει. Κλείνουν τετράμηνο όπου να 'ναι. Όταν επιστρέφουν στο αμαξοστάσιο και δεν τους βλέπει κανένας, σταματάνε άραγε να πάρουν ανάσα; Ή παραμένουν εντός ρόλου;
Χθες πέθανε ένας ακόμη ποιητής που δεν ήξερα. Για την ακρίβεια ένας ακόμη ποιητής που είχα απλά ακουστά. Όλα κι όλα. Στο ακουστά περνάω τη βάση. Στο πέραν του ακουστού τα πράγματα αλλάζουν κάπως. Μπορώ να σου πω όμως τη γνώμη μου για τον Εφραίμ, αν θες. Ή για τον Θάνο Πλεύρη. Πεθαίνουν οι ποιητές στα δελτία ειδήσεων; Αν όχι, αυτά είναι πιο ειλικρινή από μπλογκ σαν το δικό μου. Γιατί όσο ζουν, ζουν εξίσου ξένοι και εκεί και εδώ. Υποκριτικά λοιπόν δίνω το λόγο στον πεθαμένο ποιητή:

Οι άνθρωποι το πιο συχνά

δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους

και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα

Σε τουλάχιστον ένα όμως λεωφορείο των Αθηνών, γραμμή 550, Παλαιό Φάληρο - Κηφισιά, δύο άνθρωποι ξέρουν τι να κάνουν τα χέρια τους. Σύμφωνοι, αφήνουν κι αυτοί άγραφα ένα σωρό ποιήματα. Σύμφωνοι, αφήνουν κι αυτοί αχάιδευτα ένα σωρό κορμιά. Αλλά έχουν βρει έναν άνθρωπο που τους καλύπτει, και δεν λένε να ξεκολλήσουν τα χέρια τους απ' το δικό του το κορμί, κοντά τέσσερεις μήνες τώρα, πάνω κάτω την Κηφισίας.
Μέχρι να μάθουν πως συνιστούν μια ξεχασμένη διαφήμιση, μέχρι να μάθουν πως ο καιρός τους πέρασε και οι αίθουσες πια δεν τους προβάλλουν, μέχρι να μάθουν πως ποτέ δεν αγαπήθηκαν στα αλήθεια και πως όλα ήταν η αναπαράσταση μιας άλλης αναπαράστασης, θα συνεχίσουν να φιλιούνται σαν να πρωταγωνιστούν σε ποίημα.
Μία ημέρα, θα τους ξεκολλήσουν. Το λεωφορείο θα συνεχίσει να ανεβοκατεβαίνει την Κηφισίας γυμνό και γκρίζο ή ντυμένο με μια νέα ψευδαίσθηση. Εκείνοι αργά ή γρήγορα θα αποσυντεθούν. Το φιλί τους όμως δόθηκε, υπήρξε και διήρκεσε. Και η ιδιαιτερότητα των φιλιών είναι πως κατορθώνουν πάντα να υπερβαίνουν το πλαίσιο στο οποίο δίνονται· και αυτονομούμενα να διασώζονται και να διασώζουν.

La Haine

2011-12-23T00:02:00.003+02:00

Συμμέτοχος τηλεπαιχνιδιού, ως διαγωνιζόμενος, χειροκροτητής στο στούντιο ή τηλεθεατής, ο προ της κρίσης νεκροζώντανος αγωνιά τη νεκροζώντανή του αγωνία για την τελική έκβαση της τελευταίας ερώτησης/ μαντεψιάς/ δοκιμασίας των τόσων χιλιάδων ευρώ, όντας εγκατεστημένος τη στιγμή εκείνη στον πυρήνα ενός πολιτισμικού, πνευματικού και ηθικού περιβάλλοντος, που τον ταϊζει με τη πλήρη γκάμα των νεκροζώντανων συγκινήσεων τις οποίες έχει εκπαιδευτεί να χωράει ο ψυχικός του ορίζοντας. Ξαφνικά, απροειδοποίητα, απρόβλεπτα, από το πουθενά, άουτ οφ δε μπλου, το τηλεπαιχνίδι αλλάζει υπόσταση. Η μπάνκα γιγαντώνεται και το διακύβευμα είναι πλέον δισεκατομμύρια ευρώ, μόνο που από τη θέση του κεντρικού παρουσιαστή αποχωρούν εξωκαρδιάδες και παιδιά όλο θετική ενέργεια σαν το Χρήστο Φερεντίνο ή τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, για να αντικατασταθούν από το βαθιά σκιαγμένο για τα μελλούμενα βλέμμα της Όλγας Τρέμη και την προτεσταντική παγωμάρα στη χροιά της φωνής της Σίας Κοσιώνη. Το τηλεπαιχνίδι που αντιστοιχεί στον μετά την κρίση νεκροζώντανο, «Η Επόμενη Δόση», δεν έχει σαν πρώτη ύλη την υπόσχεση για ολοένα και περισσότερα κέρδη, αλλά τον τρόμο για ολοένα και μεγαλύτερες απώλειες. Δεν είναι δομημένο σαν κλίμακα που ανεβαίνει προς τα πάνω, αλλά σαν κλίμακα που κατεβαίνει προς τα κάτω. Το κάθε επόμενο επίπεδο εκβιαστικών διλημμάτων βρίσκεται ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από το προηγούμενο. Το κάθε τρέχον δίλημμα που ήταν στο αμέσως προηγούμενο σκαλοπάτι της κρίσης αδιανόητο, παρουσιάζεται τώρα ως αυτονόητο.

Μαζί με το κόνσεπτ και τους παρουσιαστές, κατ' εξοχήν αλλάζει και ο ρόλος που σου αναλογεί. Χθες σε είχαν πασά, σήμερα τράγο αποδιοπομπαίο. Από τις σειρήνες της διαφήμισης ως τις προεκλογικές υποσχέσεις, εκεί έξω σε περίμενε ένας καλύτερος κόσμος, ένας κόσμος που σου ανήκε, που είχε πέσει στα πόδια σου και σε εκλιπαρούσε: «Έλα, πάρε με, αγόρασέ με, κάνε με δικό σου. Με δικαιούσαι». Ίσως για αυτό ακόμη και τις συναισθηματικές σου ματαιώσεις δεν τις αντιμετώπιζες με συντριβή, αλλά με αυτοδικαίωση: «Πώς μπορεί να μη με θέλει πια εμένα; Για να μη με θέλει σημαίνει ότι αυτή δεν άξιζε τον κόπο, αυτή δεν κατάλαβε πόσο ξεχωριστός είμαι, όλοι με θέλουν εμένα, η διαφήμιση με θέλει εμένα, η τράπεζα με με θέλει εμένα, έχω τρόπο εγώ, έχω αξία εγώ, έχω άκρες εγώ». Και να που τώρα βρίσκεσαι να τρως πόρτα όχι μόνο από έναν άνθρωπο, αλλά από την καινούρια αφήγηση της πραγματικότητας στο σύνολό της. Τώρα σε ματαιώνουν και υλικά και ηθικά. Τώρα φεύγει από πάνω σου όλη η προσοχή και πέφτει πάνω σου όλη η ενοχή. Τώρα φταις εσύ, φταις εσύ που τα έφαγες μαζί τους, φταις εσύ που έπαιρνες τις πιστωτικές κάρτες και τα δάνεια κι όχι η τράπεζα που σε έπαιρνε τηλέφωνο για να σου τα χορηγήσει. Η μετάβαση από το «Σκοπός του κόσμου είναι να τον καταναλώσεις» στο «Πώς κατανάλωνες χωρίς να το δικαιούσαι;» και άρα στο «Τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσεις το λογαριασμό της αφροσύνης σου», είναι η μετάβαση από έναν άνθρωπο που δεν ήξερε καλά καλά γιατί ζει, σε έναν άνθρωπο που δεν ξέρει καλά καλά αν θα έχει αύριο να ζήσει.

Ένα από τα βασικότερα ερωτήματα που προκύπτουν, είναι προς ποιά κατεύθυνση πρέπει να ενεργοποιηθεί κανείς μέσα σε μια μεταβατική εποχή, όπου η ιστορία που του έλεγαν μια ζωή δεν πείθει πια με τίποτα, χωρίς όμως να έχει έρθει ακόμη στη θέση της μια καινούρια πειστική ιστορία. Αν μπορούσαμε να μεταφερθούμε στο μέλλον, όσα συμβαίνουν σήμερα θα έχουν πάρει μια οριστική μορφή, η εικόνα θα είναι σχηματισμένη, όλα θα μοιάζουν ξεκάθαρα. Ζώντας πάνω στην μετάβαση και μην έχοντας αυτήν την πολυτέλεια, το ασφαλέστερο κριτήριο που μας μένει για να αποφασίσουμε, είναι να στραφούμε από την εξωτερική εικόνα μιας κατάστασης που διαρκώς μεταβάλλεται, στο εσωτερικό μας αισθητήριο: κάποιες ελάχιστες αδιαπραγμάτευτες κι αναπαλλοτρίωτες αρχές, πέντε πράγματα που τα νιώθουμε μέσα μας σωστά, δυο τρεις θεμελιώδεις αντιφάσεις στον επίσημο λόγο που δεν χωνεύονται με τίποτα.

Με αυτόν τον τρόπο, και παρά την δεδομένη αβεβαιότητα των ημερών, μια διαύγεια αρχίζει να κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή της. Αρχίζεις να κατασταλάζεις. Αρχίζεις να νιώθεις πως ανήκεις κάπου. Και δίπλα στο αίσθημα αυτό έρχεται να κατακαθίσει ένα άλλο, παραδόξως ζωογόνο: η εχθρότητα. Και τώρα, όσο ήττα κι αν το λες σε σχέση με την ιδιοσυγκρασία σου και με τον βαθύτερο εαυτό σου, βλέπεις πόσο ανακουφιστικό είναι να εγκαταλείπεις τον σχετικισμό σου, εγκαταλείποντας ίσως μαζί του και την ουσιαστικότερη κατανόηση της πραγματικότητας, κερδίζοντας όμως σε αντιστάθμισμα μια άγρια χαρά. Τη χαρά του να μισείς. Δεν είμαι ιδεολογικά συγκροτημένος, δεν θα γίνω μάλλον ποτέ, ξέρω όμως πως μισώ το λόγο τους, την ασταμάτητη μετάλλαξή του, την ατελείωτη υποκρισία του, τη βαθιά αναλγησία του, την απέραντη χυδαιότητά του. Ο λόγος τους. Αυτός είναι ο εχθρός μου. Και μισώντας τον νιώθω εκατό τοις εκατό ζωντανός.

(Κείμενο γραμμένο για το μπαχάρ)

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα

2011-12-22T17:26:00.001+02:00

Ο Κέρτις πίνει μπύρες με τον κολλητό του. Εκείνος, με την ειλικρίνεια και τη θέρμη που απελευθερώνει καμιά φορά η μέθη στις αντρικές φιλίες, του λέει: «Τα πας καλά στη ζωή σου, κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κοπλιμέντο που μπορεί να κάνει κάποιος για έναν άντρα». "Τα πας καλά" δεν σημαίνει τίποτα γιάπικο, δεν βρισκόμαστε σε περιβάλλον προηγούμενων δεκαετιών, δεν βρισκόμαστε σε περιβάλλον μεγαλούπολης, βρισκόμαστε στην επαρχιακή Αμερική του σήμερα, κάπου στο Οχάιο. Τα πας καλά με τα μέτρα όχι του 1%, αλλά του 99% των Αμερικάνων, στο οποίο και ανήκεις. Δεν πρόκειται να κατακτήσεις ποτέ τον κόσμο, αλλά έχεις μια σταθερή περπατησιά, έχεις μια οικογένεια που σε αγαπάει, έχεις μια σταθερή δουλειά με αξιοπρεπή μισθό, που και την υποθήκη του σπιτιού σου σου επιτρέπει να πληρώνεις, και να βάζεις στην άκρη μαζί με τη γυναίκα σου για διακοπές στη θάλασσα. Είσαι δε ιδιαίτερα τυχερός που ο εργοδότης σου είναι συμβεβλημένος με καλή ασφαλιστική εταιρία, η οποία θα επιτρέψει στην κωφή σου κόρη να βάλει τα εμφυτεύματα που χρειάζεται.

Το "τα πας καλά" όμως έχει και την αντίστροφη όψη του: ότι βρίσκεσαι πια σε ένα στάδιο της ζωής σου που έχεις και κάτι να χάσεις. Οι περισσότερες ταινίες μιλάνε για προσδοκίες κι όνειρα. Και γενικότερα η Τέχνη καταπιάνεται συνήθως με αυτό που μας λείπει. Εδώ ο Κέρτις βρίσκεται ήδη κάπου και δεν προσδοκά τα περισσότερα, αλλά το θέμα είναι ο φόβος της απώλειας, ο φόβος της καταστροφής όσων έχει. Κι αν στα τυπικά θρίλερ ο εχθρός έρχεται από έξω, εδώ ο φόβος έρχεται ευθέως από μέσα. Ο Κέρτις φοβάται. Αρχίζει κι έχει πολύ ζωντανούς και πολύ επώδυνους εφιάλτες. Ό,τι τον περιτριγυρίζει και το νιώθει οικείο μετατρέπεται σε αυτούς σε πηγή απειλής. Ο σκύλος του, οι φίλοι του, ακόμη κι οι πιο κοντινοί του άνθρωποι. Αλλά όχι μόνο αυτοί. Ο βασικός του εφιάλτης, ο βασικός του φόβος έρχεται από αυτό που είναι έξω από τον ίδιο και πάνω από τον ίδιο, από αυτό που δεν μπορεί να ελέγξει και από το οποίο πρέπει να βρει τρόπο να προφυλαχθεί. Το νιώθει, το προβλέπει, το διαισθάνεται: θα έρθει μια μεγάλη καταιγίδα και θα τα σαρώσει όλα.

Ο Κέρτις έχει οικογενειακό ιστορικό. Η μάνα του διαγνώσθηκε με σχιζοφρένεια στα τριαντακάτι της (όσο είναι δηλαδή κι ο ίδιος τώρα). Όταν ήταν μικρός είχαν πάει στο σούπερ μάρκετ, βγήκε να ψωνίσει, τον άφησε στο πίσω κάθισμα του αυτοκίνητου και δεν γύρισε ποτέ να τον πάρει. Την βρήκαν μετά από μερικές μέρες σε γειτονική πολιτεία να τρώει από τα σκουπίδια. Έκτοτε ζει σε κλινική. Ο Κέρτις πήρε όρκο εκείνος να μην φύγει ποτέ. Να μην φύγει ποτέ από τη δική του οικογένεια. Και τώρα πρέπει να μη φύγει και το μυαλό του. Πρέπει να να μείνει εδώ. Και στην πραγματικότητα και στην οικογένειά του. Αρχίζει έτσι να δρα με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ξεφύγει, αρχίζει να διαβάζει βιβλία για τις ψυχικές παθήσεις, αρχίζει να κάνει από μόνος του τεστ για να δει πόσα συμπτώματα έχει, αρχίζει να ρωτά γιατρούς και ψυχολόγους. Ενώ όμως έχει συναίσθηση της κατάστασης, ταυτόχρονα δρα και με τον τρόπο που του λένε οι εφιάλτες του. Αποφασίζει να απομακρύνει τις πηγές κινδύνου που εκείνοι του υπαγορεύουν. Αποφασίζει πάνω απ' όλα να χτίσει καταφύγιο. Και καταφύγιο όχι της πλάκας, όχι ένα υπογειάκι σαν αυτό που ήδη υπάρχει στην αυλή του και που είναι το εύλογο μέτρο προφύλαξης για μια πολιτεία που χτυπιέται ενίοτε από τυφώνες, αλλά φουλ εξοπλισμένο, γεγονός που συνεπάγεται όλων των ειδών τα κόστη, τα οποία δεν μπορεί να αντέξει. Τι θα επικρατήσει από τους δύο αλληλοαντικρουόμενους δρόμους που παίρνει; Από πού δεν πρέπει να φύγει για να προστατεύσει αποτελεσματικά τους δικούς του; Από τη κοινή λογική ή από τα προαισθήματά του;

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο "Καταφύγιο"έχει ο Μάικλ Σάνον, που ήταν υποψήφιος πριν τρία χρόνια για όσκαρ β΄ ανδρικού, για ρόλο επίσης οριακά ψυχικά ασθενή, στο -τελικά υποτιμημένο- "Revolutionary Road" ("Δρόμο της Επανάστασης") του Μέντες (αν μπορείς εκτός από την ταινία να διαβάσεις και το ομώνυμο βιβλίο, το συστήνω με τα χίλια). Σε κάθε άλλη περίπτωση θα είχες δίκιο να πεις ότι παραπάει η έλλειψη φαντασίας στο κάστινγκ και η τυποποίηση στο αμερικάνικο σινεμά, αλλά όχι εδώ, αφού ο Σάνον πρωταγωνιστούσε και στην προηγούμενη -και πρώτη- ταινία του -μόλις 32χρονου- σκηνοθέτη - σεναριογράφου Τζεφ Νίκολς, το πάρα πολύ καλό "Shotgun Stories" ("Ιστορίες Πυροβολισμών"), που, αφού πήρα μπρος με τις συστάσεις, στο συνιστώ κι αυτό. Ο Σάνον είναι εξαιρετικός, τόσο όταν παίζει σχεδόν σε όλη τη διάρκειά της ταινίας χαμηλότονα και διακριτικά έναν άνθρωπο που παλεύει με τους εφιάλτες και το άγχος του, όσο και στη σκηνή της έκρηξής του, που είναι καθηλωτική και που είναι στάνταρ η σκηνή που θα προβάλλουν στα όσκαρ αν τυχόν είναι υποψήφιος και φέτος για α΄αντρικό. Και μακάρι να είναι δηλαδή.

Μία είναι η βασική ένσταση που έχω για την ταινία και αφορά το τέλος της. Άλλο πράγμα η αμφισημία κι άλλο να καταλήγεις σχεδόν να αναιρείς ό,τι επί δίωρο έχτιζες. Η τελική σκηνή μπορεί να εντυπώνεται στο μυαλό, μοιάζει όμως εύκολα αβανταδόρικη και τσάμπα προκλητική. Είναι βέβαια ισχυρή η πιθανότητα να την σκέφτομαι στενόμυαλα και να μου διαφεύγει μια πιο ανοικτή ερμηνεία της, αλλά ακόμα κι έτσι δεν μου χαλάει την ταινία, απλά βάζει έναν αστερίσκο που θα προτιμούσα να μην υπάρχει. Γιατί η ταινία αξίζει, όπως και ο Νίκολς, για τον οποίο θα ξανακούσουμε σύντομα στο μέλλον, με την ελπίδα να συνεχίσει να κάνει ταινίες που θα μιλούν για τις ζωές του 99%. Μα τι μας νοιάζει αυτό, θα ρωτήσεις. Το να κάνει καλές ταινίες δεν είναι το κύριο; Σίγουρα. Αλλά και το άλλο δεν είναι και εντελώς δευτερεύον.

(Κείμενο γραμμένο για το ελculture)

Κι ύστερα γίναμε ωραία φωτογραφία

2011-12-20T22:36:00.004+02:00

Ο λύκος είχε άδεια από την Ελλάδα
Yφυπουργούσε κάπου στην Παπαδημάδα
Κι ο φωτογράφος μας εφώναζε σε λίγο το πουλί

Απ' το φακό μου θα σας στείλει ένα φιλί.

«η μεταπολίτευση με αυτό το φωτογραφικό ενσταντανέ αποσύρεται οριστικά για το Μουσείο των Ξοφλημένων Εννοιών»

Κι ύστερα γίναμε ωραία φωτογραφία.

«Τολμήστε».

Και κρεμαστήκαμε μεσ' την τραπεζαρία.

Μοιάζει σα να φωτογραφήθηκαν σε ασανσέρ. Πόσα άτομα χωράει ο θάλαμος; Πόσους συμβιβασμούς; Μετά από πoιό βάρος συμβιβασμών το σκοινί σπάει κι ο θάλαμος συντρίβεται; Μοιάζει σα να φωτογραφήθηκαν σε ασανσέρ· μόνο που εκείνη μπήκε πηγαίνοντας προς τα κάτω κι εκείνος πηγαίνοντας προς τα πάνω. Κάποιος από τους δύο δεν θα πρόσεξε το βελάκι όταν άνοιγε την πόρτα. Θα αναγκαστεί λοιπόν να συνυπάρξει για λίγο με τον άλλο. Η συνήθης αμηχανία των ασανσέρ. Μονομερής στην περίπτωσή μας· θα αντιμετωπιστεί με αυτήν την μακρινή υποψία παραίτησης στο βλέμμα της, με αυτήν την μακρινή υποψία κατάρρευσης στο χαμόγελό της. Το δικό του πρόσωπο, αντίθετα, μάς θωρεί ανυποψίαστο, πεπεισμένο πως το μέλλον του θα αποτελείται από ένα ατελείωτο σερί θριάμβων. Καταυγασμένο το δικό του πρόσωπο από την καταξίωση της αποδοχής, από την καταξίωση της θεσμικότητας. Χρόνια ατελείωτης τσιρίδας κατέληξαν στην οργασμική κορύφωσή τους: σχεδόν αναπάντεχη εξουσία· τώρα μπορεί για λίγο να ξαποστάσει.

Από τη ραδιοφωνική φωνή της στην τηλεοπτική φωνή του, ένας πλήρης κύκλος κλείνει στην εύγλωττη σιωπή της φωτογραφίας. Όλοι από κάπου ξεκινάνε, όλοι μας από κάπου ξεκινάμε. Φωνάζοντας. Μετά συγκλίνουμε, μετά βρισκόμαστε κοντά ο ένας στον άλλο, αμήχανα ίσως, αλλά τι να κάνουμε, ο συμβιβασμός είναι το οξυγόνο της κοινωνικής συνύπαρξης, ο συμβιβασμός είναι η πρώτη ύλη του δημοκρατικού παιχνιδιού, ο συμβιβασμός μάς τοποθετεί εντός του κάδρου. Η εξουσία σε ακούει μόνο όταν φωνάζεις, η εξουσία σε καλεί με την προϋπόθεση ότι θα την ασκήσεις με τρόπο πολύ έως και ριζικά διαφορετικό από τις φωνές σου. Φωνάζουμε για να μας ακούσουν· κι όταν μας ακούν, έχει ωριμάσει ο καιρός για να σωπάσουμε και να φωτογραφηθούμε. Ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας.

Για κανέναν Παπαδήμο

2011-12-19T19:14:00.003+02:00

Έτσι, ρε, κλαίει ο λαός τους ηγέτες που αγαπάει. Συντρίβεται, σπαράζει, χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια του.

Γιατί ο ηγέτης του ήταν ο κόσμος κάτω από τα πόδια του, ο κόσμος πάνω από το κεφάλι του, ο ουρανός του και η γη του, το σημείο αναφοράς του, το σημείο ελπίδας του, το σημείο πίστης του.

Πίστη, ρε. Πίστη. Λατρεία. Πώς να τα εμπνεύσουν αυτά οι Παπαδήμοι και οι Μόντιδες; Ποιός θα τους κλάψει αυτούς όταν πεθάνουν; Η Tριμερής και οι μέτοχοι της Γκόλντμαν Σακς; Για κανέναν Παπαδήμο δεν θα γίνει ποτέ αυτός ο χαμός, κανείς Παπαδήμος δεν μπορεί να γεννήσει τέτοιον οδυρμό. Παραδώσατε τις αστικές σας δημοκρατίες στα χέρια τεχνοκρατών, ενώ εμείς, στη μόνη αληθινή σοσιαλιστική δημοκρατία, είχαμε αφεθεί σε χέρια λαοκρατών, σε χέρια λαοφίλητα, σε χέρια πατρικά. Αλλά πού θα παει. Τελειώνετε. Πριονίζετε με την απληστία σας το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεστε. Ο λαός ξυπνάει, το μεγάλο ενιαίο μέτωπο της Αριστεράς θα κυριαρχήσει στις επόμενες εκλογές. Εκ του πονηρά στρατηγικού δεν το σχηματίζουμε εκ των προτέρων. Εκ του πονηρά στρατηγικού το παίζουμε διασπασμένοι και εχθροί μεταξύ μας. Για να συλλέξουμε ψήφους από παντού. Όταν λοιπόν τα ποσοστά μάς δικαιώσουν, τότε ναι, μετεκλογικά θα ενωθούμε. ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΟΥΒΕΛΗΣ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΟΛΟΙ - ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Και τότε θα επαληθευθεί ο Πάγκαλος. Το ΚΚΕ θα αναστείλει τις εκλογές επ αόριστον. Στο διπλανό κελί θα είναι ο Πάγκαλος με τον Κουβέλη. Ο Βορίδης με τον Ψαριανό. Η Ελλάδα θα επαναφέρει τον αληθινό κομμουνισμό στην Ευρώπη. Σαν ιό θα τον εξαπλώσει. Και το 2035 έτσι θα κλαίμε της Αλέκας τον χαμό. Στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας. Στο Σύνταγμα και την Ομόνοια, όπως κι αν έχουν ως τότε μετονομαστεί. Και μετά θα έρθει η Άνοιξη της Πάργας. Ο κρυφός γιος του Βάτσλαβ Χάβελ και της Μιμής Ντενίση θα στήσει το ορμητήριο ιδεών του στην Πάργα και θα αρχίσει να υπονομεύει τον κομμουνισμό ζητώντας περισσότερες ελευθερίες και λιγότερη καταπίεση. Κάποια στιγμή ο κομμουνισμός θα ξαναπέσει, η Ιστορία θα ξανατελειώσει, δεν θα υπάρχει άλλη εναλλακτική, η δημοκρατία θα επανέλθει στην αστική της μορφή, με ριμπούτ πλέον των χρεών και των ελλειμμάτων, γεγονός που θα της δώσει καμιά εικοσοτριακονταετία μέχρι να ξανααναγκαστεί να ξαναϋποχωρήσει μπροστά στην αδήριτη ανάγκη αποπληρωμής των ομολόγων της. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεκαετίες πάρτι του τσαγιού θα αποτελούν παρελθόν. Οι ΗΠΑ θα απελευθερωθούν από τον φονταμενταλισμό τους και ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ -που θα είναι παχύσαρκος και ανύπαντρος- θα κηρύξει την αποχώρηση των αμερικάνικων στρατευμάτων από τη Σαουδική Αραβία. Ο, σε βαθύ τότε γήρας, Βλάσης Τσάκας, θα εμφανίσει πρόταση από την απελευθερωμένη χώρα για τον Παναθηναϊκό. Το παιδί του Σικαμπάλα θα είναι με το στιλό στο χέρι.

Η γιορτή

2011-12-17T01:00:00.019+02:00

Ήμασταν λέει όλοι μαζί. Γιορτάζαμε. Τι; Ίσως το ότι ήμασταν όλοι μαζί. Πάντως γιορτάζαμε. Πίναμε, τρώγαμε, χορεύαμε, γελούσαμε. Σκιά δεν υπήρχε. Όλα είχαν οριστικά διευθετηθεί. Υπέρ της στιγμής. Κι η στιγμή κρατούσε. Υπήρχε κανείς εκτός της γιορτής; Όχι. Ήμασταν όλοι μαζί. Πάνω σε ένα τραγούδι κάποιος φώναξε. «Να το επαναλάβουμε, ρε παιδιά». Με καλή πρόθεση το είπε. Αλλά δεν του έκοβε πολύ. Αν το επαναλαμβάναμε, θα σήμαινε κι ότι στο μεταξύ το είχαμε διακόψει. Και αν το διακόπταμε, θα επιστρέφαμε άραγε που; Αφού εδώ ήμασταν όλοι μαζί. Και γιορτάζαμε. Και σκιά δεν υπήρχε. Η μουσική δυνάμωσε μπας και πνίξει τη φωνή του. Αλλά πως να μην ακούσεις κάτι που έχει ήδη ακουστεί; Πώς να αναιρέσεις κάτι που έχει ήδη ειπωθεί; Έτσι πέσαμε και τον φάγαμε. Κυριολεκτικά. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Αν μη τι άλλο η φωνή του δεν θα ακουγόταν ποτέ ξανά. Θα έμενε βέβαια η ανάμνησή της. Αλλά οι αναμνήσεις κάποτε ξεθωριάζουν. Αν κρατούσαμε αρκετά, αν φαινόμαστε αρκετά γενναίοι, θα αντέχαμε. Και εμείς και η γιορτή. Γιατί άξιζε τον κόπο να συνεχιστεί. Αφού ήμασταν όλοι μαζί. Εκτός -πια- από εκείνον. Συνεχίσαμε να γιορτάζουμε ως κανίβαλοι. Πίναμε, τρώγαμε, χορεύαμε, γελούσαμε. Σκιά δεν υπήρχε. Όλα είχαν οριστικά διευθετηθεί. Υπέρ της στιγμής. Και η στιγμή κρατούσε. Κοιμόμασταν με δόσεις, ξυπνούσαμε με δόσεις, τα χρόνια περνούσαν. Η φωνή του ξεχάστηκε. Μαζί της και η δυνατότητα της διακοπής. Ίσως για αυτό θέριευε και το κέφι. Ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι. Τη χρειαζόμασταν αυτή τη γιορτή για να ξεφύγουμε για λίγο από τα προβλήματά μας. Βασικά έτσι την είχαμε ξεκινήσει. Αποφασίζοντας πως από τα προβλήματα προτιμότερη η γιορτή. Πως από το να είμαστε χώρια προτιμότερο να ήμασταν όλοι μαζί. Και λέγοντας όλοι, είναι σκόπιμο να πούμε ότι διαρκώς γινόμαστε και περισσότεροι. Γεννοβολούσαμε βλέπεις όλα αυτά τα χρόνια. Η ζωή πάντα συνεχίζεται. Πόσο μάλλον μέσα στη γιορτή. Όσοι πάλι πέθαιναν δεν την εγκατέλειπαν. Γιατί αν δεν έγινα αντιληπτός ήμασταν όλοι μαζί. Ζωντανοί και νεκροί. Ακόμα αγέννητοι, αλλά και άνθρωποι που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να γεννηθούν. Και γιορτάζαμε. Στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Που ήταν όλα μαζί. Με ένα τρόπο που ίσως δεν έβγαζε πάντα νόημα, αλλά το νόημα το βασικό ήταν η ίδια η γιορτή. Που συνεχιζόταν και συνεχιζόταν και δεν έλεγε να τελειώσει. Γιατί αν έλεγε να τελειώσει θα πέφταμε να τη φάμε. Δεν θα υπήρχε άλλη λύση. Κι έτσι γιορτάζαμε. Κι ήταν όλα όμορφα. Και σκιά δεν υπήρχε. Και καθώς τρώγαμε, πίναμε, χορεύαμε, γελούσαμε και κάναμε έρωτα όλοι μαζί, δεν καταλαβαίναμε τι ήταν αυτό που κάποτε μας χώριζε. Δεν καταλαβαίναμε πώς ήταν δυνατόν να μην ήμασταν πάντοτε έτσι. Απ' την αρχή. Μυστήριο μεγάλο μας φαινόταν. Αλλά και πόσο να μας απασχολήσει; Μη νομίζεις. Φευγαλέα σκέψη κατάπληξης ήταν. Αφού το μυαλό μας ήταν στη γιορτή. Μια γιορτή στην οποία είσαι κι εσύ καλεσμένος. Τι; Θες, δεν θες; Μα δεν γίνεται να μη θες. Γιατί να μη θες; Θα γιορτάζουν όλοι κι εσύ θα είσαι αλλού; Βλακώδες. Έλα. Έλα λοιπόν. Μπες στη γιορτή μας. Έχουμε χώρο. Έχουμε χρόνο. Τα έχουμε ενώσει. Έχουμε ενωθεί. Αρνηθήκαμε τη σκλαβιά του εγώ. Υπάρχουμε μόνο μέσα στην κοινή μας τη γιορτή. Ως τμήματά της ισομερή, ως μέτοχοί της ισοβαρείς. Κι αν θες να ξέρεις, αυτό (το εγώ) ήταν κι η πηγή όλων μας των σκιών. Τότε που τις είχαμε δηλαδή, τότε που δεν γιορτάζαμε. Τότε που επιμέναμε να μην είμαστε όλοι μαζί. Μα πώς μπορούσαμε; Μα τι αυτοκαταστροφή. Μα από τι λούκι είχαμε περάσει ως είδος. Πόσο προτιμότερα είναι τώρα. Τι εμπειρία θεϊκή, ναι θεϊκή, είναι αυτή η γιορτή. Δεν θα τελειώσει ποτέ. Είναι το ποτέ που έχει τελειώσει. Θα δεις. Καλωσόρισες.

Γίνεται να είσαι ρομαντικός με τη στατιστική;

2011-12-16T18:06:00.002+02:00

«Γίνεται να μην είσαι ρομαντικός με το μπέιζμπολ;», θα αναρωτηθεί ο Μπραντ Πιτ, υποδυόμενος -σε μια πολύ μεστή και ώριμη ερμηνεία- τον Μπίλι Μπιν, τον τζένεραλ μάνατζερ της ομάδας μπέιζμπολ του Όκλαντ (το "Μοneyball" είναι βασισμένο στην αληθινή σαιζόν της ομάδας το 2002). Η ερώτηση μπορεί ανετότατα να μεταφερθεί σε κάθε ομαδικό σπορ. Γίνεται να μην είσαι ρομαντικός με το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ κ.ο.κ; Ενώ λοιπόν κάθε αθλητική ταινία είναι τίγκα σε αυτού του είδους το ρομαντισμό, το "Moneyball" βρίσκεται στην εντελώς δύσκολη θέση να έχει σαν θέμα της μια τρόπον τινά αντιρομαντική αθλητική επανάσταση. Αν οι φίλαθλοι παρακολουθούν αθλητισμό με την προσδοκία να δουν αθλητικά κατορθώματα και αν οι αθλητικές ταινίες μεγεθύνουν αυτή τη συνθήκη προσφέροντας μας τα εντυπωσιακότερα αληθινά ή φανταστικά κατορθώματα, είναι και επειδή το αθλητικό κατόρθωμα είναι το βασίλειο του μη απτού, του μη ελέγξιμου, του πέραν των μετρήσεων και των προβλέψεων. Το "Μοneyball" έρχεται αντίθετα να μιλήσει για το απτό και το ελέγξιμο, για το μετρήσιμο και το προβλέψιμο, έρχεται να μιλήσει για αριθμούς και στατιστικές που αν διαβαστούν σωστά μπορούν να σε οδηγήσουν στην επιτυχία.

Γίνεται όμως να είσαι ρομαντικός με τη στατιστική; Όχι. Και γίνεται ο σεναριογράφος να μην ψάξει να βρει κάπου αλλού το ρομαντισμό; Επίσης όχι. Έτσι ο ρομαντισμός μετατίθεται στην τόλμη για την υιοθέτηση της καινοτόμου ιδέας, στην τόλμη να σκεφτείς και να δράσεις αντισυμβατικά, στην επιμονή να τη στηρίξεις παρότι αρχικά έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Η ομάδα του είχε πολύ φτωχό μπάτζετ, οπότε ο Μπιν αποφασίζει να πετάξει στα σκουπίδια τη «συμβατική σοφία» των σκάουτερ και των κριτηρίων με τα οποία ως τότε όλες οι ομάδες αγόραζαν και να υιοθετήσει ως αποφασιστικό κριτήριο μια νέα μέθοδο στατιστικών μετρήσεων. Έτσι, στην τελικά ρομαντική καρδιά του "Μοneyball" δεν είναι οι στατιστικές, αλλά μια ιδέα, μια ιδέα για μια στηριγμένη σε στατιστικές μέθοδο που αν πετύχει, θα αλλάξει συνολικά τον τρόπο που όλοι ως τότε αντιλαμβάνονταν ότι παιζόταν το μπέιζμπολ.

Η ταινία έχει ένα βασικότατο προτέρημα για μεγάλη χολιγουντιανή παραγωγή και ταινία είδους: δεν σου δίνει την αίσθηση του χιλιοειδωμένου πράγματος. Αν αυτό είναι βασικά σεναριακή αρετή (Στίβεν Ζαϊλιαν το πρώτο χέρι, Άαρον Σόρκιν το τελικό), η στόφα που διατηρεί η ταινία σε όλη της την -εξαιρετικά μονταρισμένη- διάρκεια πρέπει να πιστωθεί στον σκηνοθέτη Μπένετ Μίλερ. Στη θέση του κάποιος πιο ταλαντούχος ή πιο επιδειξιομανής θα έκανε ίσως περισσότερα κόλπα με τα στατιστικά και τις στήλες με τα ποσοστά, αλλά ο Μίλερ παίρνει εξαιρετικό βαθμό στο βασικότερο, στον τρόπο δηλαδή που υπηρετεί την ιστορία του, κινηματογραφώντας το υλικό του διακριτικά, αλλά καίρια και ενίοτε γοητευτικά. Μελανό σημείο που όντως η ταινία θυμίζει συνταγές, είναι οι -ευτυχώς ελάχιστες- οικογενειακές σκηνές του Μπίλι Μπιν με την κόρη του και τη χωρισμένη γυναίκα του. Νά το άγχος για τα τάργκετ γκρουπ, νά το «βάλε οπωσδήποτε και λίγη οικογενειακή ζωή του ήρωα στο μίγμα» κι ας μην έχει καμία σχέση με την υπόλοιπη ιστορία.

Το "Moneyball" κερδίζει πολλούς πόντους και τελικά και τη νίκη, επειδή η κατάληξή του -μπορείς αυτή τη στιγμή να σταματήσεις να διαβάσεις, αφού επίκειται κάτι σαν spoiler- δεν είναι αυτή που όλοι αναμένουν μετά απολύτου βεβαιότητας από μια αθλητική ταινία. Έτσι, δεν αρκείται σε όλο το ταρακούνημα που έκανε στη συνθήκη της αθλητικής ταινίας, αλλά πάει κόντρα και στο καθοριστικότερο συστατικό της συνταγής, την τελική επικράτηση στο γήπεδο. Και ο Σόρκιν επιλέγει για την τελική σκηνή της ταινίας να παρουσιάσει τον Μπίλι Μπιν όπως παρουσίασε στην τελική σκηνή του "Social Network" τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ: έναν άνθρωπο που μες στην καρδιά του θριάμβου του φέρεται σαν λούζερ.

(Kείμενο γραμμένο για το ελculture)

2011-12-14T18:02:00.003+02:00

Τα επόμενα χρόνια θα φέρουν ή πολλή δημοκρατία ή πολλή βία. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση το υπάρχον μεσοβέζικο έκτρωμα δεν έχει πολλά περιθώρια ζωής. Είτε θα γκρεμιστεί όπως γκρέμισε και θα ταπεινωθεί όπως ταπείνωσε, είτε θα πάψει να φοράει προσωπεία και προσχήματα, μετατρεπόμενο σε ολότελα ολοκληρωτικό.

Bρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα

2011-12-13T00:42:00.019+02:00

Το φωτογραφίζω, το ανεβάζω, ετοιμάζομαι να γράψω, αλλά αυτό τo πράγμα στο πρόσωπό του με αποσυντονίζει. Φωτογραφίζω πάντα βιαστικά και σχεδόν ένοχα τους τοίχους, δεν του είχα δώσει βάση λοιπόν, αφού την προσοχή μου την είχε κερδίσει η εντυπωσιακή συνολική εικόνα και κυρίως η φράση. Τι θέλει άραγε να πει ο ποιητής; Παίζει μήπως κάτι με μπλεγμένη σεξουαλικότητα, εξού και το μαστάρι στο στέρνο, εξού και τα γυμνά γεννητικά όργανα; Όσο παραμένω μπερδεμένος, μου έρχεται η φαεινή ιδέα να γκουγκλάρω τις λέξεις. Βρίσκω αυτό. Το μυστήριο λύνεται. Ο ποιητής θέλει να πει ότι ο συγκεκριμένος αποδέκτης του ποιήματος είναι ηλίθιος. Αλλά κι αυτός πόσο πιο έξυπνος είναι που επέλεξε να κάνει street art; Aς πήγαινε να το ανεβάσει σε γκαλερί να μην του το πειράζανε. Δρόμο ήθελε, δρόμο έλαβε. Στάθηκε όμως τυχερός. Γιατί παίρνω τη φωτογραφία από το λινκ και διασώζω την τέχνη του. Τώρα ναι, μπορώ να κάνω διάλογο μαζί της, χωρίς το εμπόδιο της φάτσας μυρμηγκοφάγου απ' το Avatar. Έλα, πάμε να μιλήσουμε για απελπισία, μπέιμπ, όπως σου πρέπει.

Το γκουγκλ όμως έχει πολλά ποδάρια. Πάνω που είμαι επιτέλους έτοιμος, με αποκατεστημένο το αυθεντικό έργο, να μιλήσω για το αυθεντικότερο αίτημα των ημερών, μου αποκαλύπτεται η προέλευση της φράσης, που είναι, λέει, στίχος του Χριστιανόπουλου:

"...γι’ αυτό θέλω να σε ρουφήξω, να σε καταπιώ,

να διαλυθώ στην αμφιλύκη του κορμιού σου,

όμως εσύ μην στέκεσαι σαν άγαλμα,

μη μου μιλάς στον πληθυντικό,

τρύπησε το μεδούλι μου όσο μπορείς,

στράγγιξε μεσ΄ στο αίμα μου τη μοναξιά σου,

βρες τρόπο να καθυστερήσουμε τη νύχτα..."

Γαμώτο, για ερωτοκαταστάσεις λέει. Έστω και με τρόπο υπαρξιακό. Η υπερπληροφόρηση βλάπτει εξίσου με την ηλιθιότητα. Την επόμενη φορά που θα με κερδίσει τοίχος, κομμένα τα γκουγκλ, κομμένη κι η αμφιβολία για το τι θέλει να πει ο ποιητής. Ίσως ο μόνος σωστός τρόπος να διαβάζεις τα ποιήματα, είναι λέγοντας όσα εξαρχής θες εσύ να πεις, με βάση όσα εξαρχής σε κάνουν να νιώθεις.

Στράικ θρι. Βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα. Τι πιο καίριο; Τι πιο αντιπροσωπευτικό των ημερών, των εβδομάδων, των μηνών; Πώς να μιλήσεις σκέτα αισιόδοξα και να μην ακουστείς παράταιρος; Πώς να μιλήσεις από τη σκοπιά της ατόφιας ελπίδας και να μην προξενήσεις οργή; Πώς να εμπνεύσεις με λόγια γεμάτα προσδοκία; Δεν είναι αυτός ο καιρός τους. Ίσως αργήσει ακόμα, ίσως αντίθετα έρθει πολύ σύντομα, αλλά για να έρθει θα πρέπει μάλλον πρώτα να ακουστεί το βίαιο κρακ, θα πρέπει μάλλον πρώτα να προηγηθεί ο πάταγος της τελικής πρόσκρουσης. Όσο βρισκόμαστε ακόμα στη διαδικασία καθόδου κι όσο τους τελευταίους μήνες πείστηκαν κι όλοι εκείνοι που αμφέβαλλαν πως οδηγούμαστε ολοταχώς προς τα κάτω και πουθενά αλλού, δεν υπάρχει στον ορίζοντα κανένα ξημέρωμα.

Να γιατί αυτές οι έξι λέξεις δεν είναι προτροπή συνθηκολόγησης, αλλά ανασύνταξης. Γιατί όταν η νέα μέρα δεν φαίνεται, εκείνο που σου απομένει είναι ή να κλείσεις τα μάτια και να παραδοθείς ή να βρεις τρόπους για να καθυστερήσεις τη νύχτα. Τώρα, σήμερα, τον Δεκέμβριο του 2011, αν μια φράση πρέπει να καίει το μυαλό μας, αν ένα αίτημα επείγει όσο τίποτε, είναι αυτό, το απεγνωσμένα αμυνόμενο: Βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα.

Βοήθησε εκείνους για τους οποίους η νύχτα έχει ήδη έρθει, ξαναδές τις προτεραιότητές σου, ξαναδές τη θέση σου στο κοινωνικό σύνολο, σκέψου, νιώσε, μην κλείνεσαι, ανοίξου, δώσε, μοιράσου, μην τους αφήνεις να κάνουν παιχνίδι πάνω στο ψυχικό σου πτώμα, αντιστάσου, βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα.

Unfollow

2011-12-11T19:41:00.011+02:00

Aκολουθεί το Δελτίο Τύπου, που τα λέει με τα δικά του λόγια. Με τα δικά μου έχω απλώς να προσθέσω ότι πρόκειται για ένα έντυπο που όπως είχε λόγο γέννησης, έτσι έχει και λόγο ύπαρξης. Την Τετάρτη λοιπόν στα περίπτερα το τεύχος Δεκεμβρίου. Αυτό είναι και το μόνο σίγουρο. Όλα τα υπόλοιπα θα εξαρτηθούν από το αν ο λόγος ύπαρξης επιβεβαιωθεί και από τους ανθρώπους που θα το αγοράσουν, θα το διαβάσουν και θα θελήσουν έτσι να το ξανααγοράσουν.

Ξέρω, δεν ακούγεται πολύ ενθουσιώδης η εισαγωγή μου. Δεν είμαι όμως κι ο πιο ενθουσιώδης τύπος στον κόσμο -όπως μπορούν να σου υπογράψουν όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι που είχαν κάποτε τη χαρά να με γνωρίσουν από κοντά- οπότε μην κάνεις το λάθος να κρίνεις από την εισαγωγή.

Κρίνε από το περιοδικό, και ποιός ξέρει, ίσως ενθουσιαστείς από μόνος σου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
UNFOLLOW
Το τεύχος #1 κυκλοφορεί στις 14 Δεκεμβρίου 2011
Ζητήστε το στα περίπτερα σε όλη την Ελλάδα!

Το UNFOLLOW είναι μηνιαίο, έντυπο, ανεξάρτητο δημοσιογραφικό και πολιτικό περιοδικό. Γεννιέται από το περιβάλλον της κρίσης και προσπαθεί να αντιτάξει στην Κατάσταση Εξαίρεσης, που κυριαρχεί τόσο στην ελληνική όσο και στην ευρωπαϊκή πολιτική, την ανάγκη για παρατήρηση, καταγραφή, ανάλυση και καλύτερη περιγραφή του κοινωνικού πεδίου.
Το UNFOLLOW είναι περιοδικό με πολιτική δημοσιογραφία και ρεπορτάζ, σχολιασμό και ανάλυση, λογοτεχνία και πολιτιστική κριτική. Φτιάχνουμε ένα περιοδικό για αναγνώστες με πολιτική συνείδηση. Και δεν δεχόμαστε αυτό που διατείνονται τα υπάρχοντα ΜΜΕ, ότι «ο κόσμος δεν διαβάζει». Εμείς πιστεύουμε ότι διαβάζει και θα προσπαθήσουμε να προσφέρουμε κάτι που αξίζει να διαβαστεί.
Αποφασίσαμε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει ένα τέτοιο περιοδικό πρωτίστως για πολιτικούς λόγους. Ωστόσο, επιθυμούμε να σταθεί στο «κέντρο» της ενημέρωσης και όχι στο περιθώριο – δεν φτιάχνουμε, δηλαδή, ένα «εναλλακτικό» έντυπο αλλά ένα επαγγελματικό, δημοσιογραφικό περιοδικό, με ευρεία απεύθυνση, ωστόσο με άλλο ήθος και άλλη αντίληψη από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Απεχθανόμαστε την εντυπωσιοθηρία. Δεν δημιουργούμε θέμα εκεί όπου δεν υπάρχει. Πιστεύουμε ότι αρκούν όσα υπάρχουν και δεν αναδεικνύονται επειδή απειλούν. Αν έχουμε μία αρχή, πάνω από όλα, είναι η εξής: καταγράφουμε ό,τι χρειάζεται να καταγραφεί, αποκαλύπτουμε ό,τι χρειάζεται να αποκαλυφθεί, αναλύουμε ό,τι χρειάζεται να αναλυθεί, και δεν ταυτιζόμαστε εκ προοιμίου με καμία παράταξη, καμία οπτική και καμία θέση. Το ότι ασκούμε κριτική σε ένα φαινόμενο ή σε μία κίνηση δεν μας τοποθετεί αυτομάτως στο πλευρό των όποιων αντιπάλων τους. Και μολονότι είμαστε ξεκάθαρα υπέρ της χειραφέτησης όλων, κυρίως μέσω της σκέψης, της γνώσης, της αμφισβήτησης και της πολιτικής συμμετοχής, δεν αποδεχόμαστε ότι έχουμε «φυσικούς» ή αυτονόητους συμμάχους. Σύμμαχός μας είναι η αλήθεια και όποιος συντάσσεται μαζί της.
Το πιο κρίσιμο για την ανεξαρτησία κάθε ΜΜΕ και πολύ περισσότερο ενός περιοδικού σαν το UNFOLLOW, που θέλει να αποφασίζουν γι’ αυτό μόνο οι δημοσιογράφοι, οι συνεργάτες του, και το αναγνωστικό κοινό που το εμπιστεύεται, είναι η χρηματοδότησή του. Ως εκ τούτου, επιλέγουμε να μην έχουμε «εξωτερικό» χρηματοδότη ή επενδυτή – είτε φανερό είτε σκιώδη. Δεν επιθυμούμε και δεν επιδιώκουμε καμία σύνδεση με οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα. Κάτι τέτοιο θα διευκόλυνε οπωσδήποτε τη βιωσιμότητα του περιοδικού, στην καλύτερη περίπτωση όμως θα έριχνε σκιές στο κύρος του και στη χειρότερη θα τραυμάτιζε ανεπανόρθωτα την ανεξαρτησία του – όπως συμβαίνει με τα ΜΜΕ που κυριαρχούν στο τοπίο της ενημέρωσης τώρα. Έτσι, αποφασίσαμε το εξής: Εμείς, οι δημοσιογράφοι του UNFOLLOW, θα καταβάλουμε τα έξοδα για την εκτύπωση και τη διανομή και θα βασιστούμε στις πωλήσεις. Αν εσείς, οι αναγνώστες, βρείτε το περιοδικό ενδιαφέρον και το αγοράσετε, τότε θα αμειφθούμε για την εργασία μας. Είναι απολύτως στο δικό σας χέρι να στηρίξετε το UNFOLLOW, αγοράζοντάς το και διαβάζοντάς το κάθε μήνα!
Το UNFOLLOW εκδίδεται και διευθύνεται από τους συντάκτες του.
Συντακτική ομάδα: Ηρακλής Αδύρης, Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, Κώστας Βαξεβάνης, Λεωνίδας Βατικιώτης, Μαρία Βελβιτσάνου, Έφη Γιαννοπούλου, Κώστας Εφήμερος, Αχιλλέας Ζαβαλλής, Αυγουστίνος Ζενάκος, M. Hulot, Κατερίνα Κιτίδη, Πάρης Μήτσου, Στεφανία Μιζάρα, Νικόλας Μπαρδάκης, Old Boy, Πιτσιρίκος, Σπύρος V.J., Θεόφιλος Τραμπούλης, Γιώργος Τσιάρας, Μιλτιάδης Φίνος, Παναγιώτης Φραντζής, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, Πάνος Χαρίτος, Άρης Χατζηστεφάνου, Νέλλη Ψαρρού
Σχεδιασμός: Χρήστος Λιάλιος
Συντονιστές: Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, Έφη Γιαννοπούλου, Αυγουστίνος Ζενάκος, Πιτσιρίκος, Θεόφιλος Τραμπούλης, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος
Επιμέλεια φωτογραφιών: Αχιλλέας Ζαβαλλής
Ατελιέ: Μαρία Βελβιτσάνου
Διόρθωση: Λιάνα Καρπούζη
Εκτύπωση: Ηλιότυπο Α.Ε.Β.Ε.Ε.
Διανομή: Ευρώπη Α.Ε.
Σχήμα: 14x21εκ. Σελίδες: 128 Τιμή τεύχους: 5 ευρώ